เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนวลี้ลับเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การยืนยันเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ
งานขนบานประตูเก่าไม่น่ากินเวลาเกินครึ่งวัน นั่นคือสิ่งที่สินบอกผู้ช่วยขณะผูกเชือกท้ายรถ เขาเตรียมเครื่องมือ น้ำดื่ม และข้าวห่อไปสองชุด ตั้งใจว่าถ้าถอดบานพับได้เร็ว ทั้งคู่จะกลับถึงบ้านก่อนฝนตก เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องแต่ง ตัวละคร วัด และเหตุการณ์ทั้งหมดสร้างขึ้นเพื่อเล่าความลี้ลับ ไม่ได้อ้างถึงสถานที่หรือเหตุการณ์จริง
สารบัญ
งานสุดท้ายก่อนฝนมา
วัดร้างอยู่เลยสวนเก่าของชาวบ้านเข้าไปในป่า ถนนดินสิ้นสุดตรงลานหญ้าหน้าศาลา เหลือเพียงทางเดินแคบที่ทอดผ่านแนวไผ่ไปยังอาคารด้านใน สินดับเครื่องรถแล้วนั่งฟังเสียงเครื่องยนต์เย็นตัวอยู่ครู่หนึ่ง รอบข้างเงียบจนได้ยินลูกไม้หล่นบนหลังคา
ชุมชนกำลังนำไม้ที่ยังใช้ได้ไปซ่อมศาลาส่วนกลาง สินรับหน้าที่ถอดประตูและหน้าต่าง ส่วนอาคารอื่นจะปล่อยไว้ก่อน เพราะไม่มีใครแน่ใจว่าโครงสร้างส่วนไหนยังแข็งแรง
“เอาเฉพาะที่เขาผูกผ้าไว้ใช่ไหมพี่” เมฆถาม
สินพยักหน้า บานประตูที่ต้องขนมีผ้าสีซีดผูกอยู่ตรงมือจับ เขาเดินตรวจทีละบาน ก่อนวางกล่องเครื่องมือไว้ริมบันไดศาลา
ด้านข้างมีหอกลองเตี้ย ๆ หลังคาแหว่งไปครึ่งหนึ่ง กลองใบใหญ่แขวนอยู่ระหว่างเสา หนังหน้ากลองด้านที่หันมาทางลานขาดเป็นช่องกว้าง มองทะลุเข้าไปเห็นผนังด้านในซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม
สินมองมันเพียงแวบเดียว สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าคือประตูศาลาบานหนึ่งซึ่งครูดพื้นจนเปิดได้ไม่สุด ใต้ขอบประตูมีรอยขีดซ้อนกันเป็นแนว ราวกับมีคนพยายามผลักมันเข้าด้านในครั้งแล้วครั้งเล่า
กลองที่ตอบเสียงค้อน
พวกเขาเริ่มงานจากหน้าต่างด้านหลัง เมฆประคองบานไม้ ส่วนสินใช้ค้อนเคาะสลักบานพับที่ขึ้นสนิม
กึก กึก กึก
เสียงทุ้มสามครั้งดังตอบมาจากหอกลอง
สินหยุดมือ เมฆหันไปมองลานว่าง ทั้งคู่รออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สินจะก้มลงทำงานต่อ เขาคิดว่าอาจเป็นไม้ในหอกลองลั่น หรือกิ่งไม้ตกลงมาถูกตัวกลองพอดี
ครั้งนี้เขาเคาะสองครั้ง
กลองตอบสองครั้ง
เมฆค่อย ๆ ปล่อยมือจากบานหน้าต่าง “มีคนอยู่อีกฝั่งหรือเปล่า”
