เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนวลี้ลับเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การยืนยันเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ
งานซ่อมประตูไม่น่ากินเวลาเกินครึ่งวัน ช่างไม้คิดเช่นนั้นขณะยกกล่องเครื่องมือลงจากรถ ใบว่าจ้างระบุเพียงให้เปลี่ยนไม้ผุและซ่อมกลอนประตูด้านหลังอาคารเก่า มีเงินมัดจำอยู่ในซองครบถ้วน และมีชายชราคนหนึ่งยืนรออยู่ใต้ชายคา เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง วัด ตัวละคร และเหตุการณ์ทั้งหมดสมมติขึ้น โดยใช้เพียงบรรยากาศหุบเขาในจังหวัดน่านเป็นฉาก ไม่ได้กล่าวถึงวัดหรือเหตุการณ์จริง
สารบัญ
งานซ่อมก่อนฝนมา
วัดร้างตั้งอยู่บนเนินเตี้ย ปลายทางดินที่หญ้าขึ้นเบียดจนเหลือรอยล้อเพียงสองเส้น รอบบริเวณมีต้นไม้สูงล้อมอยู่ หลังคาอาคารบางส่วนยุบลงแล้ว แต่อาคารไม้ด้านหลังยังดูแข็งแรงกว่าที่เขาคาด
ชายชราสวมเสื้อแขนยาวสีหม่น มีพวงกุญแจผูกกับเชือกติดเอว เขาไม่ยอมให้ช่วยถืออะไร ทั้งที่มือข้างหนึ่งกำตะเกียงเก่าไว้ตลอดเวลา
“บานนี้หรือครับ” ช่างไม้ถาม พลางแตะประตูเตี้ยข้างอาคาร
ชายชราพยักหน้า “ขอบล่างมันบวม เปิดยาก ซ่อมให้เปิดได้ก็พอ ไม่ต้องเปลี่ยนทั้งบาน”
ช่างไม้ลองดัน ประตูขยับเพียงนิดเดียว ก่อนติดแน่นกับพื้น เขาก้มดูเนื้อไม้ เห็นรอยขูดยาวตรงขอบล่าง คล้ายเคยมีใครใช้ของแข็งแซะจากอีกด้าน
“ต้องเปิดเข้าไปดูข้างในก่อนครับ ลุงมีกุญแจไหม”
ชายชราเอามือปิดพวงกุญแจตรงเอวโดยไม่รู้ตัว
“มันไม่ได้ล็อก” เขาตอบ “แค่ลงกลอน”
ช่างไม้เงยหน้ามองประตูอีกครั้ง ด้านนอกไม่มีทั้งห่วงแม่กุญแจและกลอน มีเพียงมือจับเหล็กเย็นจัด ทั้งที่แดดบ่ายส่องโดนอยู่
“ถ้าอย่างนั้น ใครลงกลอนไว้ข้างในครับ”
ชายชราไม่ตอบ เขาวางตะเกียงลงข้างเสา แล้วบอกว่าจะไปกวาดใบไม้หน้าวัด ก่อนเดินอ้อมมุมอาคารหายไป
เสียงที่รอให้หยุดทำงาน
ช่างไม้เริ่มจากไสขอบประตูส่วนที่เบียดวงกบ เขาไม่ได้คิดอะไรมาก อาคารทิ้งไว้นาน ไม้ย่อมบวม กลอนย่อมฝืด ส่วนชายชราก็คงจำผิดว่าลงกลอนไว้ด้านไหน
แต่พอเสียงกบไสไม้หยุดลง เสียงเคาะก็ดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เขาชะงัก มือยังจับเครื่องมือค้างอยู่
“มีใครอยู่หรือครับ”
ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงคล้ายชายเสื้อลากผ่านไม้แห้ง เขารออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเคาะกลับสองครั้ง
ข้างในเงียบไปนาน แล้วเคาะตอบสามครั้งเท่าเดิม
เขาเดินอ้อมไปดูอีกด้านของอาคาร หน้าต่างทุกบานปิดอยู่ บางบานถูกเถาวัลย์รัดจนแน่น ไม่มีทางเข้าทางอื่นที่มองเห็นได้ เมื่อยืนเขย่งมองผ่านช่องไม้ เขาเห็นเพียงห้องแคบ ชั้นวางของ และเชือกเส้นหนึ่งห้อยจากขื่อ
ตอนกลับมาที่ประตู ตะเกียงถูกจุดแล้ว
เปลวไฟเล็กสั่นอยู่หลังกระจกขุ่น ชายชรานั่งตรงขั้นบันได หันหน้าออกไปทางป่า ข้างตัวไม่มีไม้กวาด และไม่มีใบไม้กองใหม่
“ข้างในมีคนครับ” ช่างไม้บอก
ชายชราถามโดยไม่หันมา “เคาะกี่ที”
“สาม”
นิ้วของชายชราคลายออกจากหัวเข่าอย่างช้า ๆ
“ถ้าได้ยินอีก อย่าเพิ่งเคาะตอบนะ เขาจะคิดว่าต้องรอต่อ”
รอยมือใต้ชั้นฝุ่น
ฟ้าเริ่มครึ้มเร็วกว่าที่ควร ช่างไม้ยกโทรศัพท์ขึ้นดู แต่ไม่มีสัญญาณ เขาคิดจะเก็บเครื่องมือกลับ ทว่าเสียงเคาะดังขึ้นอีก คราวนี้เบาจนเหมือนคนข้างในเหลือแรงเพียงแตะปลายนิ้ว
“ถ้ามีคนติดอยู่จริง เราต้องเปิดนะครับ”
“ก็เรียกมาซ่อมให้เปิดอยู่นี่ไง” ชายชราตอบ
น้ำเสียงนั้นไม่ได้ขุ่นเคือง มีเพียงความเหนื่อยล้าบางอย่างที่ทำให้ช่างไม้พูดต่อไม่ออก เขาหยิบไฟฉายมาส่องตามร่องประตู แล้วใช้แผ่นเหล็กบางสอดเข้าไปเหนือมือจับ
ปลายเหล็กกระทบโลหะดังแกรก
กลอนอยู่ด้านในจริง ๆ
เหนือกลอนขึ้นไป มีรอยนิ้วห้านิ้วเปื้อนอยู่ใต้ฝุ่นเก่า เป็นรอยมือเล็ก สูงจากพื้นไม่ถึงอกเขา ข้างล่างนั้นมีรอยขีดสั้น ๆ หลายรอย รวมอยู่ใกล้ช่องแสงระหว่างบานประตูกับวงกบ
เขาฉายไฟผ่านช่องนั้นอีกครั้ง
บนพื้นมีรองเท้าข้างหนึ่งวางอยู่ ปลายรองเท้าหันเข้าหาประตู ขนาดเล็กเกินกว่าจะเป็นของผู้ใหญ่
“ลุงเคยเปิดห้องนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไร”
ชายชรายกตะเกียงขึ้น แสงทำให้รอยย่นบนใบหน้าลึกลง
“จำไม่ได้แล้ว”
“แล้วคนข้างในเป็นใคร”
ชายชรามองรอยมือเล็กบนประตูอยู่นาน ก่อนตอบเบา ๆ
“ลูกชาย”
ลมพัดผ่านชายคาจนใบไม้แห้งไหลไปตามพื้น แต่เปลวไฟในตะเกียงไม่ไหวเลย
คนที่กลับมาช้าเกินไป
ช่างไม้ถอยห่างจากชายชราไปหนึ่งก้าว ความรู้สึกอยากรีบขึ้นรถรุนแรงจนต้องกำไฟฉายให้แน่น ทว่าข้างในห้องมีเสียงเด็กเรียกขึ้นมาก่อน
“พ่อ”
ชายชราขยับเข้าใกล้ประตูทันที แต่หยุดก่อนถึงธรณี เขายกมือขึ้นเหมือนจะเคาะ แล้วค้างไว้อย่างนั้น
