เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนวลี้ลับเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การยืนยันเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ
วันที่ฉันมาถึงเรือนไม้หลังนั้น งานที่ได้รับมีเพียงคัดแยกผ้าเก่า ซ่อมส่วนที่พอซ่อมได้ และเตรียมเสื้อผ้าบางชุดสำหรับจัดแสดง ไม่มีใครบอกว่าต้องทำงานให้เสร็จก่อนหมอกลง มีเพียงหญิงชราผู้ดูแลเรือนที่ขอให้ฉันปิดประตูระเบียงก่อนเย็น และถ้าได้ยินคนเรียกจากทางเดินหลังบ้าน ก็อย่าเพิ่งขานรับจนกว่าจะเห็นหน้า
เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องแต่ง ตัวละครและสถานที่เป็นสิ่งสมมติ ไม่ใช่บันทึกเหตุการณ์จริงหรือคำอธิบายความเชื่อของชุมชนใด
สารบัญ
เสื้อเก่าในห้องริมระเบียง
เรือนหลังนั้นกำลังจะเปิดเป็นห้องจัดแสดงงานผ้าของชุมชน ห้องด้านหน้าทาสีใหม่แล้ว แต่ห้องเย็บผ้าด้านหลังยังคงเดิม ทั้งจักรเหยียบ โต๊ะไม้ และตู้กระจกซึ่งมีฝ้าขาวเกาะอยู่ตามขอบ
ฉันพักในห้องเล็กข้างครัว ส่วนหญิงชราพักอยู่อีกเรือนหนึ่ง ห่างกันเพียงทางเดินปูอิฐที่ลอดผ่านสวน เธอมักมาช่วยเปิดหน้าต่างตอนเช้า ยกสำรับอาหารมาให้ แล้วกลับไปก่อนแสงแดดจะพ้นชายคา
“ไม้แถวระเบียงมันผุ อย่าออกไปตอนมองพื้นไม่ชัด” เธออธิบายเมื่อฉันถามเรื่องปิดประตูเร็ว
ส่วนเรื่องเสียงเรียก เธอทำเหมือนไม่ได้ยินคำถาม
ในหีบใบล่างสุด ฉันพบเสื้อผ้าฝ้ายสีงาช้างพับคู่กับผ้าซิ่นสีเข้ม ลายทอเล็ก ๆ บนผ้าซิ่นซีดลงตามรอยพับ แต่ตัวเสื้อกลับสะอาดกว่าชุดอื่น ตรงปลายแขนขวามีด้ายเย็บค้างอยู่ เข็มยังปักกับเศษผ้าชิ้นเล็กที่ใช้รองไว้
ฉันวางมันลงบนโต๊ะ ตั้งใจจะถามเจ้าของก่อนทำอะไรต่อ
เมื่อหญิงชราเห็นเสื้อตัวนั้น มือที่กำลังจัดถ้วยชาหยุดนิ่ง
“ตัวนี้เอาไว้ก่อน” เธอบอก “ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะเอาออกแสดงไหม”
เธอพับเสื้อเก็บเอง แต่ลืมเศษด้ายเส้นหนึ่งไว้บนโต๊ะ ฉันเก็บใส่จานเข็มโดยไม่ได้คิดอะไร จนกระทั่งเย็นวันนั้น
ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงปลายทางเดิน
หมอกเริ่มลอยเข้ามาจากสวนขณะที่ฉันกำลังเก็บอุปกรณ์ มันไม่ได้หนาทึบในทันที แต่ค่อย ๆ กลบพื้นอิฐจนเห็นเพียงยอดหญ้าริมทาง
เสียงเรียกดังขึ้นตอนฉันเอื้อมมือไปปิดประตูระเบียง
“เสร็จหรือยัง”
หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงปลายทางเดิน เธอสวมเสื้อสีงาช้างกับผ้าซิ่นสีเข้ม เกล้าผมต่ำ มีผ้าผืนแคบพาดอยู่บนแขน ดูคล้ายคนที่แต่งตัวเสร็จแล้วแต่ยังรอใครออกจากบ้าน
ฉันนึกว่าเธอเป็นคนในชุมชนที่จะมารับชุด
“หมายถึงเสื้อตัวไหนคะ”
เธอยกแขนขวาขึ้นเล็กน้อย
ปลายแขนเสื้อคลี่ออก รอยเย็บหยุดอยู่ก่อนบรรจบกัน เหลือด้ายเส้นหนึ่งห้อยลงมา
“อีกนิดเดียวเอง” เธอพูด “บอกว่าจะเย็บให้เสร็จก่อนฉันกลับ”
ฉันเหลียวไปมองหีบในห้อง พอหันกลับมา หมอกก็ปิดทางเดินเสียแล้ว ไม่เห็นหญิงสาว ไม่เห็นแม้แต่เงาที่กำลังเดินออกไป
ฉันรออยู่ตรงประตูพักหนึ่ง คิดว่าเธอคงเลี้ยวเข้าสวน แต่พอมองลงไปบนพื้นอิฐชื้น ๆ กลับไม่มีรอยเท้าเปล่าหรือรอยรองเท้าสักรอย
คืนนั้นฉันไม่ได้เปิดหีบอีก และก่อนเข้านอนก็ตรวจกลอนประตูระเบียงถึงสองครั้ง
รอยเย็บที่เหมือนกันทุกฝีเข็ม
เช้าวันถัดมา ฉันเล่าเรื่องผู้หญิงคนนั้นให้หญิงชราฟัง เธอฟังจนจบโดยไม่ถามแทรก ก่อนจะเดินไปเปิดหีบด้วยตัวเอง
“เห็นหน้าเขาชัดไหม”
“เห็นค่ะ แต่ตรงทางเดินแสงน้อย เขาดูอายุยังไม่มาก”
หญิงชราคลี่เสื้อบนโต๊ะ ฉันจึงได้เห็นปลายแขนขวาอีกครั้ง ทั้งช่องว่างของตะเข็บและความยาวด้ายเหมือนกับเสื้อที่ผู้หญิงเมื่อคืนสวมอยู่
“อาจมีอีกตัวที่ตัดเหมือนกันหรือเปล่าคะ” ฉันถาม ทั้งที่เริ่มไม่อยากฟังคำตอบ
เธอลูบนิ้วผ่านรอยเย็บ “มีตัวเดียว ฉันตัดเอง”
ฉันมองใบหน้าเธอ รอคำอธิบาย แต่หญิงชราเก็บเสื้อกลับเข้าหีบแล้วบอกว่าวันนี้ขอให้ทำผ้าชิ้นอื่นไปก่อน
ช่วงบ่าย ขณะจัดกรอบภาพสำหรับห้องด้านหน้า ฉันพบรูปหญิงสาวสองคนยืนข้างจักรเย็บผ้า คนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ อีกคนวางมือบนไหล่เธอ คนที่ยืนคือหญิงสาวในสายหมอก ส่วนคนที่นั่งมีดวงตาคล้ายหญิงชราเจ้าของเรือน
เสื้อในรูปยังไม่มีแขนข้างขวา มันพาดอยู่บนตักของคนที่นั่ง ราวกับทั้งคู่หยุดเย็บเพื่อถ่ายภาพ แล้วตั้งใจจะกลับไปทำงานต่อทันที
ก่อนเย็น ฉันนำรูปไปให้หญิงชราดู เธอรับไปถืออยู่ครู่หนึ่ง แล้วพลิกคว่ำลงบนโต๊ะ
“ถ้าวันนี้เขามาอีก” เธอพูดเบามาก “อย่าบอกว่าเสร็จแล้วนะ”
คนที่ออกไปแล้วไม่ได้กลับมา
หญิงสาวกลับมาตอนหมอกแตะบันไดเรือน
คราวนี้ฉันมองเห็นเธอจากหลังประตูที่ปิดอยู่ เธอยืนตรงจุดเดิม ผ้าพาดแขนอยู่ในท่าเดิม แม้กระทั่งปลายผมที่หลุดข้างหูก็เหมือนเดิมทุกอย่าง
“เสร็จหรือยัง”