ทั้งคู่เดินอ้อมไปดูพร้อมกัน ทางขึ้นหอกลองเหลือบันไดอยู่ไม่กี่ขั้น สินยืนบนพื้นแล้วยกไฟฉายส่องเข้าไป แม้เป็นเวลากลางวัน ใต้หลังคาก็ยังมืดทึบ หน้ากลองอีกด้านยุบตัวและหลุดจากขอบเกือบหมด ไม่เห็นไม้ตีหรือร่องรอยว่ามีใครเพิ่งขึ้นไป
ขณะกำลังจะกลับ สินสังเกตเห็นถ้วยสังกะสีวางคว่ำอยู่บนราวไม้ ใต้ถ้วยไม่มีฝุ่น ต่างจากพื้นที่รอบ ๆ เขาลองแตะดู ราวไม้ตรงนั้นชื้นเย็นเหมือนเพิ่งถูกเช็ด
“รีบทำให้เสร็จเถอะ” เขาบอก
ไม่มีใครทดลองเคาะค้อนอีก หลังจากนั้นสินใช้เหล็กงัดแทน แม้งานจะช้าลงก็ตาม
คนที่เดินเข้ามาพร้อมสายฝน
ฟ้ามืดเร็วกว่าที่คาด ทั้งคู่เพิ่งขนหน้าต่างขึ้นรถได้ครึ่งหนึ่งเมื่อฝนเริ่มลงเม็ด ลมพัดยอดไผ่เอนเข้าหากันจนเกิดเสียงเสียดสียาว เมฆวิ่งไปคลุมผ้าใบท้ายรถ ส่วนสินกลับขึ้นศาลาเพื่อเก็บเครื่องมือ
เสียงกลองดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้ไม่ใช่เสียงตอบค้อน มันดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สามครั้ง เว้นช่วง แล้วเริ่มใหม่ เสียงหนักแน่นจนสินรู้สึกถึงแรงสะเทือนผ่านพื้นไม้ใต้ฝ่าเท้า
ชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ที่หอกลอง
เขาสวมเสื้อสีหม่น กางเกงขากว้างเปียกแนบขา มือข้างหนึ่งยกไม้ตีขึ้นลงอย่างช้า ๆ สินมองเห็นเขาชัดเจนระหว่างม่านฝน แต่ทุกครั้งที่ไม้กระทบกลอง มันกลับผ่านช่องหนังที่ขาดเข้าไปโดยไม่สะดุด
“พี่สิน” เมฆเรียกจากบันได น้ำเสียงเบาจนเกือบจมหายไปกับฝน “มีคนเดินมาจากในป่า”
ใต้แนวไผ่มีแสงเล็ก ๆ เคลื่อนเข้ามา เป็นตะเกียงในมือหญิงคนหนึ่ง ด้านหลังมีคนตามกันมาอีกหลายคน บางคนหาบของ บางคนประคองเด็ก ทุกคนก้มหน้าเดินเหมือนเหนื่อยล้า เสื้อผ้าเปียกชุ่ม แต่ไม่มีเสียงพูดคุยหรือเสียงเท้าย่ำดิน
สินขยับหลบโดยไม่รู้ตัว หญิงถือตะเกียงเดินผ่านเขาขึ้นบันได กลิ่นผ้าอับกับน้ำมันตะเกียงลอยตามมา เธอไม่มองหน้าเขา เพียงหันไปคอยคนที่ตามหลัง
เมฆจับแขนสินแน่น บนพื้นศาลาที่ทั้งคู่เพิ่งกวาดเมื่อเช้า รอยเท้าเปียกปรากฏขึ้นทีละคู่ ทั้งที่เท้าของคนเหล่านั้นดูเหมือนลอยอยู่เหนือไม้เล็กน้อย
ประตูที่ปิดก่อนคนสุดท้าย
ลมกระแทกประตูบานที่ครูดพื้นให้เหวี่ยงกลับ เสียงไม้ชนกรอบดังสนั่น หญิงถือตะเกียงหันขวับ เด็กที่นั่งข้างเสาสะดุ้งกอดเข่า
กลองเงียบลงทันที
สินรีบผลักประตูออก มันติดตรงรอยขีดเดิม เขาต้องใช้ไหล่ดันจนเปิดได้กว้าง แล้วเสียงกลองจึงเริ่มขึ้นใหม่
ตอนนั้นเองเขาเห็นชายชราหันมามอง
