เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนวลี้ลับเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การยืนยันเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ใช้ดอย ชุมชน และตัวละครสมมติทั้งหมด ไม่ใช่เรื่องเล่าหรือข้อกล่าวอ้างเกี่ยวกับดอยสุเทพหรือสถานที่จริง
งานที่เล็กรับมาเป็นงานธรรมดา เขาต้องขึ้นไปเปลี่ยนแผ่นไม้รายชื่อในศาลาพักของป่าช้าเก่าบนดอย งานใช้เวลาไม่น่าเกินครึ่งวัน หากไม้ไม่ผุเกินไปและฝนไม่ตกเสียก่อน เขาจึงบอกแม่ทางโทรศัพท์ว่าจะกลับลงมากินข้าวเย็นด้วย พร้อมรับปากซื้อขิงอ่อนจากตลาดข้างทางไปให้
สารบัญ
ป้ายไม้ที่ต้องเขียนใหม่
ป้าสาย ผู้ดูแลศาลา เป็นคนมอบกุญแจให้เขาที่บ้านหลังสุดท้ายของหมู่บ้าน แกเตรียมกระติกน้ำกับข้าวห่อใบตองไว้ให้ด้วย บอกเพียงว่าบนดอยไม่มีร้านค้า และถ้าหมอกลงให้รอจนเห็นทางค่อยขี่รถกลับ
“ป้ายเก่าอยู่บนโต๊ะ เอาแผ่นใหม่ทาบแล้วลอกชื่อตามนั้นได้เลย” แกบอก “ตรงไหนอ่านไม่ออก เว้นไว้ก่อน อย่าเดา”
เล็กขึ้นไปถึงศาลาตอนแดดยังลอดยอดสน ตัวอาคารเป็นเพิงไม้เปิดโล่งสามด้าน มีม้านั่งยาว โต๊ะหนึ่งตัว และกระดิ่งทองเหลืองแขวนอยู่ตรงชายคา ถัดไปเป็นเนินดินกับหลักไม้เก่าซึ่งกระจายอยู่ใต้ต้นไม้ ไม่มีสิ่งใดน่ากลัวไปกว่าสถานที่เงียบ ๆ ที่ไม่ได้รับการดูแลมานาน
เขาถอดป้ายลงมาเช็ดฝุ่น รายชื่อส่วนใหญ่ยังอ่านได้ มีเพียงช่วงล่างที่ถูกน้ำฝนจนสีจาง เล็กใช้ดินสอร่างตำแหน่งบนแผ่นใหม่ แล้วเปิดวิทยุเครื่องเล็กที่พกมาฟังระหว่างทำงาน
พอเริ่มลงสีตัวแรก เสียงผู้หญิงก็ดังจากหลังศาลา
“เล็กเอ๊ย”
เขาขานรับทันที ก่อนจะนึกได้ว่าแม่อยู่ที่บ้านห่างออกไปอีกหลายชั่วโมง
เสียงที่ดังอยู่หลังแนวสน
ด้านหลังศาลามีรั้วลวดเก่าคั่นป่าช้ากับดงเฟิร์น เล็กเดินออกไปดู เพราะคิดว่าป้าสายอาจเดินตามขึ้นมา แต่ตรงนั้นไม่มีใคร มีเพียงเสื้อกันฝนสีซีดของเขาที่พาดบนรถ และละอองน้ำเกาะอยู่ตามใยแมงมุม
“ใครเรียกครับ”
เสียงตอบมาจากที่ต่ำลงไปหลังแนวสน
“เย็นแล้ว กลับบ้านเถอะลูก”
น้ำเสียงไม่ได้เหมือนแม่ของเขาทุกอย่าง แต่จังหวะทอดคำท้ายประโยคทำให้รู้สึกคุ้นอย่างประหลาด เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา หน้าจอไม่มีสายเรียกเข้า ครั้นโทรกลับบ้านก็ไม่มีสัญญาณ
