เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนวลี้ลับเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การยืนยันเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งลี้ลับ ใช้ดอยม่านหมอกและสถานที่ทั้งหมดเป็นฉากสมมติ ไม่อ้างอิงเหตุคนหาย บุคคล หรือเหตุการณ์จริงในสถานที่ใด
งานที่เธอรับมามีเพียงแยกเครื่องใช้ที่ยังซ่อมได้ออกจากของผุพัง ถ่ายรูปห้องแต่ละห้อง แล้วส่งกุญแจเรือนพักให้คนรื้อถอนในเช้าวันถัดไป เธอคิดว่าจะเสร็จก่อนมืด จึงซื้อข้าวห่อเดียวขึ้นมาจากหมู่บ้าน และไม่ได้บอกใครว่าจะค้างคืนบนดอย
สารบัญ
เรือนพักหลังสุดท้าย
เรือนพักตั้งอยู่ตรงปลายทางเดินดิน หลังคาสังกะสีหม่นจนเกือบกลืนไปกับหมอก ด้านหน้ามีม้านั่งยาว ส่วนด้านหลังเป็นครัวเล็กที่หน้าต่างปิดไม่สนิท ลมจึงพัดกลิ่นใบไม้เปียกเข้ามาอยู่ตลอดเวลา
เธอเคยมาที่นี่เมื่อยังเด็ก แต่จำรายละเอียดได้น้อยกว่าที่คิด ในความทรงจำ เรือนพักกว้างกว่านี้ บันไดสูงกว่านี้ และมีเสียงพี่ชายเรียกให้รีบขึ้นมากินข้าวเสมอ
พี่ชายหายไปในป่าระหว่างการเดินทางครั้งนั้น ส่วนเธอถูกพบอยู่ใกล้ทางน้ำเก่า จำไม่ได้ว่าตัวเองพลัดจากเขาตรงไหน หลังจากนั้นผู้ใหญ่ก็พาเธอลงจากดอย และไม่มีใครชวนกลับขึ้นมาอีก
หลายปีต่อมา เมื่อเจ้าของเรือนพักติดต่อให้เธอมาช่วยคัดของ เธอจึงรับงานทันที เขารู้ว่าเธอรับซ่อมเครื่องใช้เก่า แต่ไม่รู้ว่าเธอเคยอยู่ที่นี่
เธอเริ่มจากวิทยุบนเคาน์เตอร์ หม้อหุงข้าวในครัว และโคมไฟสามดวงที่สายไฟกรอบหมดแล้ว ใต้โต๊ะมีรองเท้าแตะเด็กข้างหนึ่ง เธอหยิบใส่ถุงขยะ ก่อนเปลี่ยนใจวางไว้ข้างประตูโดยไม่รู้เหตุผล
ตอนยกตู้เล็กออกจากผนัง เธอพบรอยขีดอยู่บนไม้ เป็นเส้นสั้นหลายเส้นเรียงกัน ใต้เส้นสูงสุดมีรูปดาวเบี้ยว ๆ ที่ใช้ปลายตะปูขูดไว้
เธอยกมือแตะรอยนั้น พี่ชายเคยวัดส่วนสูงให้เธอ และวาดดาวไว้เหนือศีรษะ บอกว่าปีหน้าคงสูงถึงดาวแล้ว
เธอเพิ่งนึกออกว่าไม่เคยได้กลับมาวัดอีกเลย
คนที่มาขอไฟฉาย
ฝนเริ่มตกก่อนเธอเก็บของเสร็จ ทางดินด้านล่างลื่นเกินกว่าจะขับรถลงไปในความมืด เธอจึงโทรศัพท์บอกเจ้าของว่าจะค้างหนึ่งคืน อีกฝ่ายให้ใช้เครื่องนอนในตู้ และกำชับให้ลงกลอนประตูหลัง เพราะลมมักตีจนเปิดเอง
ไฟในเรือนพักยังใช้ได้เฉพาะหลอดเหนือเคาน์เตอร์ เธอกินข้าวใต้แสงสีเหลือง วางโทรศัพท์ชาร์จไว้ แล้วได้ยินเสียงเคาะประตูหน้า
สามครั้ง ช้าและเบา ราวกับคนเคาะเกรงใจเจ้าของบ้าน
ชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ชายคา เขาสวมเสื้อกันฝนสีเข้ม สะพายเป้ผ้าเก่าที่มีสายข้างหนึ่งผูกเป็นปม ใบหน้าส่วนบนซ่อนอยู่ใต้หมวก เสื้อเปียกจนแนบแขน แต่ตรงพื้นรอบรองเท้ากลับไม่มีน้ำหยด
