เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนวลี้ลับเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การยืนยันเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ
งานซ่อมประตูไม้จำลองดูเป็นงานง่ายสำหรับช่างซ่อมฉากอย่างนนท์ จนกระทั่งบานประตูที่เขาปิดไว้ทุกคืนเริ่มเปิดออกเอง เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องแต่งลี้ลับที่ได้แรงบันดาลใจจากบรรยากาศเมืองเก่าเชียงใหม่ ประตูเมือง ตัวละคร และเหตุการณ์ทั้งหมดสร้างขึ้นเพื่อการเล่าเรื่อง ไม่ได้กล่าวถึงประตูเมืองจริงหรืออ้างอิงเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์
สารบัญ
ประตูไม้บนโต๊ะทำงาน
นนท์รับประตูเมืองจำลองมาซ่อมในเย็นที่ฝนเพิ่งหยุด มันสูงเกือบถึงเอว ทำจากไม้สีคล้ำ มีแนวกำแพงสั้น ๆ ยื่นออกสองข้าง เหนือซุ้มประตูเป็นหลังคาเล็กซึ่งกระเบื้องไม้หลุดหายไปหลายชิ้น
ผู้ว่าจ้างเป็นหญิงสูงวัยชื่อป้าพิม เธอเล่าว่าพ่อเคยทำงานประกอบฉากละคร และประตูจำลองชิ้นนี้เป็นของที่เก็บไว้หลังเลิกคณะ เธออยากซ่อมให้เรียบร้อยก่อนย้ายบ้าน แต่ไม่ต้องการให้ทาสีใหม่จนดูเหมือนของเพิ่งทำ
“ตรงไหนยังอยู่ได้ก็เก็บไว้นะ โดยเฉพาะรอยข้างล่าง”
นนท์ก้มดูตามมือของเธอ บริเวณฐานประตูมีรอยขีดเล็ก ๆ เรียงเป็นแถว คล้ายใครเอาปลายตะปูนับจำนวนสิ่งของ บางรอยลึก บางรอยตื้น และรอยสุดท้ายขีดค้างเพียงครึ่งเดียว
เขาคิดว่าเป็นรอยจากโรงละคร จึงรับปากว่าจะไม่ขัดทิ้ง
หลังป้าพิมกลับ นนท์ตรวจบานพับทีละตัว ประตูใหญ่เปิดเข้าได้ตามปกติ แต่บานขวาต่ำกว่าบานซ้ายเล็กน้อย เขาหนุนไม้บางไว้ใต้ขอบ แล้วปิดกลอนทองเหลืองเพื่อกันบานประตูขยับระหว่างรอกาวแห้ง
คืนนั้นเขานอนบนเตียงพับหลังร้าน เสียงน้ำหยดจากชายคาค่อย ๆ ห่างลง จนได้ยินเสียงอีกอย่างแทน
ครืด… ครืด…
เหมือนไม้หนักกำลังถูกลากผ่านพื้นดิน
คนที่ยืนอยู่อีกฝั่ง
เช้ามืด ประตูจำลองเปิดแง้มอยู่ กลอนทองเหลืองยังคล้องกับห่วงด้านหนึ่ง ส่วนห่วงอีกด้านหลุดออกจากเนื้อไม้
นนท์โทษตัวเองที่ไม่ได้ตรวจตะปูให้ดี เขาขันยึดห่วงใหม่แล้วถ่ายรูปงานส่งให้ป้าพิม ระหว่างเก็บโต๊ะจึงเห็นฝุ่นเป็นรอยคู่เล็ก ๆ อยู่หน้าประตู คล้ายรอยเท้าเด็กที่เดินมาหยุดตรงธรณี
เขาใช้แปรงปัดออก คิดว่าคงเป็นรอยจากขาตั้งเครื่องมือ
คืนต่อมา นนท์ฝันว่าเดินอยู่บนถนนดิน ทั้งที่ก่อนหลับยังได้ยินเสียงพัดลมอยู่ข้างหู เบื้องหน้าเป็นกำแพงสูงกับประตูไม้หน้าตาคุ้นตา เพียงแต่ในฝันมันใหญ่พอให้เกวียนผ่านได้
