ผีเฝ้าบ่อน้ำโบราณเมืองแพร่: ถังน้ำที่ยังไม่ได้คืน

ผีเฝ้าบ่อน้ำโบราณเมืองแพร่: ถังน้ำที่ยังไม่ได้คืน

เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนวลี้ลับเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การยืนยันเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ

เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งในฉากสมมติที่ใช้บรรยากาศเมืองแพร่เป็นพื้นหลัง ตัวละคร บ้าน และบ่อน้ำทั้งหมดสร้างขึ้นเพื่อการเล่าเรื่อง ไม่ได้อ้างถึงบ่อน้ำหรือเหตุการณ์จริงในพื้นที่

สิ่งที่ทำให้มะลิต้องอยู่บ้านยายเพิ่มอีกหนึ่งคืนไม่ใช่เสียงประหลาด แต่เป็นรถรับของเก่าที่เสียระหว่างทาง เธอจึงต้องนอนท่ามกลางลังหนังสือ ตู้ไม้ที่ยกออกจากผนัง และข้าวของซึ่งยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเก็บหรือขาย รวมถึงถังน้ำไม้ใบเล็กที่ยายห่อผ้าขาวไว้บนหลังตู้ ราวกับเป็นของมีค่ามากกว่าของใช้ชำรุดชิ้นอื่น

ถังน้ำบนหลังตู้

มะลิกลับมาจัดบ้านหลังจากยายจากไปได้หลายเดือน บ้านจะยังไม่ถูกรื้อ เธอเพียงอยากซ่อมหลังคาและเปลี่ยนสายไฟให้เรียบร้อย ก่อนย้ายกลับมาอยู่เป็นครั้งคราว งานที่คิดว่าจะเสร็จภายในสองวันกลับยืดยาว เพราะทุกครั้งที่เปิดลิ้นชัก เธอมักพบสิ่งเล็กน้อยให้ต้องนั่งนึกถึงเจ้าของบ้าน

ถังไม้ใบนั้นสูงเพียงคืบกว่า มีหูเหล็กดำและแถบทองเหลืองรัดรอบก้น ไม้ด้านหนึ่งเคยแตก แต่ได้รับการซ่อมด้วยชิ้นไม้สีอ่อนกว่าอย่างประณีต เมื่อจับพลิกดู เธอพบรอยสลักใต้ถังเป็นตัวอักษรสั้น ๆ ว่า ‘อิน’

ใต้ผ้าห่อมีแผ่นกระดาษพับอยู่ ลายมือยายสั่นจนบางคำแทบอ่านไม่ได้ แต่ประโยคสุดท้ายยังชัด

‘ซ่อมแล้ว เอาไปคืนตาอินด้วย’

มะลิไม่รู้จักใครชื่อนั้น เธอวางกระดาษกลับลงไป ตั้งใจจะถามป้าพร เพื่อนบ้านในวันรุ่งขึ้น แล้วหิ้วถังไปไว้ใกล้อ่างล้างจานเพื่อเช็ดฝุ่น

คืนนั้น ขณะกำลังอุ่นข้าว เสียงเคาะสามครั้งดังมาจากท้ายสวน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ไม่ดังมาก คล้ายด้ามไม้เคาะขอบโอ่ง เธอเปิดไฟหลังบ้าน เห็นเพียงต้นกล้วยกับทางเดินแคบ ๆ ที่นำไปสู่บ่อน้ำเก่า บ่อนั้นมีฝาไม้ปิดไว้ตั้งแต่เธอยังเด็ก และยายไม่เคยให้ใครเอาของไปกองทับ

มะลิยืนฟังจนยุงกัดข้อเท้า เมื่อไม่มีเสียงอีก เธอจึงกลับเข้าไปกินข้าว แต่ถังซึ่งวางคว่ำไว้ข้างอ่างกลับตั้งตรงอยู่แล้ว ข้างในมีน้ำติดก้นบาง ๆ ทั้งที่เธอยังไม่ได้ล้างมัน

คนที่เคยนั่งอยู่ข้างบ่อ

ตอนเช้า ป้าพรเข้ามาช่วยแยกผ้าปูที่นอนเก่า พอเห็นถังไม้ก็หยุดมือ

“ยังอยู่อีกหรือ นึกว่ายายเอาไปคืนตั้งนานแล้ว”

