ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน

ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน

เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนวลี้ลับเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การยืนยันเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ

ผ้าผืนที่ลูกค้านำมาซ่อมมีกลิ่นดินชื้นติดอยู่ตามตะเข็บ รินคิดว่าซักแล้วคงหาย เธอรับมันไว้เหมือนงานธรรมดาอีกชิ้น โดยไม่รู้ว่าเมื่อเย็บรอยขาดเข็มแรก เสียงนับเหรียญจะดังขึ้นจากใต้โต๊ะ เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องแต่ง ใช้ภาพขุนเขาของจังหวัดแม่ฮ่องสอนเป็นแรงบันดาลใจด้านบรรยากาศเท่านั้น ตัวละคร ชุมชน และถ้ำทั้งหมดเป็นสิ่งสมมติ ไม่ได้กล่าวอ้างว่ามีเหตุเหนือธรรมชาติเกิดขึ้นในสถานที่จริง

ม่านเก่าที่ไม่ยอมแห้ง

ร้านเย็บผ้าของรินอยู่หน้าบ้านไม้หลังเล็ก งานประจำของเธอคือแก้ขากางเกง เปลี่ยนซิป และเย็บม่านให้บ้านใกล้เรือนเคียง บ่ายวันหนึ่ง ขณะกำลังแยกกระดุมใส่ขวด ชายสูงวัยที่เธอเรียกว่าลุงคำก็ยกห่อผ้าหนักอึ้งขึ้นวางบนโต๊ะ

ข้างในเป็นม่านผ้าฝ้ายสีน้ำตาลคล้ำ ริมล่างถ่วงด้วยกระเปาะผ้าเล็ก ๆ เรียงกัน ลุงคำบอกว่าเพิ่งรื้อลังของพี่สาวผู้ล่วงลับ พบม่านผืนนี้พับอยู่ใต้เสื้อผ้า เขาจำได้ว่าเคยเห็นมันแขวนปิดซอกหินในถ้ำท้ายหุบเขาสมัยยังเด็ก จึงอยากให้รินซ่อมก่อนนำกลับไปแขวนที่เดิม

“ไม่ต้องเปลี่ยนผ้า เอาแค่ให้มันต่อกันเหมือนเก่า” เขาบอก “ส่วนตุ้มข้างล่าง ถ้ายังอยู่ครบก็ไม่ต้องรื้อ”

รินคลี่ผ้าดู พบรอยขาดแนวตั้งจากกึ่งกลางลงมาถึงชาย รอยนั้นตรงเกินกว่าจะเกิดจากกิ่งไม้เกี่ยว คล้ายใครใช้มีดกรีดเพื่อมุดผ่านโดยไม่ต้องเปิดม่านทั้งผืน

เธอซักผ้าแล้วตากไว้ใต้ชายคา ลมพัดทั้งบ่ายจนผ้าชิ้นอื่นแห้งสนิท แต่มุมล่างของม่านยังชื้นเย็น เมื่อบีบดู ไม่มีน้ำหยดออกมา มีเพียงกลิ่นหินเปียกแรงขึ้นจนเธอต้องหันหน้าหนี

รินจึงยกมันเข้าร้าน ตั้งใจว่าจะซ่อมให้เสร็จก่อนมืด

เสียงนับใต้โต๊ะเย็บผ้า

เข็มแรกผ่านรอยขาดไปอย่างฝืดฝืน พอรินดึงด้ายตึง เธอก็ได้ยินเสียงโลหะกระทบกันใต้โต๊ะ

กริ๊ก

เธอคิดว่ากระสวยหล่น แต่ก้มลงไปกลับไม่เห็นอะไร ครั้นเย็บต่อ เสียงเดิมก็ดังอีก คราวนี้มีเสียงผู้ชายพึมพำตามมา เบาเสียจนจับคำไม่ได้

รินหยุดมือ เสียงก็หยุด เธอลองดึงด้ายอีกครั้ง

“…ขาดหนึ่ง”

เธอชักเท้าขึ้นจากพื้นทันที ใต้โต๊ะว่างเปล่า แต่มีรอยเปียกรูปฝ่าเท้าปรากฏอยู่ข้างขาจักร รอยนั้นหันปลายเท้าเข้าหาเธอ ราวกับมีคนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมาตลอด

รินโทรตามลุงคำ เขากลับมาพร้อมตะเกียงเก่าดวงหนึ่ง ระหว่างฟังเธอเล่า เขาไม่แตะม่านเลย จนกระทั่งรินชี้ให้ดูว่ากระเปาะถ่วงชายผ้าช่องหนึ่งแบนกว่าช่องอื่น