ชายคนหนึ่งยืนพิงบานประตูอยู่ด้านนอก สวมเสื้อหนาหม่นสีดิน มีแผ่นเกราะเก่าทับช่วงอก มือข้างหนึ่งถือหอกตั้งกับพื้น อีกข้างดันประตูไว้
นนท์มองไม่ชัดว่าชายผู้นั้นอายุเท่าไร ใบหน้าของเขาอยู่ในเงาชายคาตลอดเวลา
“เข้ามาครบหรือยัง” ชายคนนั้นถาม
นนท์หันกลับไปดู ถนนด้านหลังว่างเปล่า มีเพียงหมอกต่ำคลุมถึงข้อเท้า
“ไม่มีใครแล้วครับ”
ชายในเกราะส่ายหน้า ก่อนก้มมองบางอย่างใกล้พื้น
นนท์มองตาม แต่ตื่นเสียก่อน
บนโต๊ะทำงาน ประตูจำลองเปิดอยู่เหมือนเดิม คราวนี้ห่วงทองเหลืองไม่หลุด กลอนกลับเลื่อนออกอย่างเรียบร้อย และใต้ฐานมีดินสีเข้มติดอยู่เป็นปื้น ทั้งที่เขาเพิ่งกวาดร้านไปเมื่อคืน
ช่องเล็กที่ถูกปิดทับ
นนท์โทรหาป้าพิม ถามว่าประตูเคยมีชิ้นส่วนอื่นหรือไม่ เธอนิ่งคิดอยู่นาน ก่อนนึกถึงกล่องของเก่าที่เก็บคู่กัน
บ่ายนั้นเธอเอากล่องกระดาษมาฝาก ภายในมีเศษไม้ บานพับขนาดจิ๋ว และกระดาษร่างฉากซึ่งถูกพับจนขอบขาด
บนกระดาษเป็นภาพประตูเดียวกับที่อยู่บนโต๊ะ ต่างกันตรงมุมล่างของบานขวา ในภาพมีช่องประตูเล็กซ้อนอยู่อีกชั้น แต่ของจริงกลับเป็นแผ่นไม้เรียบสนิท
“พ่อเคยซ่อมมันทีหนึ่ง ตอนนั้นฉันยังเด็ก จำได้แค่ว่าบานเล็กมันโยก พ่อเลยปิดทับไว้” ป้าพิมบอก
นนท์ใช้ไฟฉายส่องเฉียงไปตามผิวไม้ จึงเห็นแนวกาวเก่าซ่อนอยู่ใต้สี เขาค่อย ๆ แซะขอบจนพบแผ่นไม้บางที่ติดปิดช่องนั้นไว้จริง ๆ
ด้านหลังแผ่นไม้มีรอยขูดลึกหลายเส้น ไม่เหมือนรอยเครื่องมือ เพราะทุกเส้นโค้งลงไปรวมกันใกล้ขอบล่าง ราวกับเคยมีมือเล็ก ๆ พยายามหาที่จับ
เขาวางเครื่องมือลงโดยไม่รู้ตัว
คืนนั้นนนท์ไม่ปิดกลอน เขาเปิดประตูใหญ่ทั้งสองบานไว้จนสุด แล้วเอาโคมไฟส่องตรงเข้าไป หวังว่าหากความฝันเกิดจากภาพที่ติดตา เขาคงได้ฝันเห็นทางผ่านที่โล่งเสียที
แต่เมื่อหลับ ประตูในฝันกลับยังปิดอยู่ เหลือช่องเพียงพอให้คนหนึ่งคนแทรกผ่าน ชายในเกราะยังใช้ไหล่ดันบานไม้ ตำแหน่งเดิมไม่ผิดไปแม้แต่น้อย
“ผมเปิดให้แล้ว” นนท์บอก
ชายคนนั้นหันมาช้า ๆ
“เจ้าเปิดทางของคนที่เดินไหว”
คราวนี้นนท์ได้ยินเสียงไอเบา ๆ จากอีกด้านของประตู เป็นเสียงเล็กจนแทบกลืนไปกับเสียงไม้เสียดสีกัน
ผู้เฝ้าประตูไม่ได้รอศัตรู
นนท์เดินอ้อมไปข้างชายในเกราะ หมอกบนถนนบางลงจนเห็นร่องล้อเกวียนทอดยาวออกไป แต่ใกล้ธรณีประตูกลับมีเงาเล็กนั่งอยู่
เป็นเด็กคนหนึ่งกอดห่อผ้าแนบอก เขามุดอยู่ตรงช่องแคบใต้บานประตู ขาข้างหนึ่งพาดผ่านธรณีไม่ได้ ทุกครั้งที่ชายในเกราะออกแรงดัน ประตูจะขยับเพียงนิด ก่อนค่อย ๆ หนีบช่องนั้นให้แคบลงอีก