ป้าพรรู้จักถังจากตอนที่ยายเคยนำออกมาขัด เธอเล่าว่า ก่อนบ้านแถวนั้นจะมีน้ำใช้กันทุกหลัง คนละแวกนี้เคยมาตักน้ำจากบ่อท้ายสวน ตาอินเป็นคนดูแล เปลี่ยนเชือก ขัดตะไคร่ และคอยเตือนไม่ให้เด็กชะโงกดูน้ำ

“แกนั่งม้านั่งเตี้ยข้างบ่อ ใครมาถึงก็เคาะขอบบ่อสามที เรียกให้แกรู้ จะได้ช่วยสาวถังขึ้นมา คนแก่แล้วแต่ไม่ยอมให้เด็กทำเอง”

มะลิวางผ้าลงช้า ๆ แล้วถามว่าตาอินอยู่ที่ไหน

“ไม่อยู่แล้วจ้ะ ตั้งแต่ก่อนหนูเกิดนาน ยายหนูยังเด็กอยู่เลยมั้งตอนนั้น”

ป้าพรตอบอย่างคนพูดถึงเพื่อนบ้านรุ่นเก่า ไม่ได้ลดเสียงหรือทำท่าหวาดกลัว เมื่อมะลิเล่าเรื่องเสียงเคาะ ป้าก็ออกไปดูด้วยกัน ทั้งสองพบว่าฝาบ่อยังอยู่ครบ มีช่องห่างระหว่างแผ่นไม้พอให้อากาศลอด ข้างบ่อมีม้านั่งตัวเตี้ยจมอยู่ในใบไม้แห้งจริง ๆ

ไม่มีรอยเท้า แต่ตรงที่นั่งสะอาดเป็นวง ราวกับเพิ่งมีใครปัดใบไม้ออก

ป้าพรลองโยกฝาบ่อ ตรวจดูว่าหลวมหรือไม่ ก่อนบอกให้มะลิอย่าออกมาคนเดียวตอนมืด ไม้เก่าอาจรับน้ำหนักไม่ได้ ส่วนถังนั้น ป้าจำได้เพียงว่ายายเคยพูดว่าจะเอาไปคืน แต่ไม่รู้ว่าทำไมจึงเก็บไว้จนถึงวันนี้

ทางเดินที่เปียกตอนกลางคืน

คืนนั้นมะลิยกถังไปตั้งบนโต๊ะกลางบ้าน เธอเช็ดจนแห้งทั้งข้างในและข้างนอก แล้ววางกระดาษหนังสือพิมพ์รองไว้ ตั้งใจดูให้แน่ว่ามีน้ำรั่วมาจากไหน

เธอนั่งคัดจดหมายยายจนดึก ระหว่างกำลังแกะซองหนึ่ง เสียงเคาะก็ดังขึ้นอีก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

คราวนี้ตามด้วยเสียงเชือกเสียดสีกับขอบไม้ ยาวและช้าเหมือนใครกำลังสาวของหนัก มะลิมองถังบนโต๊ะ มันยังอยู่ที่เดิม แต่หูเหล็กค่อย ๆ เอนลงเองจนกระทบขอบถังเบา ๆ

เธอไม่ออกไปทันที นั่งฟังอยู่ใต้แสงหลอดไฟจนได้ยินเสียงฝีเท้าเปียกจากนอกครัว

เสียงนั้นหยุดตรงประตูหลัง

“นวล”

เป็นเสียงชายแก่ เรียกชื่อยายของเธอ

มะลิรู้สึกเย็นตั้งแต่ท้ายทอยลงไปถึงแขน เธอมองบานประตูที่ลงกลอนแล้ว ไม่กล้าตอบ เสียงข้างนอกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา ราวกับแวะมาทวงของระหว่างวัน

“ถังซ่อมเสร็จหรือยังลูก”

เธอไม่รู้ว่าตัวเองนั่งนิ่งอยู่นานเท่าไร เมื่อรวบรวมความกล้าเปิดไฟนอกครัว ก็เห็นทางเดินเปียกเป็นช่วง ๆ จากบ่อมาถึงขั้นบันได รอยน้ำมีเพียงขาเข้า ไม่มีขากลับ

มะลิไม่ได้เปิดประตู เธอถือถังกับห่อจดหมายขึ้นไปนอนบนห้องยาย เปิดไฟทิ้งไว้จนเช้า และในคืนนั้นเอง เธอพบซองจดหมายที่เขียนไว้ด้านหน้าว่า ‘เรื่องที่ยังติดค้าง’

