เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนวลี้ลับเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การยืนยันเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ
ม่านเก่ามาถึงพร้อมตะกร้าด้ายหนึ่งใบและคำขอธรรมดาเพียงว่า ช่วยซ่อมให้ทันก่อนหอคำจะเปิดให้คนเข้าชมอีกครั้ง หญิงรับซ่อมผ้าคิดว่างานนี้คงไม่ต่างจากงานที่ผ่านมา จนกระทั่งพบว่ารอยเย็บที่เธอทำเสร็จในตอนกลางวัน ถูกใครบางคนเลาะออกอย่างประณีตทุกคืน เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องผีแต่งใหม่ในเมืองสมมติที่ใช้บรรยากาศล้านนา ไม่ใช่ตำนานท้องถิ่นหรือเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่มีหลักฐานยืนยัน
สารบัญ
ม่านเก่าในหอคำ
หญิงรับซ่อมผ้าเดินทางมาถึงหอคำตอนบ่าย อาคารไม้ตั้งอยู่ท้ายสวนลำไย หลังคาส่วนหนึ่งเพิ่งเปลี่ยนใหม่ กลิ่นขี้เลื่อยยังปนอยู่กับกลิ่นไม้เก่า คนดูแลพาเธอผ่านห้องว่างหลายห้อง ก่อนหยุดตรงโถงซึ่งมีม่านผืนใหญ่แขวนกั้นประตูด้านใน
บนม่านปักเป็นรูปผู้คนเดินผ่านประตูเจ็ดบาน แต่ละคนหอบห่อผ้า ตะกร้า หรืออุ้มเด็กแนบอก เหนือแนวหลังคามีเส้นด้ายสีหม่นขดซ้อนคล้ายกระแสน้ำ ส่วนริมขวาสุดเป็นหญิงแต่งกายงามยืนหันหลัง มือข้างหนึ่งวางบนประตูบานสุดท้าย
“คนที่นี่เรียกว่าม่านเจ้านาง” คนดูแลบอก “รู้กันเท่านั้น ส่วนผู้หญิงในภาพเป็นใคร ไม่มีใครตอบตรงกันสักคน”
ผ้าชำรุดไม่มาก นอกจากชายล่างเปื่อยและด้ายตรงประตูบานที่เจ็ดหลุดออก หญิงรับซ่อมผ้าจึงขอตั้งโต๊ะทำงานในโถง ไม่อยากเคลื่อนม่านที่กรอบจนแทบขาดออกจากที่แขวน
ก่อนกลับ คนดูแลนำผ้าฝ้ายสะอาดมาคลุมตะกร้าด้ายให้ แล้วขออย่างเกรงใจว่า หากทำงานจนเย็น ช่วยรูดม่านให้สุดด้วย
“ลมเข้าหรือคะ” เธอถาม
เขามองช่องประตูที่ม่านบังอยู่ครู่หนึ่ง
“ไม่รู้เหมือนกัน คนก่อนเขาทำกันมา ผมก็เลยทำต่อ”
รอยเย็บที่ไม่มีใครยอมให้ปิด
วันแรกเธอซ่อมชายผ้าได้เกือบครึ่ง ก่อนกลับจึงเก็บด้ายที่รุ่ยตรงประตูบานสุดท้าย เย็บยึดเส้นตั้งเข้ากับพื้นผ้าอย่างเบามือ แล้วรูดม่านตามที่รับปากไว้
เช้าวันต่อมา รอยซ่อมส่วนอื่นอยู่ครบ มีเพียงด้ายตรงบานประตูถูกเลาะออก ปลายด้ายวางขดเรียบร้อยบนโต๊ะ เข็มยังปักอยู่ในหมอนใบเดิม
เธอถามคนดูแลว่าเมื่อคืนมีใครเข้ามาหรือไม่ เขาส่ายหน้าแล้วหยิบกุญแจจากเอวให้ดู มีดอกเดียว และอยู่กับเขาตลอดคืน