นนท์รีบเข้าไปช่วย แต่ทันทีที่แตะไม้ เขากลับรู้สึกเหมือนจับอากาศเย็นจัด มือทะลุผ่านบานประตูไป
“ทำไมไม่พาเขาออกมาทางนี้” เขาถาม พลางชี้ไปยังช่องระหว่างบานใหญ่
ชายในเกราะก้มมองเด็ก สีหน้าครั้งนี้ชัดพอให้นนท์เห็นความอ่อนล้า
“ข้าไปไม่ถึง”
นนท์จึงสังเกตว่าแขนข้างที่ค้ำประตูแทบกลืนเป็นเนื้อเดียวกับไม้ ชายผู้นั้นขยับได้เพียงศีรษะกับมือที่กำหอก เขาไม่ได้ยืนเฝ้าทางเข้าอย่างที่นนท์เข้าใจ แต่กำลังค้างอยู่ในท่าดันประตูมานานจนไม่อาจถอยออกมา
ไกลเข้าไปในเมือง มีแสงตะเกียงดวงหนึ่งแกว่งไหว หญิงคนหนึ่งยืนอยู่กลางถนน เธอยกมือป้องปากเหมือนเรียกใคร แต่ไม่มีเสียงลอดมาถึง
เด็กข้างธรณีเงยหน้ามองแสงนั้น แล้วพยายามขยับตัวอีกครั้ง
นนท์สะดุ้งตื่นพร้อมเสียงเคาะสามครั้งจากโต๊ะทำงาน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
แผ่นไม้ที่เขาแซะไว้สั่นเบา ๆ ทั้งที่ประตูใหญ่ยังอ้าอยู่ และหน้าต่างทุกบานปิดสนิท
การซ่อมครั้งสุดท้าย
นนท์ลงมือทันทีโดยไม่รอให้สว่าง เขาเลาะแผ่นปิดออกจนหมด ค่อย ๆ ขูดกาวเก่าตามกรอบ แล้วนำบานพับเล็กจากกล่องมาตรวจเทียบกับรอยตะปู
ในกองเศษไม้มีชิ้นหนึ่งดูคล้ายฝาปิดลัง ด้านหน้าถูกทาสีทับไว้ แต่ด้านหลังยังมีลายไม้ต่อเนื่องกับประตูบานขวาพอดี มันคือบานเล็กที่ถูกถอดออก
เขาซ่อมเดือยที่แตก ใส่บานพับกลับเข้าที่ และใช้เวลาปรับอยู่หลายครั้งจนประตูเล็กเปิดได้โดยไม่ครูดธรณี เหนือขอบล่างมีรอยบุ๋มตื้น ๆ พอดีกับปลายนิ้ว
ฟ้าเริ่มซีดเมื่อนนท์เปิดบานเล็กค้างไว้ เขานั่งพิงขาโต๊ะ ตั้งใจว่าจะพักสายตาเพียงครู่เดียว
คราวนี้เขาได้ยินเสียงลมก่อนลืมตา
ประตูเมืองตั้งอยู่เบื้องหน้าเช่นเดิม แต่ช่องเล็กตรงฐานเปิดกว้างแล้ว เด็กคนนั้นใช้ศอกดันพื้น ค่อย ๆ ลอดเข้าไปโดยยังหนีบห่อผ้าไว้กับอก นนท์คุกเข่าลงและยื่นมือออกไป
ปลายนิ้วเย็น ๆ แตะมือเขาเพียงชั่วขณะ ก่อนเด็กจะลุกเดินกะเผลกเข้าหาแสงตะเกียง
หญิงกลางถนนวิ่งมารับ เธอกอดเด็กไว้จนห่อผ้าหล่นลงพื้น จากปากห่อมีรองเท้าผ้าเล็กอีกข้างกลิ้งออกมา
นนท์หันกลับไป ชายในเกราะยังค้ำประตูอยู่
“เข้ามาครบหรือยัง” เขาถามอีกครั้ง
นนท์มองถนนนอกเมือง หมอกสลายไปแล้ว ไม่เห็นเกวียน ไม่เห็นคน และไม่มีเสียงฝีเท้าจากที่ไกล ๆ อีก
เขาเกือบตอบว่าครบ แต่เมื่อมองมือซึ่งยังกำหอกอยู่ก็หยุดไว้
“ยังครับ”
ชายในเกราะชะงัก
นนท์ถอยเข้าไปด้านใน แล้วจับขอบประตูเล็กไว้ แม้ไม่แน่ใจว่าคราวนี้มือจะสัมผัสมันได้หรือไม่
เนื้อไม้หยาบแน่นอยู่ใต้นิ้ว
“ยังเหลือคุณอีกคน”