เล็กยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนกลับไปเปิดวิทยุให้ดังขึ้น เขาบอกตัวเองว่าอาจมีคนมาเยี่ยมหลุมศพอยู่ด้านล่าง และบังเอิญเรียกคนชื่อเดียวกัน
ทว่าหลังจากนั้น ทุกครั้งที่เขาก้มเขียนชื่อ เสียงเดิมจะเรียกขึ้นมาอีกครั้ง ไม่เร่ง ไม่โกรธ และไม่เคยขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม ราวกับเจ้าของเสียงยืนอยู่ตรงนั้นตลอดเวลา
เกือบเที่ยง ป้าสายถือถุงตะปูขึ้นมาส่ง เล็กรีบถามว่ามีบ้านอยู่หลังแนวสนหรือไม่ แกวางถุงลงช้า ๆ แล้วมองผ่านไหล่เขาไป
“ไม่มีบ้าน มีแต่ทางเก่า แต่เดี๋ยวนี้เดินไม่ได้แล้ว”
เมื่อเขาเล่าเรื่องเสียงเรียก ป้าสายไม่ได้หัวเราะ แกกลับถามชื่อจริงของเขาอีกครั้ง แล้วถามต่อว่าใครเป็นคนตั้งชื่อเล่นให้
“แม่ครับ ผมตัวเล็กกว่าเด็กคนอื่นตอนเกิด”
แกพยักหน้า แต่ไม่ได้บอกว่าถามทำไม
ชื่อหนึ่งที่ขาดหาย
ก่อนกลับ ป้าสายช่วยเขาอ่านรายชื่อส่วนที่สีลอก แกจำได้เกือบหมด เพราะสมัยเด็กเคยตามพ่อขึ้นมาทำความสะอาดศาลา พอถึงบรรทัดรองสุดท้าย นิ้วของแกหยุดอยู่เหนือรอยไม้บวม
“ตรงนี้เคยมีชื่อเด็กคนหนึ่ง”
เล็กเอียงแผ่นไม้เข้าหาแสง ตัวอักษรส่วนต้นหายไปแล้ว เหลือเพียงคำสั้น ๆ ในวงเล็บ เขาใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดเบา ๆ จึงอ่านออก
เล็ก
ไม่มีใครพูดอยู่ครู่หนึ่ง เสียงวิทยุที่เคยดังกลบความเงียบกลับฟังไกลออกไป ป้าสายดึงม้านั่งมานั่ง แล้วเล่าเรื่องที่แกจำได้ทีละน้อย
เด็กคนนั้นเสียชีวิตไปนานก่อนแกเกิด คนในหมู่บ้านเรียกเขาว่าเล็กเหมือนกัน แม่ของเด็กมักเดินขึ้นมานั่งใต้ต้นสนหลังเยี่ยมหลุมศพ พอใกล้ค่ำก็จะลุกขึ้นเรียกลูกกลับบ้าน บางคนเคยเห็นแกยืนรอจนมืด จึงพากันเดินมาส่ง
ต่อมาแม่ของเด็กก็เสียชีวิต หลุมของแกอยู่ด้านล่าง ใกล้ทางเดินเก่า สมัยนั้นยังไม่มีรั้ว เส้นทางจากหลุมแม่ขึ้นมาหาลูกเดินถึงกันได้โดยไม่ต้องอ้อม
“แล้วทำไมถึงล้อมรั้วครับ”
“กันวัวชาวบ้านเข้ามา ตอนทำรั้ว ทางเดิมมันรกไปแล้ว คนทำคงไม่รู้ว่าตรงนั้นเคยเป็นทาง”
เล็กมองออกไปยังแนวลวดสนิม ป้าสายมองตาม แต่แกบอกเพียงว่าอย่าเพิ่งเขียนชื่อเด็กลงไปจนกว่าจะหาอ่านได้ครบ ที่บ้านยังมีรูปป้ายสมัยก่อนเก็บอยู่ แกจะกลับไปหาให้
ทางเดินใต้ใบสน