ลุงคำขอเข็มเลาะด้าย เขาเปิดกระเปาะข้างกันอย่างระมัดระวัง แล้วเทเหรียญกลมสีคล้ำลงบนฝ่ามือ เหรียญไม่มีตัวหนังสือ มีเพียงรอยบากสั้น ๆ ที่ขอบ

“ฉันนึกว่าเป็นเม็ดหิน” เขาพูด

เมื่อค้นห่อผ้าอีกครั้ง ทั้งคู่พบเหรียญแบบเดียวกันติดอยู่ในรอยพับ แต่เหรียญนี้มีรูตรงกลางและมีเส้นด้ายขาดคาอยู่ ลุงคำวางมันลงในกระเปาะที่ว่าง ขนาดพอดีกัน ทว่าเสียงใต้โต๊ะกลับดังชัดขึ้น

“ไม่ใช่ตรงนั้น”

คราวนี้ลุงคำก็ได้ยิน เขาค่อย ๆ ยกมือออกจากชายม่าน แล้วเล่าเรื่องที่ไม่เคยคิดว่าจะต้องเล่าให้ใครฟัง

คนที่นั่งหลังม่านหิน

ตอนยังเล็ก ลุงคำเคยตามพี่สาวเข้าไปในถ้ำ พวกเขาพบม่านแขวนอยู่ในห้องหินด้านใน เมื่อแหวกดู เห็นหีบไม้และชามใส่เหรียญวางบนโต๊ะเตี้ย หลังโต๊ะมีชายคนหนึ่งนั่งก้มหน้า พี่สาวคิดว่าเป็นคนเฝ้าของ จึงรีบลากน้องชายออกมา

แต่ก่อนจะออก เธอทำตะเกียงเกี่ยวชายม่านจนขาด ด้วยกลัวถูกดุจึงดึงม่านลงมาทั้งผืน บอกว่าจะเอากลับไปซ่อมแล้วค่อยนำมาคืน

“หลังจากนั้นพี่ก็ไม่ยอมกลับไปอีก” ลุงคำบอก “แกบอกว่าตอนวิ่งออกมา ได้ยินคนข้างหลังเรียกให้เอาผ้ามาปิด แต่พอหันไปดู คนนั้นยังนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้เงยหน้าด้วยซ้ำ”

รินมองม่านบนโต๊ะ รอยเย็บของเธอปิดช่องขาดไปเกือบครึ่งแล้ว ด้านที่ซ่อมเสร็จเริ่มแห้ง ส่วนด้านที่ยังเปิดแยกกลับเย็นจัดจนมีละอองเกาะ

“บางทีเขาอาจไม่ได้ต้องการให้ซ่อมที่นี่” เธอพูด

ลุงคำพยักหน้าช้า ๆ เขาจำทางได้เพียงบางช่วง และไม่อยากให้รินไปด้วย แต่เมื่อเขาลองยกห่อผ้า เสียงเหรียญกลับดังถี่อยู่ใต้โต๊ะ ขณะที่รินแตะชายม่านเพียงนิดเดียว ทุกอย่างก็เงียบลง

เธอไม่ได้เห็นว่านั่นเป็นคำเชิญ อย่างน้อยก็ไม่ใช่คำเชิญที่น่าไว้ใจ แต่ผ้าผืนนี้อยู่ในร้านของเธอแล้ว และใต้โต๊ะก็มีรอยเท้าเพิ่มเป็นสองรอย

ทั้งคู่ตกลงออกเดินทางในตอนเช้า ลุงคำเตรียมไฟฉายสำรอง เชือก และรองเท้าที่เกาะพื้นได้ดี ส่วนรินใส่ด้าย เข็ม และเหรียญมีรูลงในกล่องเหล็ก เธอทิ้งม่านไว้กลางโต๊ะโดยไม่เย็บเพิ่ม คืนนั้นไม่มีเสียงนับอีก มีเพียงเสียงชายผ้าลากพื้นเป็นครั้งคราว ทั้งที่มันพับอยู่สูงจากพื้นเกือบเอว

หีบที่มีเงานั่งเฝ้า

ทางขึ้นถ้ำเล็กกว่าที่ลุงคำจำได้ เถาวัลย์บังปากทางไว้เกือบมิด ภายในไม่มีรอยคนมาใหม่ ทั้งคู่เดินตามแนวหินที่ลุงคำพอคุ้น จนถึงแอ่งน้ำตื้นซึ่งต้องก้าวข้ามทีละก้อน

