คืนเดือนดับกับวิญญาณเฝ้าทางสามแพร่ง

คืนเดือนดับกับวิญญาณเฝ้าทางสามแพร่ง

เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนวลี้ลับเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การยืนยันเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ

งานเปลี่ยนป้ายไม้ควรเสร็จก่อนเย็น ธามคิดเช่นนั้นตอนรับกล่องสีขึ้นรถ เขาต้องขับไปยังสวนแห่งหนึ่ง ถอนป้ายที่ผุจนอ่านไม่ออก แล้วติดป้ายใหม่เพียงสองแผ่น ไม่มีอะไรซับซ้อน นอกจากคำขอของเจ้าของสวนที่ว่า หากทำงานไม่ทันฟ้ามืด อย่าเดินตามคนถือตะเกียงไป เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องแต่ง ตัวละครและสถานที่ทั้งหมดสมมติขึ้นเพื่อเล่าความลึกลับของคืนเดือนดับ

ป้ายไม้ที่มีลูกศรสามอัน

หญิงชราเจ้าของสวนวางป้ายใหม่ไว้ใต้ชายคา แผ่นหนึ่งเขียนว่าไปโรงเก็บผลไม้ อีกแผ่นเขียนว่าทางออก ธามตรวจสีที่แห้งสนิทแล้ว ก่อนยกทั้งสองแผ่นขึ้นท้ายรถ

“ตรงนั้นมีสามทางไม่ใช่หรือครับ” เขาถามเมื่อเห็นภาพร่างที่เธอวาดให้

หญิงชราใช้นิ้วลูบเส้นทางเส้นที่สามบนกระดาษ เส้นนั้นลากไปหยุดตรงรอยพับพอดี

“เหลือใช้ได้สองทางแล้ว อีกทางไม่ต้องทำป้าย”

เธอยื่นกุญแจประตูสวนให้ พวงกุญแจมีเชือกสีแดงซีดผูกอยู่ ธามสังเกตว่าเธอเดินกะเผลกเล็กน้อย แต่ยังช่วยยกถุงเครื่องมือมาส่งถึงรถ

ก่อนเขาออกรถ เธอถามว่าเอาไฟฉายมาหรือเปล่า เมื่อเขาพยักหน้า เธอจึงพูดเรื่องคนถือตะเกียงด้วยน้ำเสียงเดียวกับที่เตือนว่าถนนลื่น

ธามไม่ได้ถามต่อ เขาเข้าใจว่าอาจมีคนเฝ้าสวนซึ่งไม่ชอบให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้บ้านพัก

ฝนตกตอนเขาไปถึงทางแยก เขาจึงนั่งรออยู่ในรถเกือบชั่วโมง พอฝนซา แสงสุดท้ายก็เหลือเพียงริ้วบางเหนือยอดไม้

ป้ายเก่าติดอยู่บนเสาเอียง มีลูกศรสามอันจริง ๆ สองอันชี้ตามถนนดิน ส่วนอันที่สามชี้เข้าแนวไผ่ซึ่งแน่นจนไม่น่ามีใครเดินผ่านได้

ใต้ลูกศรนั้นมีตัวหนังสือจาง ๆ ธามเอาผ้าเช็ดคราบดินออก อ่านได้เพียงคำว่า กลับบ้าน

ชายผู้ขอให้เหลือทางไว้

ธามถอดป้ายสองแผ่นแรกลงแล้ว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลัง

“อันล่างอย่าเพิ่งเอาออกได้ไหม”

ชายวัยกลางคนยืนอยู่ริมทาง สวมเสื้อแขนยาวสีหม่น ถือโคมตะเกียงที่มีกระจกขุ่น เปลวไฟด้านในนิ่งสนิท แม้ใบไผ่เหนือศีรษะจะไหวจนเสียดสีกัน

ธามลดค้อนลง “เจ้าของสวนให้เปลี่ยนทั้งหมดครับ ทางนั้นคงเลิกใช้แล้ว”

“รู้แล้ว แต่ขอไว้อีกคืนเดียว”

ชายคนนั้นมองเลยเขาไปยังป้ายเก่า ธามเห็นห่อผ้าเล็ก ๆ หนีบอยู่ใต้แขนอีกข้าง มุมห่อผ้าเผยให้เห็นพื้นรองเท้าเด็กข้างหนึ่ง