เธอไม่ได้เถียง อาจเป็นฝีมือช่างไม้ที่ยังมาทำงานอยู่ด้านหลัง หรืออาจมีคนไม่พอใจกับวิธีซ่อมโดยไม่กล้าบอก เธอจึงเย็บใหม่ พร้อมวางกระดาษแผ่นเล็กไว้บนโต๊ะว่า หากต้องการให้แก้ตรงไหน ขอให้เขียนบอก
คืนนั้นเธออยู่จัดด้ายจนฟ้ามืด เสียงเครื่องมือของช่างเงียบไปนานแล้ว ขณะก้มเก็บกรรไกร เสียงหนึ่งดังจากอีกด้านของม่าน
“คนสุดท้ายออกไปหรือยัง”
เป็นเสียงผู้หญิงเบามาก แต่ชัดจนเธอเผลอตอบว่าช่างกลับหมดแล้ว
ม่านไหวเพียงนิดเดียว เห็นเงาคนยืนอยู่หลังผืนผ้า รูปร่างสูงเพรียว ผมเกล้ามวย เธอเดินไปเปิดม่านเพราะคิดว่าคงมีคนติดอยู่ในห้องด้านใน
หลังม่านไม่มีห้อง มีเพียงผนังไม้เก่าซึ่งปิดทับช่องประตูไว้จนเต็ม
เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นนาน ก่อนรวบของกลับโดยไม่ได้รูดม่านให้สุด
เช้าวันถัดมา กระดาษบนโต๊ะไม่มีข้อความเพิ่ม แต่มีรอยนิ้วเปียกเล็ก ๆ แตะอยู่ตรงคำว่า “ตรงไหน” ส่วนด้ายที่เธอเย็บไว้ถูกเลาะออกอีกครั้ง
เด็กที่ซ่อนอยู่หลังซับใน
คนดูแลยอมรับว่าเขาเคยได้ยินเสียงนั้นเหมือนกัน ตั้งแต่เข้ามารับหน้าที่ใหม่ ๆ เขาคิดว่าเป็นคนเรียกจากสวน จนคืนหนึ่งเสียงดังชิดหูทั้งที่ยืนอยู่กลางโถงเพียงลำพัง หลังจากนั้นเขาจึงไม่อยู่ในอาคารเมื่อมืด
“ผมน่าจะบอกก่อน” เขาพูด “ถ้าจะเลิกทำ ผมเข้าใจ”
หญิงรับซ่อมผ้ามองม่านอยู่พักใหญ่ เธอกลัว แต่สิ่งที่ค้างอยู่ในใจคือรอยเลาะที่ระวังเนื้อผ้ายิ่งกว่ามือเธอเอง ไม่มีส่วนไหนเสียหายเพิ่ม ราวกับผู้เลาะเพียงไม่ยอมให้เธอปิดประตูบานนั้น
เธอขอให้คนดูแลช่วยยกชายม่านขึ้นตรวจด้านหลัง ใต้ผ้าซับในที่ขาดตามอายุ มีด้ายสีแดงเส้นเล็กโผล่อยู่ เมื่อเปิดตะเข็บออกทีละช่วง จึงเห็นรูปเด็กหญิงคนหนึ่งซ่อนอยู่หลังภาพประตูบานสุดท้าย
เด็กไม่ได้เดินตามขบวนคนอื่น เธอนั่งกอดเข่าอยู่ข้างตะกร้า มือกำชายผ้าของหญิงอีกคน ซึ่งปักค้างไว้เพียงแขนกับหัวไหล่ ส่วนใบหน้าไม่เคยปักจนเสร็จ
ใกล้กันมีตัวอักษรเย็บด้วยด้ายเล็กจนแทบกลืนกับพื้นผ้า หญิงรับซ่อมผ้าต้องเอียงรับแสงหน้าต่างจึงอ่านได้
แม่บอกให้รอตรงนี้
คนดูแลขยับเข้ามาอ่าน แล้วถอยกลับไปโดยไม่พูดอะไร
เย็นวันนั้น ทั้งสองเลื่อนตะกร้าด้ายออกจากข้างม่าน ตรงพื้นซึ่งเคยถูกตะกร้าบัง มีรอยเท้าเล็กคู่หนึ่งปรากฏบนฝุ่น ปลายเท้าหันเข้าหาผนังไม้
คืนที่ประตูเปิดออก