ก่อนถึงห้องด้านใน รินได้ยินเสียงเหรียญแล้ว

มันดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เหรียญหนึ่งตกลงบนเหรียญอีกกอง ตามด้วยเสียงลากบางอย่างกลับไปเริ่มต้นใหม่ พอแสงไฟฉายส่องพ้นมุมหิน เสียงทั้งหมดก็หยุด

ห้องนั้นมีโต๊ะเตี้ยจริง มีชามโลหะ และมีหีบไม้ตั้งชิดผนัง ฝาหีบเปิดแง้มอยู่ ภายในเป็นเหรียญคล้ำกับเครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ ซึ่งรินไม่รู้จัก แต่สิ่งที่ทำให้เธอไม่กล้าก้าวต่อคือเงาคนนั่งบนพื้นหลังโต๊ะ

เงานั้นมีศีรษะ ไหล่ และแขนวางพาดเข่า ทว่าไม่มีร่างใดทอดเงาลงมา รินขยับไฟฉายไปทางซ้าย มันยังอยู่ที่เดิม

ลุงคำยกมือไหว้แล้วเอ่ยว่าเขานำม่านมาคืน น้ำเสียงของเขากลับเป็นเด็กเล็กอย่างน่าประหลาด เขาเรียกพี่สาวออกมาเบา ๆ ก่อนนึกได้ว่าตนเดินทางมากับใคร

“อย่ามองเข้าไปนาน” รินกระซิบ เพราะเธอเองก็เพิ่งเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนก้มหน้าอยู่ข้างหีบ ผู้หญิงคนนั้นสวมเสื้อตัวเดียวกับแม่ของเธอในภาพถ่ายเก่า แต่เมื่อเธอกะพริบตา ตรงนั้นก็เหลือเพียงหินงอก

บนผนังเหนือโต๊ะมีเดือยไม้สองตัว ระยะห่างพอดีกับหูม่าน ลุงคำช่วยยกม่านขึ้นแขวน ส่วนรินนั่งลงเย็บรอยขาดต่อโดยหันหน้าเข้าหาห้องหิน

ทุกครั้งที่เข็มแทงผ่านผ้า เสียงเหรียญจะดังขึ้นหนึ่งครั้ง เธอพยายามมองเฉพาะปลายเข็ม แต่ช่องขาดที่ค่อย ๆ แคบลงเผยให้เห็นสิ่งหนึ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ

มือซีดข้างหนึ่งกำลังกองเหรียญอยู่บนโต๊ะ

เหรียญที่ไม่ได้อยู่ในหีบ

เหลือรอยขาดเพียงคืบเดียว เสียงจากหลังม่านก็เอ่ยขึ้น

“ขาดหนึ่ง”

รินหยุดเย็บ เธอตรวจชายม่าน ทุกกระเปาะมีตุ้มถ่วงอยู่ ยกเว้นช่องที่เคยว่าง แต่เมื่อนำเหรียญมีรูเข้าไปใกล้ เสียงนั้นกลับดังขึ้นทันที

“ไม่ใช่ตรงนั้น”

เธอจึงวางเหรียญลงบนโต๊ะด้านหลังม่าน มือซีดหยุดนับ แต่ไม่ยื่นมารับ รินมองผ่านช่องขาด เห็นเหรียญในชามแต่ละอันล้วนตัน ไม่มีรูเหมือนเหรียญที่เธอนำมา

ข้างชามมีเส้นด้ายเก่าทอดอยู่ ปลายข้างหนึ่งหายเข้าไปใต้มือซีด ส่วนอีกข้างขาดเป็นฝอย สีของมันเหมือนด้ายที่คาอยู่ในรูเหรียญทุกอย่าง

รินเรียกลุงคำมาช่วยถือไฟ แล้วใช้เข็มเขี่ยปลายด้ายนั้นขึ้นมาอย่างช้า ๆ มันไม่ได้อยู่บนโต๊ะ แต่ผูกติดกับข้อมือของผู้เฝ้า เมื่อมือข้างนั้นพลิกขึ้น เธอเห็นรอยวงกลมจาง ๆ บนฝ่ามือ พอดีกับขนาดเหรียญ