ฉันไม่ได้ตอบทันที เสียงของเธอไม่ได้ดังขึ้น แต่ได้ยินชัดราวกับยืนอยู่ข้างกัน
“คนเย็บอยู่ที่นี่ค่ะ” ฉันบอกในที่สุด “แต่เขายังไม่พร้อม”
หญิงสาวก้มมองแขนเสื้อตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองผ่านไหล่ฉันเข้าไปในห้อง
“ฉันรอได้”
เสียงไม้พื้นลั่นดังมาจากด้านหลัง หญิงชรายืนเกาะขอบประตูห้องเย็บผ้าอยู่ เธอไม่ได้มองฉันเลย
พอหมอกหนาขึ้นจนบังปลายทางเดิน หญิงชราจึงค่อยเดินมานั่ง ฉันยกน้ำให้ และนั่งรอจนเธอเป็นฝ่ายเริ่มเล่า
ผู้หญิงคนนั้นคือพี่สาวของเธอ เสื้อในหีบเป็นชุดที่เธอกำลังตัดให้พี่ใส่ไปงานรื่นเริงเล็ก ๆ ของหมู่บ้านในเรื่อง วันนั้นเหลือเพียงเก็บปลายแขน พี่สาวจึงออกไปเอาผ้าคาดเอวจากบ้านญาติ แล้วบอกว่าจะรีบกลับ
ก่อนออกจากบ้าน ทั้งคู่เถียงกันเพราะพี่สาวลองเสื้อบ่อยจนเธอรำคาญ
“ฉันบอกว่า ถ้ากลับมาแล้วยังไม่เสร็จ ก็ให้ยืนรอข้างนอก อย่าเพิ่งขึ้นมากวน”
หญิงชราหยุดเล่า มือของเธอกำอยู่บนตัก
เย็นนั้นหมอกลงจัด พี่สาวพลัดตกจากทางเดินลาดข้างสวน กว่าจะมีคนพบก็ช่วยไว้ไม่ทัน หลังจากนั้นเสื้อถูกพับเก็บทั้งเข็มและด้าย ไม่มีใครเย็บต่อ
“คืนแรกที่ได้ยินเสียง ฉันคิดว่าตัวเองฝัน” เธอบอก “พอเห็นเขาจริง ๆ ฉันก็ปิดประตู ตั้งแต่นั้น ถ้าหมอกลง ฉันจะกลับไปอยู่อีกเรือน”
“แล้วทำไมไม่เย็บให้เสร็จคะ”
เธอหันมองหีบอยู่นาน
“ฉันกลัวว่าพอเสร็จแล้ว เขาจะไม่มาอีก”
ตะเข็บสุดท้ายก่อนหมอกจาง
เช้าวันต่อมา หญิงชราขอให้ฉันช่วยสนเข็ม ด้ายเส้นเดิมเปื่อยเกินกว่าจะดึงต่อ เราจึงเลือกด้ายใหม่ที่สีกลมกลืนกัน ฉันเลาะส่วนที่หลวมออกให้ ส่วนเธอนั่งรออยู่หน้าโต๊ะเย็บผ้า
แสงจากหน้าต่างตกบนมือที่มีรอยย่น เธอลองจับเข็มหลายครั้งกว่าจะถนัด แล้วค่อย ๆ เย็บตามแนวเดิมทีละฝีเข็ม
ระหว่างทำ เธอเล่าเรื่องพี่สาวให้ฟังบ้าง เป็นเรื่องธรรมดาเสียส่วนใหญ่ เรื่องชอบหยิบเศษผ้ามาผูกผม เรื่องร้องเพลงผิดท่อน และเรื่องที่ยืนรอเสื้อทั้งที่ยังตัดไม่เสร็จเพราะอยากลองก่อนใคร
เมื่อถึงฝีเข็มสุดท้าย เธอหยุดมือ
ฉันไม่ได้เร่ง เพียงเลื่อนกรรไกรไปวางใกล้ ๆ
เสียงตัดด้ายดังเบากว่าที่คิด
เย็นนั้นเราเปิดประตูระเบียงไว้ หญิงชราวางเสื้อที่พับเรียบร้อยบนตัก ฉันนั่งห่างออกมาใกล้โต๊ะ เผื่อเธอต้องการให้ช่วยอะไร แต่เธอบอกเพียงว่าไม่ต้องจุดไฟเพิ่ม
หญิงสาวปรากฏตรงปลายทางเดินเมื่อหมอกเข้ามาคลุมพื้นอิฐ