“พ่ออยู่นี่”
ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงอะไรบางอย่างครูดพื้นเข้ามาใกล้บานประตู
ชายชราเริ่มเล่าโดยมองต่ำ เขาเคยดูแลอาคารหลังนี้ ตอนที่ผู้คนยังเดินขึ้นมาทำกิจกรรมร่วมกัน เด็กชายชอบตามมาช่วยถือของ เย็นวันหนึ่งก่อนฝนหนัก เขาให้ลูกเข้าไปหยิบเชือกในห้องเก็บของ ส่วนตัวเองออกไปเก็บเครื่องมือที่ลาน
ลมพัดประตูกระแทกปิด กลอนเก่าซึ่งติดตั้งเอียงหล่นเข้าร่องพอดี
“เขาคงร้องเรียก” ชายชราพูด “แต่ฝนมันดัง ฉันวิ่งกลับมาพร้อมตะเกียง ได้ยินเขาเคาะสามที ก็เคาะตอบไปสามที บอกให้รอ พ่อจะหาอะไรมางัด”
นิ้วที่จับหูตะเกียงสั่นขึ้นเป็นครั้งแรก
“หลังจากนั้นฉันจำไม่ค่อยได้ จำได้แต่เปิดไม่ออก แล้วเช้าขึ้นมาก็ยังยืนอยู่ตรงนี้”
ช่างไม้ไม่ได้ถามว่าเด็กเสียชีวิตอย่างไร หรือชายชรายืนรอมานานเท่าใด คำถามเหล่านั้นคงไม่ช่วยให้ประตูเปิด เขามองเสื้อสีหม่นซึ่งไม่มีรอยเปียก ทั้งที่ละอองฝนเริ่มสาดเข้าชายคา แล้วค่อย ๆ วางไฟฉายลง
“ผมจะยกกลอนให้ครับ ลุงถอยออกไปหน่อย”
เขาสอดแผ่นเหล็กกลับเข้าไป คราวนี้รู้ตำแหน่งแน่ชัดแล้ว แต่ไม่ว่าจะยกอย่างไร กลอนก็ไม่ขยับ เหมือนมีมืออีกข้างกดไว้
เสียงเด็กดังลอดร่องประตูออกมา
“พ่อบอกให้รอ”
ช่างไม้หันมองชายชรา มือที่ยกค้างของเขาค่อย ๆ ลดลง
“ลุงบอกเขาสิครับ ว่าไม่ต้องรอแล้ว”
เปิดประตูให้คนกลับบ้าน
ชายชราคุกเข่าลงหน้าประตู วางตะเกียงไว้ข้างตัว แล้วแนบฝ่ามือบนไม้ในระดับเดียวกับรอยมือเล็ก
เขาอ้าปากอยู่หลายครั้งโดยไม่มีเสียงออกมา กระทั่งเสียงเคาะดังขึ้นอีกสามที ช้ากว่าครั้งก่อนมาก
“ไม่ต้องรอแล้วลูก” เขาพูดในที่สุด “พ่อมาแล้ว ออกมาได้แล้ว”
เสียงโลหะเลื่อนดังขึ้นใกล้มือช่างไม้
แผ่นเหล็กที่เขาสอดไว้ยกขึ้นอย่างง่ายดาย กลอนหลุดจากร่อง ประตูแง้มออกพร้อมกลิ่นไม้ชื้นและอากาศเย็นซึ่งไหลผ่านข้อเท้า
ไม่มีใครอยู่ในห้อง
แสงไฟฉายกวาดผ่านชั้นวางว่างเปล่า เชือกที่ห้อยจากขื่อ และรองเท้าเล็กเพียงข้างเดียว บนพื้นด้านหลังประตูมีฝุ่นหนา เว้นอยู่หย่อมหนึ่งเป็นรูปคล้ายคนนั่งกอดเข่า
แล้วชายชราก็ก้มลง เหมือนกำลังฟังใครพูดอยู่ข้างหู
“กลับสิ” เขาตอบ “วันนี้พ่อไม่อยู่เฝ้าแล้ว”
ช่างไม้ไม่ได้เห็นเด็กเดินออกมา แต่เห็นชายเสื้อของชายชรายุบลงตรงข้างเอว คล้ายมีมือเล็กกำไว้ เขาเห็นรอยเท้าเปล่าปรากฏบนฝุ่นตรงธรณี ทีละรอย เคียงไปกับรองเท้าของคนแก่