เธอเข้าใจในตอนนั้นว่าเหรียญที่หายไปไม่ใช่ส่วนหนึ่งของสมบัติ และไม่ใช่ตุ้มม่าน มันเป็นของที่คนเฝ้าถือไว้ ก่อนตะเกียงจะเกี่ยวผ้าและดึงทุกอย่างหลุดติดกันออกไป

รินร้อยด้ายกลับผ่านรูเหรียญ ผูกปลายเข้าด้วยกัน แล้ววางมันบนฝ่ามือที่หงายรอ นิ้วเย็นซีดค่อย ๆ หุบลง

เสียงเหรียญทั้งห้องเงียบสนิท

“ครบแล้ว”

เป็นครั้งแรกที่เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากใต้โต๊ะหรือหลังม่าน แต่ดังจากชายชราคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้า เสื้อของเขาเก่าจนแทบแยกสีไม่ออก ข้อมือข้างที่ถือเหรียญยังพาดอยู่บนเข่า เขามองรินเพียงครู่เดียว ก่อนหันไปทางหีบ

“ปิดให้ด้วย”

ลุงคำเดินอ้อมโต๊ะไปลดฝาหีบลง มันปิดได้ง่าย ไม่มีเสียงดังอย่างที่รินนึกกลัว ชายชราจึงเอนหลังพิงผนัง หลับตาเหมือนคนเพิ่งวางงานที่ทำติดต่อกันมานาน

รินรีบเย็บช่วงสุดท้าย เธอมองเห็นใบหน้านั้นผ่านช่องผ้าเล็กลงทุกที จนเหลือเพียงแนวแสงบาง ๆ พอผูกปมด้ายเสร็จ ม่านทั้งผืนก็ทิ้งตัวลงตรง ชายล่างไม่ชื้นอีกแล้ว

จากอีกด้านมีเสียงหายใจออกยาวหนึ่งครั้ง ตามด้วยเสียงอะไรเบา ๆ ตกลงในชาม

รินกับลุงคำไม่ได้เปิดม่านดู

บทสรุปของเรื่อง

ตอนเดินกลับ ทั้งคู่ผ่านแอ่งน้ำเดิมโดยไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าตามมา ลุงคำหยุดตรงปากถ้ำ หันกลับไปบอกว่าคราวนี้เขาคืนของให้พี่สาวแล้ว จากนั้นจึงช่วยรินก้าวลงมาตามทางหิน

เขาไม่ชวนใครไปดูหีบ และรินก็ไม่คิดกลับไปตรวจว่าชายชรายังอยู่หรือไม่ สิ่งเดียวที่เธอต้องการเมื่อถึงบ้านคือเปิดประตูร้านให้กว้าง ยกโต๊ะออกเช็ด และปล่อยให้แดดบ่ายส่องพื้นตรงที่เคยมีรอยเท้า

ใต้โต๊ะแห้งสนิท ไม่มีกลิ่นดิน ไม่มีเสียงเหรียญอีก

ก่อนเก็บอุปกรณ์ รินพบด้ายสีน้ำตาลเส้นหนึ่งพันอยู่กับด้ามกรรไกร เป็นด้ายจากม่านซึ่งเธอจำได้เพราะเกลียวหยาบและสีไม่สม่ำเสมอ เธอลองดึงออก มันก็หลุดมาอย่างง่ายดาย ไม่เย็น ไม่เปียก เป็นเพียงเศษด้ายธรรมดา

รินทิ้งมันลงถัง แล้วนำกระดาษรับงานของลุงคำมาขีดเส้นใต้คำว่า ซ่อมเสร็จ ส่งคืนแล้ว

เย็นนั้นเธอกลับไปนั่งแยกกระดุมต่อ เสียงเม็ดกระดุมตกกระทบก้นขวดทำให้มือชะงักอยู่ครั้งหนึ่ง รินเงี่ยหูฟังจนแน่ใจว่าไม่มีใครนับตาม ก่อนจะเทกระดุมที่เหลือลงไปและปิดฝาขวด

ดูรายการโปรดของฉัน

บทความที่เกี่ยวข้อง

อ่านต่อในเรื่องที่คุณสนใจ

ตำนานผีเจ้านางแห่งเมืองล้านนา: ประตูสุดท้ายบนผืนผ้า

หญิงรับซ่อมผ้าเก่าได้รับงานดูแลม่านปักในหอคำร้าง แต่ทุกเช้ารอยเย็บที่ประตูบานหนึ่งกลับหลุดออก พร้อมเ…

อ่านบทความ
Shopping Cart
  • Your cart is empty.

Share with