คำสัญญาในลายมือยาย

ข้างในไม่ใช่จดหมายถึงใคร เป็นเพียงกระดาษที่ยายเขียนเรื่องเก่าไว้หลายแผ่น บางหน้าเล่าถึงต้นไม้ บางหน้าเป็นรายชื่อของที่ยืมเพื่อนบ้านมาแล้วจำไม่ได้ว่าคืนหรือยัง หนึ่งในนั้นเล่าเรื่องถังน้ำ

ตอนยายอายุยังไม่ถึงสิบขวบ แม่ของยายป่วยและอยากได้ผ้าเย็นเช็ดหน้า ยายจึงวิ่งมาขอน้ำจากตาอิน แต่เหยือกที่ถือมาหลุดมือแตกเสียก่อน ชายแก่เลยยกถังใบเล็กของตัวเองให้เอากลับบ้านไปทั้งถัง

ระหว่างทางยายสะดุด ถังกระแทกก้อนหินจนไม้ข้างหนึ่งร้าว เด็กหญิงกลัวถูกดุ จึงเอาไปซ่อนไว้ใต้ถุน ตั้งใจจะให้พ่อช่วยซ่อมก่อนนำไปคืน

ถังซ่อมเสร็จในภายหลัง แต่ตาอินเสียไปก่อนแล้ว

ยายเคยอุ้มถังไปยืนข้างบ่อหลายครั้ง ทว่าพอไม่เห็นคนรับ ก็รู้สึกเหมือนเอาของไปทิ้งไว้ จึงหิ้วกลับมาทุกครั้ง เมื่อมีครอบครัวและย้ายออกไป ถังถูกเก็บรวมกับของเก่า จนกลับมาอยู่บ้านหลังนี้อีกครั้งตอนอายุมากแล้ว

ช่วงท้ายของกระดาษ ลายมือเริ่มสั่น

‘พักนี้ได้ยินตาเรียก คงจำได้ว่าถังยังอยู่กับเรา แต่เดินลงไปเองไม่ไหวแล้ว ฝากคนอื่นก็กลัวเขาจะหัวเราะ’

อีกบรรทัดหนึ่งเขียนแทรกไว้เล็ก ๆ

‘ตาบอกวันนั้นว่าเอาไปเถอะ ไม่ต้องรีบ แกจะรออยู่ตรงนี้’

มะลิอ่านประโยคนั้นซ้ำ เธอนึกถึงน้ำเสียงหน้าประตูเมื่อคืน ไม่มีความโกรธ ไม่มีเสียงขู่ มีเพียงคำถามของคนที่รอมานานจนยังเรียกชื่อเด็กหญิงคนเดิม

ตอนสายเธอโทรเลื่อนรถรับของเก่าอีกครั้ง แล้วขอให้ป้าพรมาอยู่เป็นเพื่อนถึงหัวค่ำ

คืนถังให้คนเฝ้าบ่อ

ทั้งสองออกไปท้ายสวนก่อนฟ้ามืด มะลิถือถัง ส่วนป้าพรถือไฟฉาย พวกเธอไม่เปิดฝาบ่อ เพียงกวาดใบไม้รอบม้านั่ง และวางถังลงบนพื้นเรียบข้างขอบอิฐ

“ยายชื่อเล็กของยายคือนวลใช่ไหมคะ” มะลิถาม

ป้าพรพยักหน้า “ตอนเด็ก ๆ เขาเรียกกันอย่างนั้น”

มะลิจึงหันไปทางบ่อ บอกชื่อตัวเองและบอกว่าเป็นหลานใคร เธอพูดติดขัดอยู่บ้าง รู้สึกแปลกที่ต้องอธิบายเรื่องในบ้านให้ความว่างเปล่าฟัง แต่สุดท้ายก็พูดจนจบ

“ยายซ่อมถังแล้วค่ะ เก็บไว้อย่างดีมาตลอด หนูเอามาคืนแทน ยายมาเองไม่ได้แล้วนะคะ”

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ป้าพรแตะข้อศอกเธอ ทั้งคู่กำลังจะกลับเข้าบ้าน เมื่อได้ยินเสียงไม้ครูดพื้นเบา ๆ

บนม้านั่งมีชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่

มะลิไม่เห็นว่าเขามาจากทางไหน เสื้อสีหม่นของเขาดูกลืนกับแสงเย็น ใต้เท้าเปล่ามีน้ำซึมเป็นแอ่งเล็ก ใบหน้าไม่ได้ชัดจนน่าจดจำ แต่ดวงตากำลังมองถังไม้ เหมือนยังไม่แน่ใจว่าใช่ใบที่รอหรือไม่