ระยะห่างระหว่างศาลากับหอกลองไม่มากนัก แต่ใบหน้าของชายคนนั้นพร่าเลือนเหมือนมองผ่านกระจกฝ้า มีเพียงดวงตาที่เห็นชัด ดวงตาคู่นั้นจับอยู่ที่ประตู ไม่ใช่คนบนศาลา
“เข้ามาหลบฝนก่อนลุง!” สินตะโกน
ชายชราส่ายหน้า มือยังคงตีจังหวะเดิม
“ต้องให้เข้าครบ”
เสียงตอบเบามาก แต่สินได้ยินเหมือนชายคนนั้นยืนอยู่ข้างหู เขาหันไปนับคนในศาลาโดยไม่ตั้งใจ หญิงถือตะเกียง เด็กสองคน ชายแบกกระบุง และอีกหลายคนที่นั่งเงียบตามแนวผนัง ทุกคนเข้ามาแล้ว ทางใต้ต้นไผ่ไม่มีใครเหลือ
“ครบแล้วลุง ไม่มีคนมาแล้ว”
ชายชรามองเลยเขาเข้าไปในศาลา ก่อนก้มหน้าตีกลองต่อ
หญิงถือตะเกียงขยับริมฝีปาก สินฟังไม่ถนัดจึงก้าวเข้าไปใกล้ แสงในตะเกียงไม่ส่องต้องพื้น แต่ทำให้เห็นมือซีดที่จับหูเหล็กสั่นน้อย ๆ
“แกเป็นคนสุดท้ายทุกที” เธอพูด “พอกลองหยุด ประตูก็ปิด”
สินหันกลับไปมองรอยครูดใต้บานประตู แล้วมองคนตีกลองซึ่งยืนตากฝนอยู่เพียงลำพัง เขาเริ่มเข้าใจว่าเหตุใดเสียงนั้นจึงไม่ยอมหยุดเสียที
คนรับช่วงกลอง
สินหยิบลิ่มไม้จากกล่องเครื่องมือ ตอกขัดใต้ประตูจนแน่น แล้วให้เมฆยืนเฝ้าไว้
“อย่าให้มันปิด ผมจะไปเรียกลุง”
เมฆไม่ยอมปล่อยแขนในทันที เขามองออกไปยังหอกลอง แล้วถามเพียงว่า “ถ้าพี่กลับมาแล้ว ผมปิดได้ใช่ไหม”
“รอให้เข้ามาทั้งคู่ก่อน”
สินวิ่งฝ่าฝนไปตามทางอิฐ พอเข้าใกล้หอกลอง อากาศกลับเย็นจัดจนเขาหายใจสะดุด บันไดที่เคยผุหักตอนกลางวันดูเหมือนทอดขึ้นไปครบทุกขั้น เขาไม่ก้มตรวจ เพียงจับราวแล้วก้าวขึ้นไป
ชายชราหยุดมองมือของสินที่ยื่นออกมา
“ผมตีให้ ลุงขึ้นศาลาก่อน”
ไม่มีคำตอบอยู่ครู่ใหญ่ ฝนสาดผ่านหลังคาที่แหว่ง แต่เสื้อของชายชรากลับแห้งลงทีละน้อย สินเห็นเส้นผมขาวแนบขมับ เห็นรอยย่นและสีหน้าลังเลอย่างคนที่ถูกขอให้วางงานซึ่งเฝ้าทำมานาน
ในที่สุดไม้ตีกลองก็ถูกส่งมา
มันหนักและเย็นจนสินต้องกำสองมือ เขาตีตามจังหวะที่ได้ยินมาตลอดบ่าย สามครั้ง แล้วเว้นช่วง เสียงกลองดังออกไปไกล ทั้งที่ตรงหน้าไม่มีหนังเหลือให้ตี
ชายชราค่อย ๆ ลงบันได เดินข้ามลานไปยังศาลา ทุกย่างก้าวทิ้งรอยเปียกไว้บนอิฐ เมฆถอยเปิดทางให้ หญิงถือตะเกียงลุกขึ้นยืน และเป็นครั้งแรกที่สินเห็นเธอยิ้ม
เมื่อชายชราก้าวพ้นธรณีประตู ทุกคนในศาลาหันมาทางหอกลองพร้อมกัน
สินหยุดตี
คราวนี้ประตูไม่ขยับ ลิ่มไม้ยังคงขัดอยู่แน่น เมฆยืนโบกมือเรียกเขาจากบันได สินวางไม้ตีลงบนราว แล้วรีบเดินกลับโดยไม่หันไปมองด้านหลัง