หญิงรับซ่อมผ้าไม่ได้เย็บอะไรเพิ่ม เธอเพียงปลดซับในออกให้เห็นรูปเด็กชัดเจน แล้วนั่งรออยู่กับคนดูแลในโถง ทั้งคู่เปิดประตูอาคารทิ้งไว้ แสงสุดท้ายจากสวนค่อย ๆ จางลงจนเหลือสีเทา
เสียงถามดังขึ้นเมื่อมองลายไม้บนพื้นแทบไม่เห็นแล้ว
“คนสุดท้ายออกไปหรือยัง”
คราวนี้เธอตอบว่า “ยังมีเด็กอยู่หลังประตูค่ะ”
ม่านค่อย ๆ โป่งออก ทั้งที่หน้าต่างปิดทุกบาน กลิ่นดินชื้นลอยเข้ามา ตามด้วยเสียงน้ำกระทบขั้นบันได หญิงในชุดเก่าปรากฏอยู่ตรงขอบม่าน ใบหน้าซีดจางเหมือนภาพบนผ้าที่ถูกแดดมานาน
เจ้านางไม่ได้มองคนทั้งสอง สายตาของนางอยู่ที่เด็กหญิงซึ่งบัดนี้นั่งกอดเข่าอยู่ข้างตะกร้าด้ายจริง ๆ
“ไปด้วยกันเถิด” นางกล่าว
เด็กส่ายหน้า “แม่บอกให้รอตรงนี้”
ผนังหลังม่านคล้ายถอยห่างออกไป เผยช่องประตูมืด และภาพอีกค่ำคืนหนึ่งซ้อนขึ้นมาในนั้น น้ำไหลผ่านพื้นโถง ผู้คนเร่งเดินต่อกันเป็นแถว เจ้านางยืนประคองบานประตูให้ทุกคนผ่าน ขณะที่หญิงคนหนึ่งวางตะกร้าแล้วจับไหล่ลูกสาว กำชับให้รอ ก่อนย้อนกลับเข้าไปช่วยคนด้านใน
หญิงรับซ่อมผ้าเข้าใจแล้วว่าลายเส้นเหนือหลังคาไม่ใช่เมฆ และขบวนบนม่านไม่ใช่งานรื่นเริง
น้ำสูงขึ้น ภาพผู้คนจางหาย เหลือเด็กซึ่งไม่ยอมขยับ กับเจ้านางที่ยังถือบานประตูไว้
“จะไปเมื่อคนสุดท้ายพ้นธรณี” นางพูดเบาจนคล้ายพูดกับตนเอง
คนดูแลยกมือปิดปาก หญิงรับซ่อมผ้าจับขอบโต๊ะไว้แน่น เธอเพิ่งเห็นว่าที่ข้อมือของเจ้านางมีด้ายเส้นหนึ่งพันอยู่ ปลายของมันทอดกลับไปยังรอยเย็บบนม่าน
รอยต่อของผ้าสองชิ้น
เมื่อเสียงน้ำเงียบลง เด็กกับเจ้านางยังอยู่ที่เดิม หญิงรับซ่อมผ้าบังคับตัวเองให้มองภาพด้านหลังม่านอีกครั้ง หญิงที่ปักค้างไว้ข้างเด็กมีรอยตัดตรงหัวไหล่ ไม่ใช่รอยปักที่หยุดกลางงาน แต่เป็นภาพซึ่งถูกตัดแยกจากผ้าอีกชิ้น
เธอนึกถึงม้วนผ้าที่ยัดรองก้นตะกร้าด้าย ตอนแรกเห็นเพียงด้านหลังสีหม่น จึงคิดว่าเป็นเศษผ้าสำหรับลองสี
คนดูแลรีบหยิบมันขึ้นมา ทั้งสองคลี่ออกบนโต๊ะ ด้านในมีรูปผู้หญิงหลายคนยืนอยู่ใต้ชายคา คนหนึ่งยื่นมือมาข้างหน้า ใบหน้าเอียงลงเหมือนกำลังเรียกเด็ก เมื่อวางต่อกับรอยตัด แขนและหัวไหล่ก็เชื่อมกันพอดี
ไม่มีใครรู้ว่าใครตัดผ้าส่วนนี้ออก หรือเหตุใดจึงถูกเก็บแยกกันมานาน แต่หญิงรับซ่อมผ้าเห็นสิ่งที่ต้องทำแล้ว
เธอเลือกด้ายเนื้อนุ่ม ไม่แตะรอยเย็บตรงบานประตูอีก ค่อย ๆ ต่อภาพสองชิ้นเข้าหากัน คนดูแลถือโคมให้ มือเขาสั่นจนต้องใช้สองมือประคอง