“รอคนอยู่หรือครับ”

“ลูกสาว ยังกลับไม่ถึง”

คำตอบทำให้ธามเหลือบดูโทรศัพท์ ไม่มีสัญญาณ เขาเสนอว่าจะขับรถออกไปช่วยตาม แต่ชายคนนั้นส่ายหน้า

“ถ้าสวนกัน เขาจะหาพ่อไม่เจอ”

ธามหันไปหยิบสกรูในกล่อง เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ชายถือตะเกียงก็ย้ายไปยืนตรงปากทางไผ่แล้ว ทั้งที่เขาไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเลย

ระหว่างกอไผ่ปรากฏช่องทางแคบ ๆ ปูด้วยดินสีอ่อน ธามจำได้แน่ว่าก่อนหน้านั้นตรงนี้เป็นพุ่มไม้ติดกัน

“ช่วยไปดูหน่อยได้ไหม” ชายคนนั้นถาม “ตรงโค้ง ถ้าเห็นเด็กผู้หญิง ให้บอกว่าพ่ออยู่ตรงนี้”

ธามเกือบตอบตกลง แต่คำเตือนใต้ชายคาทำให้เขาหยุด

“ผมต้องทำงานให้เสร็จก่อนครับ”

ชายคนนั้นไม่เซ้าซี้ เขาเพียงยกตะเกียงขึ้นสูง ราวกับให้แสงลอดไปได้ไกลกว่าเดิม

รอยเท้าที่หยุดอยู่ขอบถนน

เมื่อความมืดลงเต็มที่ ทางในกอไผ่กลับมองเห็นชัดกว่าถนนสองฝั่ง แสงตะเกียงทอดเป็นแนวยาวไปถึงโค้ง มีแอ่งน้ำสะท้อนแสงอยู่เป็นระยะ ทั้งที่ฝนหยุดมาพักใหญ่แล้ว

ธามรีบขันสกรูยึดป้ายใหม่ มือเขาลื่นจนทำไขควงตก มันกลิ้งไปหยุดใกล้เท้าชายถือตะเกียง

อีกฝ่ายก้มเก็บให้ ขณะรับคืน ธามเห็นปลายแขนเสื้อเปียกจนมีน้ำหยดลงพื้น แต่มือที่แตะโดนเขากลับแห้งและเย็นจัด

“ฝนตรงโน้นยังไม่หยุดหรือครับ” เขาถามโดยไม่รู้จะพูดอะไร

ชายคนนั้นก้มมองแขนตัวเอง คล้ายเพิ่งสังเกตเห็น

“คงยังไม่หยุด”

ธามเอาไฟฉายส่องพื้นแกล้งหาแหวนรองที่ไม่ได้ทำหาย รอยรองเท้าของเขาย่ำดินเละอยู่รอบเสาป้าย แต่บริเวณที่ชายคนนั้นยืนมีเพียงรอยน้ำหยด ไม่มีรอยเท้าแม้แต่รอยเดียว

เขาเก็บเครื่องมือใส่กล่องทันที

“ผมจะไปแจ้งเจ้าของสวนให้ว่าคุณรออยู่”

“อย่าลืมบอกว่าเอารองเท้ามาให้แล้วนะ” ชายคนนั้นพูด พลางประคองห่อผ้าไว้ “ข้างเก่าของเขาขาด เดินแล้วเจ็บ”

ธามไม่กล้าหันกลับไปอีก เขาขึ้นรถ ขับตามป้ายทางออกที่เพิ่งติดด้วยมือของตัวเอง แต่ในกระจกหลัง แสงตะเกียงยังอยู่กลางทางแยกนานผิดปกติ จนรถเลี้ยวพ้นแนวไม้จึงหายไป

หญิงชรายังนั่งรออยู่ใต้ชายคา พอเห็นป้ายเก่าสองแผ่นบนรถ เธอก็ลุกขึ้น

“เหลืออันที่ชี้เข้าป่าไว้หรือ”

ธามพยักหน้า ก่อนถามถึงชายคนนั้น เขาพยายามเล่าเฉพาะสิ่งที่เห็น ไม่พูดถึงความคิดที่ทำให้ตนเองมือสั่น