ป้าพรบีบแขนเธอแน่น แต่ไม่ได้ดึงให้หนี

ชายแก่โน้มตัวลง นิ้วแตะไม้ส่วนที่ซ่อมใหม่ แล้วลูบผ่านรอยต่อช้า ๆ

“พ่อเขาซ่อมให้ดีนี่”

มะลิน้ำตาคลอขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอพยักหน้า ทั้งที่ไม่รู้ว่าเขามองเห็นหรือเปล่า

ชายแก่จับหูถัง ยกขึ้นเพียงเล็กน้อยราวกับลองน้ำหนัก แล้วถามว่าแม่ของเด็กหายป่วยหรือยัง

“หายแล้วค่ะ” มะลิตอบตามเรื่องที่ยายเขียน “วันนั้นได้ใช้น้ำแล้วค่ะ”

เขาพยักหน้ารับ สีหน้าผ่อนลง ก่อนมองเลยไปยังหน้าต่างครัวที่มีแสงไฟลอดออกมา

“ดีแล้ว งั้นกลับเข้าบ้านเถอะ มืดแล้ว”

ทั้งสองถอยออกมาอย่างช้า ๆ พอถึงโคนต้นกล้วย มะลิหันไปมองอีกครั้ง ม้านั่งว่างเปล่า ถังยังตั้งอยู่ข้างบ่อ แต่หูเหล็กที่เคยพับลงได้เอนขึ้นพาดกับขอบไม้ ราวกับเพิ่งหลุดจากมือคน

คืนนั้นไม่มีเสียงเคาะ มะลิยังนอนเปิดไฟอยู่ครึ่งคืน ก่อนตื่นขึ้นเพราะเสียงนกร้องจากชายคาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่กลับมาถึง

บทสรุปของเรื่อง

หลังจากนั้น มะลิให้ช่างตรวจฝาบ่อและซ่อมให้แข็งแรง โดยเว้นถังไม้ไว้ใต้หลังคาเล็กข้างม้านั่ง เธอไม่ได้ประกาศว่าเห็นอะไร ป้าพรก็ไม่เคยนำเรื่องคืนนั้นไปเล่าต่อ ทั้งสองเพียงช่วยกันเก็บบริเวณนั้นให้สะอาดเหมือนส่วนอื่นของบ้าน

เมื่อจัดห้องยายเสร็จ มะลิเอากระดาษเรื่องถังน้ำใส่ซองใหม่ เขียนต่อท้ายด้วยลายมือของตัวเองว่า ‘คืนแล้ว’ ก่อนเก็บลงในลิ้นชักเดิม

หลายเดือนต่อมา เธอย้ายกลับมาอยู่บ้านจริง ๆ เสียงตอนกลางคืนมีเพียงกบในสวนกับกิ่งไม้เสียดหลังคา ถังใบนั้นแห้งสนิท ไม่มีน้ำปรากฏขึ้นอีก และไม่เคยมีใครเรียกชื่อยายจากประตูหลัง

วันหนึ่ง ขณะป้าพรช่วยยกโต๊ะกินข้าวเข้าบ้าน ฝนตกพรำลงมาพอดี มะลิจึงเดินไปท้ายสวนเพื่อตรวจว่าหลังคาเล็กกันฝนให้ถังได้หรือไม่ เธอพบว่าถังยังแห้งดี แต่ตรงขอบม้านั่งมีใบไม้เปียกติดอยู่สามใบ

เธอปัดมันออก แล้วเลื่อนถังให้พ้นละอองฝนอีกนิด

คราวนี้ไม่มีเสียงตอบ และเธอก็ไม่ได้รอฟัง มะลิเดินกลับเข้าครัว ที่ป้าพรกำลังเรียกให้ไปช่วยวางจาน ก่อนข้าวเย็นจะเย็นเสียหมด

ดูรายการโปรดของฉัน

บทความที่เกี่ยวข้อง

อ่านต่อในเรื่องที่คุณสนใจ

ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน

หญิงช่างเย็บผ้ารับงานซ่อมม่านเก่าจากถ้ำกลางขุนเขา แต่ทุกครั้งที่เย็บปิดรอยขาด เธอกลับได้ยินเสียงนับเ…

อ่านบทความ

ตำนานผีเจ้านางแห่งเมืองล้านนา: ประตูสุดท้ายบนผืนผ้า

หญิงรับซ่อมผ้าเก่าได้รับงานดูแลม่านปักในหอคำร้าง แต่ทุกเช้ารอยเย็บที่ประตูบานหนึ่งกลับหลุดออก พร้อมเ…

อ่านบทความ
Shopping Cart
  • Your cart is empty.

Share with