เมื่อเข็มผ่านรอยต่อครั้งสุดท้าย เด็กหญิงข้างตะกร้าเงยหน้าขึ้น
อีกฟากของช่องประตูมีหญิงคนหนึ่งยืนรอ เสื้อของเธอเปียกแนบแขน แต่ใบหน้าปรากฏชัด เด็กมองอยู่อึดใจ ก่อนคลายมือจากชายเสื้อของตัวเองแล้วลุกเดิน
ไม่มีเสียงเรียก ไม่มีเสียงร้องไห้ มีเพียงฝีเท้าเล็ก ๆ ข้ามธรณี แล้วมือแม่ก็กุมมือลูกไว้
เจ้านางมองตามจนทั้งคู่ลับไป ด้ายที่พันข้อมือนางคลายออก ตกลงบนพื้นเป็นเส้นธรรมดา นางหันมาทางคนเฝ้าโคมกับหญิงถือเข็ม พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนก้าวผ่านประตูเป็นคนสุดท้าย
บานประตูปิดลงอย่างนุ่มนวล เมื่อม่านหยุดไหว ด้านหลังก็กลับเป็นผนังไม้เก่า กลิ่นดินชื้นจางไป เหลือเพียงกลิ่นน้ำมันจากโคมในมือคนดูแล
บทสรุปของเรื่อง
เช้าวันรุ่งขึ้น หญิงรับซ่อมผ้าพบว่าภาพบนม่านเปลี่ยนไป ประตูทั้งเจ็ดเปิดอยู่ เด็กหญิงจับมือแม่ในแถวผู้คน ส่วนเจ้านางซึ่งเคยยืนหันหลัง กลายเป็นร่างเล็กที่กำลังเดินพ้นกรอบภาพ
เธอซ่อมเฉพาะส่วนที่จำเป็น และเก็บรอยต่อของผ้าสองชิ้นไว้ให้มองเห็น คนดูแลไม่ขอให้ปิดรอยนั้น ทั้งยังนำตะกร้าด้ายออกมาตั้งห่างจากม่าน เผื่อใครจะอยากดูภาพด้านหลัง
ก่อนส่งงาน เธออยู่ตรวจความเรียบร้อยจนเย็นอีกครั้ง คราวนี้คนดูแลไม่ได้เร่งกลับ ทั้งสองนั่งดื่มชารอให้มืด ฟังเสียงลมผ่านสวนและเสียงแมลงนอกหน้าต่าง ไม่มีใครถามถึงคนสุดท้ายอีก
ตอนดับโคม หญิงรับซ่อมผ้าก้มเก็บด้ายเส้นหนึ่งที่ตกอยู่ข้างโต๊ะ มันเป็นด้ายจากข้อมือเจ้านาง เธอวางลงในตะกร้าโดยไม่ขมวดปม แล้วปล่อยม่านแง้มไว้ให้เห็นผนังด้านหลัง
คืนนั้น หอคำมีเพียงเสียงประตูไม้ที่คนดูแลปิดจากด้านนอก เสียงกุญแจหมุน และฝีเท้าของคนสองคนเดินห่างออกไปตามทางในสวน
บทความที่เกี่ยวข้อง
อ่านต่อในเรื่องที่คุณสนใจ
ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน
หญิงช่างเย็บผ้ารับงานซ่อมม่านเก่าจากถ้ำกลางขุนเขา แต่ทุกครั้งที่เย็บปิดรอยขาด เธอกลับได้ยินเสียงนับเ…
อ่านบทความวิญญาณนักรบโบราณกับประตูเมืองที่ปิดไม่ได้
ช่างซ่อมฉากรับงานบูรณะประตูเมืองจำลอง แต่ทุกเช้าบานประตูที่เขาปิดไว้กลับเปิดออก พร้อมรอยเท้าเล็ก ๆ แ…
อ่านบทความคืนเดือนดับกับวิญญาณเฝ้าทางสามแพร่ง
ช่างเขียนป้ายได้รับงานเปลี่ยนป้ายเก่าที่ทางสามแพร่ง แต่ชายถือตะเกียงกลับขอให้เว้นลูกศรหนึ่งอันไว้ รอ…
อ่านบทความ