หญิงชราฟังจนจบ แล้วถามเบา ๆ ว่า “เขามีห่อผ้ามาด้วยไหม”

คนที่กลับมาถึงก่อนแล้ว

เธอพาธามเข้าไปในบ้าน หยิบกล่องไม้จากตู้เตี้ย ภายในมีรองเท้าผ้าใบเด็กเพียงข้างเดียว ปลายรองเท้าปะด้วยด้ายหลายสี และมีเชือกแดงซีดผูกแทนเชือกรองเท้า

ธามจำสีเชือกได้ มันเหมือนเส้นที่ผูกอยู่กับพวงกุญแจประตูสวน

“ฉันใส่คู่นี้ตอนยังเล็ก” เธอบอก “วันนั้นพ่อไปซื้อคู่ใหม่ ฉันไปรอรับตรงทางแยก ฝนตกหนัก คนงานมาเจอเลยพากลับทางสวน”

พ่อของเธอไม่รู้ว่าลูกกลับถึงบ้านแล้ว เขาเดินย้อนออกไปตามทางเก่าซึ่งเลียบลำห้วย คืนนั้นตลิ่งพัง คนในสวนออกค้นหาจนเช้าจึงพบเขา ส่วนรองเท้าคู่ใหม่ไม่เคยมีใครพบ

“หลังจากนั้นก็มีคนเห็นแสงไฟตรงทางแยก บางคนบอกว่ามีผู้ชายถามหาเด็ก ฉันไปอยู่กับญาติ พอโตกลับมา ทางเก่าก็รกจนหาปากทางไม่เจอแล้ว”

หญิงชราหยุดเล่า เปิดฝากล่องค้างไว้บนตัก

“ฉันไปยืนรอหลายครั้ง ไม่เคยเห็นเขา”

ธามนึกถึงคำขอให้เว้นป้ายไว้ เขามองแผ่นไม้เก่าที่วางอยู่หน้าประตู ตัวอักษรใต้คราบดินไม่ได้บอกชื่อหมู่บ้านหรือปลายทาง มีเพียงคำที่เด็กคนหนึ่งอ่านแล้วน่าจะรู้ว่าควรเดินไปไหน

“คืนนี้ผมพาไปได้ครับ”

หญิงชราเงยหน้ามองเขา “เธอยังกล้ากลับไปหรือ”

ธามไม่ได้ตอบทันที เขายังจำสัมผัสเย็นจัดบนมือได้

“ผมจะจอดรถตรงถนนใหญ่” เขาบอกในที่สุด “แล้วเราค่อยเดินไปด้วยกัน”

ใต้แสงตะเกียงดวงสุดท้าย

ทางแยกเงียบเมื่อทั้งสองกลับไปถึง ไม่มีแมลงบินรอบไฟฉาย ไม่มีเสียงน้ำจากทางเก่า ธามช่วยหญิงชราลงจากรถ เธอถือรองเท้าข้างเล็กแนบอก เดินช้าจนเขาต้องปรับฝีเท้าตาม

ตะเกียงยังอยู่ที่เดิม

ชายคนนั้นหันมาทางเสียงฝีเท้า เมื่อเห็นคนสองคน เขากลับยกไฟส่องเลยไปข้างหลัง ราวกับกำลังมองหาใครอีกคน

หญิงชราหยุดห่างจากเขาไม่กี่ก้าว

“พ่อ”

เขามองหน้าเธออย่างสุภาพ แต่ไม่ตอบ

ธามเห็นมือที่จับรองเท้าเริ่มสั่น หญิงชราพยายามพูดอีกครั้ง เสียงกลับเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงใบไผ่

“หนูกลับถึงบ้านแล้ว”

ชายถือตะเกียงก้มมองรองเท้าในมือเธอ จากนั้นมองห่อผ้าของตัวเอง เขาค่อย ๆ คลี่มันออก รองเท้าผ้าใบคู่ใหม่วางซ้อนกันอยู่ สะอาดราวกับเพิ่งยกลงจากชั้น

“เอ็งตัวโตแล้วนี่” เขาพูด

หญิงชราหัวเราะออกมาสั้น ๆ แล้วร้องไห้ เธอยกมือเช็ดแก้มเหมือนอายที่ทำเช่นนั้นต่อหน้าคนแปลกหน้า