“มีไฟฉายให้ยืมไหมครับ ผมต้องไปรับน้อง”
เธอคิดว่าเขาเป็นคนเดินป่าที่หลงทาง จึงชวนเข้ามาหลบฝน แต่เขาส่ายหน้า บอกว่าน้องรออยู่ไม่นานก็จะกลัว เธอเลยหยิบไฟฉายที่เพิ่งทดสอบถ่านแล้วยื่นให้
ขณะรับของ เขาเหลือบมองรองเท้าแตะเด็กข้างประตู
“เจออีกข้างหรือยังครับ”
เธอยังไม่ทันตอบ เขาก็หันลงบันไดไป แสงไฟฉายเคลื่อนผ่านพุ่มไม้สองสามครั้งแล้วหายลับ เธอปิดประตู ยืนมองรองเท้าแตะอยู่นาน ก่อนหยิบมันขึ้นมาพลิกดู
สายรองเท้าด้านในมีรอยเย็บด้วยด้ายสีแดง เป็นฝีมือหยาบ ๆ แบบเดียวกับที่พี่ชายเคยเย็บสายกระเป๋านักเรียนให้เธอ
คำถามเดิมในคืนฝนตก
เธอค้นตู้และลังทุกใบเพื่อหารองเท้าอีกข้าง ระหว่างนั้นความทรงจำบางอย่างเริ่มกลับมา วันนั้นเธอทำรองเท้าขาด พี่ชายใช้ด้ายที่ติดเป้มาเย็บให้ เธองอแงเพราะปมด้ายบาดเท้า เขาจึงให้ขี่หลังช่วงหนึ่ง
เธอจำแผ่นหลังเปียกฝนได้ จำกลิ่นเสื้อกันฝนเก่าได้ แต่พยายามเท่าไรก็นึกใบหน้าเขาในวันนั้นไม่ออก
เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง
ชายคนเดิมยืนอยู่ที่เดิม ถือไฟฉายกลับมาด้วย แสงของมันยังส่องสว่าง เขาวางลงบนม้านั่งแล้วถามเหมือนไม่เคยมา
“มีไฟฉายให้ยืมไหมครับ ผมต้องไปรับน้อง”
เธอจับขอบประตูแน่น คราวนี้เห็นรอยขาดรูปสามเหลี่ยมตรงไหล่เสื้อกันฝน เห็นปมเชือกที่สายเป้ และเห็นนิ้วก้อยข้างขวาที่คดเล็กน้อยจากอุบัติเหตุตอนเด็ก
เธอเรียกเขาว่าพี่
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นเพียงนิดเดียว ใบหน้าของเขายังหนุ่มเท่าที่เธอจำได้ ขณะที่เธออายุมากกว่าเขาในวันนั้นไปแล้วหลายปี
“น้องผมตัวแค่นี้ครับ” เขายกมือขึ้นระดับเอว “ใส่เสื้อเหลือง ถ้าเข้ามา บอกให้รอ อย่าเพิ่งเดินตามผมออกไป”
เธออยากบอกว่าเด็กคนนั้นอยู่ตรงหน้าแล้ว แต่เขาหยิบไฟฉายและเดินจากไปก่อน เสียงฝีเท้าหายไปทันทีที่พ้นบันได ทั้งที่ทางเดินข้างนอกเต็มไปด้วยกรวด
เธอปิดประตูไม่ลง จึงยืนพิงกรอบไม้ ร้องไห้เงียบ ๆ จนเสียงฝนเบาลง แล้วจึงได้ยินเสียงอีกอย่างจากด้านหลังเรือนพัก
เสียงเด็กร้องเรียกพี่ชาย
ทางที่จำกลับด้าน
ประตูหลังเปิดแง้มอยู่ ทั้งที่เธอลงกลอนไว้แล้ว ตรงช่องประตูมีเด็กหญิงสวมเสื้อเหลืองยืนหันหลัง เด็กคนนั้นเท้าเปล่าข้างหนึ่ง ผมเปียกแนบลำคอ และกำลังร้องไห้จนไหล่สั่น
เธอจำเสื้อได้ทันที แม่เย็บกระเป๋าเล็ก ๆ เพิ่มไว้ตรงชายเสื้อสำหรับใส่ลูกอม
เด็กหญิงก้าวลงจากเรือนพัก เธอคว้าไฟฉายสำรองแล้วตามไป ความกลัวทำให้ขาอ่อน แต่เมื่อแสงส่องไปถึง เด็กกลับอยู่ห่างออกไปเท่าเดิม ไม่ว่าเธอจะเดินเร็วเพียงใด
ทางหลังเรือนพักแคบและรกกว่าทางหน้า เธอจำรากไม้ใหญ่ที่นูนขวางทางได้ แล้วจำก้อนหินแบนข้างลำธารได้อีกก้อน ความทรงจำที่เคยนึกว่าเป็นภาพฝันเริ่มต่อกันทีละส่วน