เป็นครั้งแรกที่ชายผู้นั้นมองผ่านประตูเข้าไปในเมือง เขาค่อย ๆ คลายมือจากด้ามหอก ปล่อยให้มันพิงกำแพง แล้วถอนแขนออกจากบานไม้ได้อย่างง่ายดาย ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนทำเช่นนั้นได้
เขาต้องก้มตัวมากจึงจะลอดผ่านช่องเล็กมาได้ เมื่อลุกขึ้นด้านใน ชายคนนั้นหันมาพยักหน้าให้นนท์ ก่อนเดินตามแสงตะเกียงที่เคลื่อนลึกเข้าไปตามถนน
บานประตูใหญ่ทั้งสองค่อย ๆ ประกบกัน ไม่มีเสียงกระแทก มีเพียงเสียงกลอนเลื่อนเข้าร่องเบา ๆ
บทสรุปของเรื่อง
นนท์ตื่นเมื่อแดดแตะพื้นร้าน ประตูจำลองปิดสนิททั้งบานใหญ่และบานเล็ก บนฝ่ามือเขามีเสี้ยนไม้เล็ก ๆ ติดอยู่หนึ่งเส้น
เขาตรวจบานพับทุกตัวอีกครั้ง ทดลองเปิดปิดจนแน่ใจว่าไม่มีส่วนใดติดขัด ก่อนก้มลงมองรอยขีดบนฐาน
รอยสุดท้ายซึ่งเคยหยุดอยู่ครึ่งทางถูกขีดลงมาจนสุด ปลายรอยยังมีผงไม้สีอ่อนค้างอยู่ นนท์ไม่ได้ปัดมันทิ้ง
วันที่ป้าพิมมารับงาน เธอยิ้มเมื่อเห็นประตูบานเล็กกลับมาอยู่ที่เดิม แล้วใช้นิ้วลองผลักอย่างระมัดระวัง
“ตอนเด็กฉันชอบเปิดตรงนี้ เอาตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ ลอดเข้าไป พ่อบอกว่าประตูใหญ่หนัก บางคนก็ต้องเข้าทางเล็ก”
นนท์ช่วยห่อประตูด้วยผ้าหนา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่าเธอเคยเห็นรูปนักรบที่พ่อทำไว้คู่กับฉากหรือไม่
ป้าพิมส่ายหน้า เธอจำได้เพียงฉากไม้ชิ้นนี้ ไม่เคยเห็นตุ๊กตานักรบ และไม่รู้ว่าพ่อตั้งใจทำมันไว้ใช้กับละครเรื่องใด
หลังรถของเธอพ้นหน้าร้าน นนท์กลับมาเก็บโต๊ะ เขาพบฝุ่นดินเล็กน้อยตรงตำแหน่งที่เคยวางประตู เป็นรอยรองเท้าคู่หนึ่ง มีรอยเท้าเด็กอยู่ข้างหน้า ทั้งหมดหันไปทางเดียวกัน
เขายืนมองอยู่พักหนึ่ง แล้วเปิดหน้าต่างรับลมเช้า
คืนนั้นนนท์หลับยาวโดยไม่ฝัน ไม่มีเสียงไม้ครูดพื้น ไม่มีเสียงเคาะ และไม่มีใครต้องถามอีกว่าคนสุดท้ายเข้ามาหรือยัง
บทความที่เกี่ยวข้อง
อ่านต่อในเรื่องที่คุณสนใจ
ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน
หญิงช่างเย็บผ้ารับงานซ่อมม่านเก่าจากถ้ำกลางขุนเขา แต่ทุกครั้งที่เย็บปิดรอยขาด เธอกลับได้ยินเสียงนับเ…
อ่านบทความตำนานผีเจ้านางแห่งเมืองล้านนา: ประตูสุดท้ายบนผืนผ้า
หญิงรับซ่อมผ้าเก่าได้รับงานดูแลม่านปักในหอคำร้าง แต่ทุกเช้ารอยเย็บที่ประตูบานหนึ่งกลับหลุดออก พร้อมเ…
อ่านบทความคืนเดือนดับกับวิญญาณเฝ้าทางสามแพร่ง
ช่างเขียนป้ายได้รับงานเปลี่ยนป้ายเก่าที่ทางสามแพร่ง แต่ชายถือตะเกียงกลับขอให้เว้นลูกศรหนึ่งอันไว้ รอ…
อ่านบทความ