“หนูรอพ่ออยู่ที่บ้านตั้งนาน”

ชายคนนั้นขยับเข้ามา ธามถอยให้ แต่หญิงชราไม่ได้ยื่นมือไปรับรองเท้าคู่ใหม่ เธอวางข้างเก่าลงข้างเสาป้ายแทน แล้วแบมือไปหาพ่อ

เขามองฝ่ามือที่เหี่ยวย่นอยู่นาน ก่อนใช้มือข้างที่ว่างประคองไว้

คราวนี้ธามได้ยินเสียงรองเท้าเหยียบกรวด

ชายคนนั้นเดินมากับเธอสองก้าว หยุดตรงขอบถนนที่แสงไฟรถส่องถึง เขาก้มมองทางเรียบข้างหน้า มองใบหน้าลูกสาวอีกครั้ง แล้วผ่อนมือลง

“ถึงบ้านก็ดีแล้ว”

เปลวไฟในตะเกียงหรี่ลงช้า ๆ ธามยังเห็นรอยยิ้มของเขาก่อนแสงจะดับ เมื่อไฟฉายส่องไปถึง ตรงนั้นเหลือเพียงกอไผ่แน่นทึบ ห่อผ้าและรองเท้าคู่ใหม่หายไปด้วย

หญิงชรายืนแบมืออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันมาขอให้ธามช่วยเก็บรองเท้าข้างเก่าขึ้นจากพื้น

บทสรุปของเรื่อง

เช้าวันต่อมา ธามกลับไปถอนป้ายแผ่นสุดท้าย หญิงชรานั่งรอบนเก้าอี้พับข้างรถ ครั้งนี้เธอเอาน้ำกับข้าวห่อมาเผื่อเขาด้วย

เมื่อถอดสกรูตัวล่างออก ป้ายลูกศรก็หลุดจากเสาโดยง่าย ด้านหลังมีรอยขีดเป็นเส้นสั้น ๆ หลายเส้น สูงต่ำไล่กันไป ธามยกให้เธอดู

หญิงชราใช้นิ้วแตะรอยหนึ่ง แล้วยิ้ม

“พ่อวัดส่วนสูงให้ฉันตรงนี้ ก่อนสวนจะมีประตู”

เธอขอเก็บแผ่นไม้นั้นไว้ ธามจึงห่อด้วยผ้าที่ใช้รองเครื่องมือ แล้วยกขึ้นรถอย่างระวัง เขาติดป้ายใหม่สองแผ่นให้ตรง ขันสกรูซ้ำทุกตัว ก่อนเดินกลับมารับค่าจ้าง

เย็นนั้น ป้ายไม้เก่าถูกแขวนไว้ใต้ชายคาบ้าน ด้านที่มีรอยวัดส่วนสูงหันออก รองเท้าข้างเล็กกลับไปอยู่ในกล่อง ส่วนเชือกสีแดงที่พวงกุญแจ หญิงชราแก้ออกมาผูกมันไว้อย่างเดิม

ธามกลับไปซ่อมประตูสวนอีกครั้งในฤดูถัดมา เขาขับผ่านทางแยกหลังฟ้ามืด ถนนทั้งสองสายมองเห็นชัดในแสงไฟหน้ารถ ไม่มีทางเส้นที่สามเปิดออกระหว่างกอไผ่ และไม่มีใครยืนรอให้เขานำข่าวกลับบ้านอีกแล้ว

ดูรายการโปรดของฉัน

บทความที่เกี่ยวข้อง

อ่านต่อในเรื่องที่คุณสนใจ

ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน

หญิงช่างเย็บผ้ารับงานซ่อมม่านเก่าจากถ้ำกลางขุนเขา แต่ทุกครั้งที่เย็บปิดรอยขาด เธอกลับได้ยินเสียงนับเ…

อ่านบทความ

ตำนานผีเจ้านางแห่งเมืองล้านนา: ประตูสุดท้ายบนผืนผ้า

หญิงรับซ่อมผ้าเก่าได้รับงานดูแลม่านปักในหอคำร้าง แต่ทุกเช้ารอยเย็บที่ประตูบานหนึ่งกลับหลุดออก พร้อมเ…

อ่านบทความ
Shopping Cart
  • Your cart is empty.

Share with