ทั้งสองเคลื่อนไปทางลานหน้าวัดอย่างช้า ๆ
ชายชราหยุดใต้ชายคา หันกลับมาหาช่างไม้ แล้วก้มศีรษะให้เล็กน้อย ก่อนเดินต่อไปในม่านฝน เสียงฝีเท้าของเขาเบาลงพร้อมเสียงอีกคู่ที่สั้นและถี่กว่า
ครู่เดียว ทางเดินก็ว่างเปล่า
ช่างไม้ยืนจับขอบประตูอยู่อีกพักใหญ่ เมื่อกล้าปล่อยมือ เขาจึงพบว่าไม้ไม่ได้บวมจนติดพื้นอย่างที่คิด มีเพียงลิ่มเล็กชิ้นหนึ่งตกอยู่ข้างวงกบ เขาเก็บมันออก ไสขอบที่เสี้ยนแตก แล้วถอดกลอนเก่าลงมา
เขาไม่ติดมันกลับไป
บทสรุปของเรื่อง
กว่าจะเก็บเครื่องมือเสร็จ ฝนก็หยุดแล้ว ช่างไม้ยกตะเกียงออกจากหน้าประตู เตรียมดับไฟ แต่เมื่อเปิดฝาครอบกลับพบว่าไส้ตะเกียงแข็งแห้ง ก้นกระเปาะมีเพียงคราบน้ำมันเก่าซึ่งเกาะแน่นอยู่
เขาปิดฝาครอบอย่างระมัดระวัง แล้ววางมันบนชั้นในห้องเก็บของ ข้างรองเท้าเล็กที่ยังอยู่ที่เดิม
ก่อนกลับ เขาดึงประตูเข้าหาวงกบ บานไม้เคลื่อนอย่างคล่องตัว ไม่มีเสียงครูดพื้นอีก เขาเว้นช่องไว้เล็กน้อยเพื่อให้ห้องเก่าระบายอากาศ แล้วเดินลงจากอาคารโดยไม่เคาะเรียกใคร
ถึงรถแล้ว เขาจึงเปิดซองค่าจ้างอีกครั้ง เงินยังอยู่ครบ แต่กระดาษที่เคยจดรายละเอียดงานกลับว่างเปล่า ไม่มีลายมือ ไม่มีคำขอให้ซ่อมกลอน เหลือเพียงรอยกดจาง ๆ ตรงตำแหน่งที่เขาจำได้ว่าเคยอ่าน
ช่างไม้เก็บซองลงในกล่องเครื่องมือ เขามองผ่านกระจกหน้ารถขึ้นไปเป็นครั้งสุดท้าย ใต้ชายคาไม่มีคนยืนรอ ตะเกียงไม่สว่าง และประตูเล็กด้านหลังยังเปิดแง้มอยู่
เขาสตาร์ตรถ ขับลงจากเนิน ก่อนความมืดจะคลุมทางดินจนมองไม่เห็นรอยล้อ ระหว่างทางไม่มีเสียงเคาะดังขึ้นอีกเลย
บทความที่เกี่ยวข้อง
อ่านต่อในเรื่องที่คุณสนใจ
ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน
หญิงช่างเย็บผ้ารับงานซ่อมม่านเก่าจากถ้ำกลางขุนเขา แต่ทุกครั้งที่เย็บปิดรอยขาด เธอกลับได้ยินเสียงนับเ…
อ่านบทความวิญญาณนักรบโบราณกับประตูเมืองที่ปิดไม่ได้
ช่างซ่อมฉากรับงานบูรณะประตูเมืองจำลอง แต่ทุกเช้าบานประตูที่เขาปิดไว้กลับเปิดออก พร้อมรอยเท้าเล็ก ๆ แ…
อ่านบทความตำนานผีเจ้านางแห่งเมืองล้านนา: ประตูสุดท้ายบนผืนผ้า
หญิงรับซ่อมผ้าเก่าได้รับงานดูแลม่านปักในหอคำร้าง แต่ทุกเช้ารอยเย็บที่ประตูบานหนึ่งกลับหลุดออก พร้อมเ…
อ่านบทความ