ภายในศาลาไม่มีใครแล้ว เหลือเพียงรอยเท้าเปียกเรียงจากประตูไปถึงที่ว่างข้างหญิงถือตะเกียง รอยคู่สุดท้ายใหญ่กว่าคู่อื่น ปลายเท้าหันเข้าหากันเล็กน้อยเหมือนท่าทางของชายชราตอนยืนตีกลอง
เมฆบอกว่าพอสินลงจากหอกลอง แสงตะเกียงก็ค่อย ๆ สว่างขึ้นจนมองไม่เห็นหน้าคนถือ พอแสงดับ ทุกคนก็หายไปพร้อมกัน
ทั้งคู่นั่งอยู่กลางศาลาจนฝนซา ไม่มีใครเสนอให้ฝ่าความมืดกลับ และไม่มีเสียงกลองดังขึ้นอีกตลอดคืนนั้น
บทสรุปของเรื่อง
เช้าวันต่อมา สินเดินไปดูหอกลองอีกครั้ง บันไดเหลือเพียงไม่กี่ขั้นเหมือนตอนมาถึง หนังหน้ากลองขาดทั้งสองด้าน ใต้ท้องกลองมีไม้ตีผุกร่อนวางอยู่ เมื่อเขาลองแตะ มันก็แตกออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ
ถ้วยสังกะสีบนราวหายไป เขาพบมันตั้งอยู่ตรงมุมศาลา ข้างรอยวงกลมเล็ก ๆ คล้ายฐานตะเกียง ภายในถ้วยมีน้ำฝนใสอยู่เกือบเต็ม สินไม่ได้หยิบมันขึ้นมา
เขากับเมฆขนประตูและหน้าต่างที่ถอดแล้วขึ้นรถ แต่เว้นประตูบานครูดพื้นไว้ สินไสบานล่างให้เปิดได้สะดวก ซ่อมบานพับ และทำขอสับสำหรับเกี่ยวมันค้างกับผนัง งานเพิ่มชิ้นนั้นใช้เวลาไม่นาน พอเสร็จเขาก็ลองเปิดปิดอยู่สองสามครั้ง ก่อนเกี่ยวบานประตูให้รับลม
ระหว่างเก็บเครื่องมือ เมฆถามว่าเสียงเมื่อคืนเรียกคนเหล่านั้นมาจากไหน
สินส่ายหน้า เขาไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นเป็นใคร ไม่รู้ด้วยว่าเคยเกิดอะไรขึ้นที่วัดแห่งนี้ เขารู้เพียงว่าชายชราได้ขึ้นศาลาแล้ว และเช้านี้ทางใต้แนวไผ่ก็ดูเป็นแค่ทางเก่าที่รกไปด้วยหญ้า
ก่อนขึ้นรถ สินหันกลับไปมองเป็นครั้งสุดท้าย แดดอ่อนส่องผ่านประตูที่เปิดกว้างลงบนพื้นไม้แห้ง ลมพัดชายผ้าซีดที่มือจับให้ไหวเบา ๆ
พวกเขาขับออกจากลานโดยได้ยินเพียงเสียงของที่ผูกไว้ท้ายรถกระทบกัน หอกลองอยู่เงียบ ๆ จนลับสายตา
บทความที่เกี่ยวข้อง
อ่านต่อในเรื่องที่คุณสนใจ
ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน
หญิงช่างเย็บผ้ารับงานซ่อมม่านเก่าจากถ้ำกลางขุนเขา แต่ทุกครั้งที่เย็บปิดรอยขาด เธอกลับได้ยินเสียงนับเ…
อ่านบทความวิญญาณนักรบโบราณกับประตูเมืองที่ปิดไม่ได้
ช่างซ่อมฉากรับงานบูรณะประตูเมืองจำลอง แต่ทุกเช้าบานประตูที่เขาปิดไว้กลับเปิดออก พร้อมรอยเท้าเล็ก ๆ แ…
อ่านบทความตำนานผีเจ้านางแห่งเมืองล้านนา: ประตูสุดท้ายบนผืนผ้า
หญิงรับซ่อมผ้าเก่าได้รับงานดูแลม่านปักในหอคำร้าง แต่ทุกเช้ารอยเย็บที่ประตูบานหนึ่งกลับหลุดออก พร้อมเ…
อ่านบทความ