หลังป้าสายกลับ หมอกก็เริ่มคลุมยอดไม้ เล็กเก็บสีและวางแผ่นป้ายใหม่พิงโต๊ะ ตั้งใจจะลงจากดอยก่อนฝนมา แต่ขณะก้มผูกเชือกกล่องเครื่องมือ เขาก็ได้ยินเสียงเดิมอีก
“เล็กเอ๊ย แม่มารับแล้ว”
คราวนี้เขาไม่ได้ขานรับ เขายืนฟังจนเสียงเงียบไป แล้วเดินไปที่รั้ว
ใต้ใบสนทับถมมีขอบหินเรียงเป็นแนวโค้ง เขาใช้ปลายรองเท้าเขี่ยดู พบขั้นบันไดเตี้ย ๆ ฝังอยู่ในดิน เส้นทางทอดลงไปตรงจุดที่เสารั้วตั้งทับพอดี ถัดลงไปมีหลักไม้เอียงอยู่ใต้กอเฟิร์น มองจากศาลาแทบไม่เห็น
เล็กไม่พยายามปีนลงไป เขากลับมารอในศาลา เปิดข้าวห่อกินทั้งที่ไม่หิว และคอยมองทางขึ้นดอยจนเห็นป้าสายกลับมาพร้อมชายอีกคนซึ่งถือคีมตัดลวด
ป้าสายหารูปเก่าเจอแล้ว ในภาพนั้นป้ายรายชื่อยังใหม่ ตัวอักษรทุกบรรทัดอ่านได้ชัด ส่วนด้านหลังศาลามีทางเดินแคบ ๆ ลงไปใต้ต้นสนจริง ๆ
แต่สิ่งที่ทำให้เล็กขยับภาพเข้ามาดูใกล้กว่าเดิม ไม่ใช่ชื่อเด็กหรือแนวทางเดิน
เป็นกระดิ่งทองเหลืองใบเล็กที่ห้อยอยู่กับหลักไม้ข้างหลุมเด็ก
เขาเงยหน้ามองกระดิ่งตรงชายคาศาลา รอยบิ่นข้างปากกระดิ่งอยู่ตำแหน่งเดียวกัน
“ตอนซ่อมศาลาคราวก่อน มีคนเก็บมาจากพื้น” ป้าสายพูดเบา ๆ “นึกว่าเป็นของศาลา ก็เลยเอาขึ้นแขวน”
ชายที่มาด้วยช่วยแกะลวดเปิดช่องตรงทางเก่า ส่วนเล็กถอดกระดิ่งลงมา มันเบากว่าที่คิด และไม่ส่งเสียงเลยแม้เขาถือเดินผ่านลม
คนที่รออยู่คนละฝั่ง
พวกเขาใช้เวลาช่วงบ่ายเก็บกิ่งไม้และกวาดใบสนออกจากบันได ป้าสายชี้ตำแหน่งหลุมของแม่ แล้วพาเล็กกลับขึ้นมาดูหลุมเด็กซึ่งอยู่หลังพุ่มไม้ข้างศาลา ระยะระหว่างสองแห่งไม่ได้ไกลเลย หากไม่มีรั้วกับพงหญ้าบังอยู่ ก็แทบมองเห็นกันได้
เล็กเขียนชื่อบนป้ายใหม่จนครบตามรูปถ่าย จากนั้นทำป้ายเล็กอีกแผ่นไว้แทนหลักเดิมที่ผุจนอ่านไม่ออก เขาขอให้ป้าสายตรวจตัวสะกดสองรอบ ก่อนนำไปปักให้ตรงตำแหน่ง
ส่วนกระดิ่ง เขาผูกกลับไว้บนคานไม้เตี้ยข้างหลุมเด็ก ไม่ใช่เพราะแน่ใจว่าต้องทำเช่นนั้น แต่เพราะในภาพมันเคยอยู่ตรงนี้ และเขาไม่รู้จะคืนของให้ใครด้วยวิธีอื่น
งานเสร็จตอนหมอกลงต่ำจนมองไม่เห็นยอดสน ชายที่มาช่วยเดินล่วงหน้าไปเอารถ ป้าสายเก็บไม้กวาดอยู่หน้าศาลา เล็กกำลังล็อกกล่องเครื่องมือเมื่อเสียงผู้หญิงดังขึ้นอีกครั้ง
“เล็กเอ๊ย”
คราวนี้เสียงอยู่ตรงปลายบันได ไม่ได้ลอยมาจากหลังรั้ว