“เสร็จหรือยัง”
หญิงชราลุกขึ้นช้า ๆ ฉันขยับจะประคอง แต่เธอส่ายหน้า แล้วเดินไปถึงธรณีประตูด้วยตัวเอง
“เสร็จแล้วพี่”
หญิงสาวมองคนตรงหน้าอยู่นาน รอยยิ้มที่ฉันไม่เคยเห็นค่อย ๆ ปรากฏขึ้น เธอไม่ได้แสดงความประหลาดใจกับใบหน้าที่แก่ลงของน้องเลย
“เข้ามาสิ” หญิงชราบอก “ไม่ต้องรอข้างนอกแล้ว”
หมอกไหลขึ้นบันได ฉันเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาเป็นครั้งแรก ชายผ้าซิ่นเคลื่อนช้า ๆ โดยไม่มีเสียงฝีเท้า เธอหยุดตรงหน้าหญิงชรา แล้วยื่นมือมาจับปลายแขนเสื้อบนตัก
หญิงชราก้มหน้าลงเหมือนเด็กที่กำลังรอให้พี่ตรวจงาน
“พอดีแล้ว” หญิงสาวพูด
เพียงเท่านั้นเอง หญิงชราก็ร้องไห้ เธอยกมือข้างหนึ่งขึ้นแตะอากาศตรงแก้มพี่สาว ส่วนอีกข้างยังกอดเสื้อไว้แน่น
ฉันเบือนหน้าไปทางสวน ให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกัน จนเสียงสะอื้นค่อย ๆ เงียบลง เมื่อหันกลับมา ที่หน้าประตูเหลือเพียงหญิงชรายืนอยู่คนเดียว หมอกบางลงพอมองเห็นทางอิฐตลอดสาย
บทสรุปของเรื่อง
หลังจากคืนนั้น ฉันอยู่ทำงานต่อจนห้องจัดแสดงพร้อมเปิด เสื้อสีงาช้างไม่ได้ถูกนำขึ้นหุ่น หญิงชราขอเก็บไว้ในหีบเดิม แต่คราวนี้เธอห่อด้วยผ้าสะอาดและนำเข็มที่เคยปักค้างออกไปเก็บในกล่อง
กรอบรูปหญิงสาวสองคนถูกวางไว้ข้างจักรเย็บผ้า ไม่ได้คว่ำหน้าอีกแล้ว
เย็นก่อนฉันกลับ หมอกลงหนาจนมองไม่เห็นปลายสวน ฉันกำลังจะเดินไปปิดประตูระเบียงตามความเคยชิน แต่หญิงชราห้ามไว้
“เปิดไว้อีกหน่อยก็ได้”
เธอนั่งลงตรงเก้าอี้ข้างประตู มีถ้วยชาวางอยู่เพียงใบเดียว ฉันนั่งเป็นเพื่อนจนมืด ฟังเสียงแมลงจากพุ่มไม้และเสียงกิ่งไผ่เสียดสีกันไกล ๆ
ไม่มีใครถามว่าเสร็จหรือยังอีกเลย
บทความที่เกี่ยวข้อง
อ่านต่อในเรื่องที่คุณสนใจ
ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน
หญิงช่างเย็บผ้ารับงานซ่อมม่านเก่าจากถ้ำกลางขุนเขา แต่ทุกครั้งที่เย็บปิดรอยขาด เธอกลับได้ยินเสียงนับเ…
อ่านบทความวิญญาณนักรบโบราณกับประตูเมืองที่ปิดไม่ได้
ช่างซ่อมฉากรับงานบูรณะประตูเมืองจำลอง แต่ทุกเช้าบานประตูที่เขาปิดไว้กลับเปิดออก พร้อมรอยเท้าเล็ก ๆ แ…
อ่านบทความตำนานผีเจ้านางแห่งเมืองล้านนา: ประตูสุดท้ายบนผืนผ้า
หญิงรับซ่อมผ้าเก่าได้รับงานดูแลม่านปักในหอคำร้าง แต่ทุกเช้ารอยเย็บที่ประตูบานหนึ่งกลับหลุดออก พร้อมเ…
อ่านบทความ