เล็กเผลอกลั้นหายใจ เขาเห็นป้าสายหยุดมือ แต่แกไม่ได้หันมาถามอะไร
แล้วกระดิ่งก็ดังเบา ๆ หนึ่งครั้ง
เสียงเด็กตอบจากข้างศาลา
“อยู่นี่แม่”
มีเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ วิ่งผ่านใบสน ไม่เร็ว ไม่หนัก แค่พอให้รู้ว่ามีใครกำลังรีบไปหาอีกคน เล็กมองเห็นชายเสื้อสีหม่นผ่านช่องระหว่างต้นไม้ ใต้ชายเสื้อนั้นมีมือข้างหนึ่งยื่นลงมา และมือเล็กกว่าเอื้อมขึ้นไปรับ
ทั้งคู่เดินลงตามขั้นบันไดที่เพิ่งกวาดสะอาด หมอกปิดทางอย่างช้า ๆ ก่อนเล็กจะมองเห็นใบหน้าของใคร
เขายืนรออีกนาน แต่ไม่มีเสียงเรียกตามมา
บทสรุปของเรื่อง
เล็กกลับถึงบ้านช้ากว่าที่บอกไว้ ขิงอ่อนในถุงเปียกละอองฝน แม่รับไปบ่นว่าซื้อมามากเกิน ก่อนหันไปอุ่นแกงในครัว พอแกเรียกชื่อเขาให้มากินข้าว เล็กขานรับดังจนแม่หันมามอง
เขาไม่ได้เล่าเรื่องบนดอยในคืนนั้น เพียงนั่งกินข้าวจนหมด และช่วยแม่เก็บจานเหมือนทุกวัน
อีกหลายวันต่อมา ป้าสายฝากข่าวลงมาว่าทางเก่ายังเปิดอยู่ แกกับคนในหมู่บ้านจะผลัดกันขึ้นไปกวาดใบสน ไม่ปล่อยให้รกเหมือนเดิม ส่วนป้ายใหม่แขวนเรียบร้อยแล้ว ไม่มีชื่อใดตกหล่น
ก่อนวางสาย แกบอกอีกเรื่องหนึ่ง
กระดิ่งข้างหลุมเด็กไม่มีลูกกระทบอยู่ข้างใน ป้าสายเห็นตั้งแต่ตอนเอาเชือกไปเปลี่ยนให้ แต่ยังปล่อยแขวนไว้ที่เดิม
เล็กฟังเงียบ ๆ แล้วบอกว่าอย่างนั้นก็ดีแล้ว มันจะได้ไม่ดังรบกวนเวลาลมแรง
เดือนถัดมา เมื่อเขาขึ้นไปทาน้ำมันรักษาเนื้อไม้ ป่าช้าก็เงียบตลอดบ่าย ไม่มีใครเรียกชื่อเขาอีก กระดิ่งใบเล็กแกว่งอยู่ข้างป้ายของเด็กอย่างไร้เสียง และทางเดินจากหลุมหนึ่งไปถึงอีกหลุมหนึ่งสะอาดดี
บทความที่เกี่ยวข้อง
อ่านต่อในเรื่องที่คุณสนใจ
ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน
หญิงช่างเย็บผ้ารับงานซ่อมม่านเก่าจากถ้ำกลางขุนเขา แต่ทุกครั้งที่เย็บปิดรอยขาด เธอกลับได้ยินเสียงนับเ…
อ่านบทความวิญญาณนักรบโบราณกับประตูเมืองที่ปิดไม่ได้
ช่างซ่อมฉากรับงานบูรณะประตูเมืองจำลอง แต่ทุกเช้าบานประตูที่เขาปิดไว้กลับเปิดออก พร้อมรอยเท้าเล็ก ๆ แ…
อ่านบทความตำนานผีเจ้านางแห่งเมืองล้านนา: ประตูสุดท้ายบนผืนผ้า
หญิงรับซ่อมผ้าเก่าได้รับงานดูแลม่านปักในหอคำร้าง แต่ทุกเช้ารอยเย็บที่ประตูบานหนึ่งกลับหลุดออก พร้อมเ…
อ่านบทความ