วันนั้นเธอไม่ได้หลงตอนเดินขึ้นดอย เธอตื่นกลางดึกแล้วได้ยินเสียงพี่เรียกจากข้างหลังบ้าน จึงเปิดประตูตามออกมา พอถึงลำธาร เสียงเรียกกลับดังจากอีกฝั่ง เธอพยายามข้ามไปหาและทำรองเท้าหลุด
พี่ชายตัวจริงวิ่งตามมาทัน เขาดึงเธอขึ้นจากน้ำแล้วพาไปนั่งใต้เพิงหิน บอกว่าจะกลับเรือนพักไปเอาไฟฉายกับเชือก เพราะทางที่เดินมามืดเกินไป
ก่อนออกไป เขาถอดเสื้อกันฝนคลุมให้เธอ
เมื่อความทรงจำมาถึงตรงนี้ เด็กหญิงก็หยุดเดิน ใต้แสงไฟปรากฏเพิงหินเตี้ย ๆ และเสื้อกันฝนเก่าที่กองอยู่บนพื้น มันผุจนแทบไม่เหลือรูปทรง แต่เธอเห็นรอยขาดตรงไหล่ได้ชัด
ส่วนเสื้อที่ชายหน้าประตูสวมอยู่ เป็นตัวเดียวกัน
เธอคุกเข่าลงช้า ๆ ใกล้กองผ้านั้นมีรองเท้าแตะอีกข้างติดอยู่ระหว่างรากไม้ เธอดึงมันออกมา แล้วภาพสุดท้ายก็กลับคืนมา
ตอนใกล้เช้า มีคนถือแสงไฟผ่านทางด้านล่าง เธอร้องเรียก พวกเขาพาเธอออกไปอีกทางหนึ่ง เธอหนาวจนพูดไม่เป็นคำ และไม่สามารถบอกได้ว่าพี่ชายเดินกลับไปทางไหน
เขาคงกลับมาหาเธอหลังจากนั้น แต่ใต้เพิงหินไม่มีเด็กหญิงรออยู่อีกแล้ว
คนที่กลับมาถึงก่อน
เมื่อเธอเดินกลับถึงเรือนพัก ชายในเสื้อกันฝนกำลังขึ้นบันได มือหนึ่งถือไฟฉาย อีกมือหอบเชือก เขาหยุดทันทีที่เห็นเธอยืนขวางประตู
“ผมต้องรีบไป” เขาบอก “น้องอยู่คนเดียว”
เธอวางรองเท้าสองข้างลงตรงหน้าเขา ข้างที่อยู่ในเรือนพักยังมีสีเหลืออยู่ ส่วนข้างที่เพิ่งพบดำคล้ำด้วยดินและคราบตะไคร่ แต่รอยเย็บสีแดงตรงสายเหมือนกัน
เขามองมันนานกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
“พี่เย็บให้หนูตรงม้านั่งนี่” เธอพูด “หนูบ่นว่าปมมันแข็ง พี่เลยให้ขี่หลัง แล้วบอกว่าขากลับจะเย็บใหม่”
แสงไฟฉายในมือเขาค่อย ๆ ลดต่ำลง
เธอเดินไปข้างผนัง ยืนตรงรอยขีดวัดส่วนสูง แล้ววางนิ้วลงบนดาวที่อยู่ต่ำกว่าไหล่ของตัวเองมาก “หนูออกจากป่าแล้ว มีคนเจอหนูตอนเช้า พาไปหาหมอ แล้วแม่ก็มารับ”
เขาส่ายหน้าเบา ๆ คล้ายยังไม่เข้าใจ เธอจึงเล่าเรื่องบ้านให้ฟัง เล่าว่าต้นไม้หน้าครัวถูกตัดไปแล้ว แมวที่เขาเก็บมาเลี้ยงเคยนอนเฝ้าห้องเขาอยู่นาน และเธอยังเก็บรถของเล่นที่เขาซ่อมให้ไว้ แม้ล้อจะหลุดไปอีกข้าง
พอฟังถึงตรงนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นเต็มตาเป็นครั้งแรก
“โตขนาดนี้แล้วเหรอ”
เธอพยักหน้า พยายามยิ้มทั้งที่น้ำตาไหล เขาวางเชือกลงบนโต๊ะ ใช้มือลูบหน้าตัวเองเหมือนคนเพิ่งตื่นจากการนอนที่ยาวนาน แล้วมองออกไปยังป่าหลังเรือนพัก
“พี่หาไม่เจอ” เขาพูด “กลับไปกี่ครั้งก็ไม่เจอ”
เธออยากกอดเขา แต่เมื่อยื่นมือออกไปกลับสัมผัสได้เพียงความเย็นชื้น จึงยืนอยู่ใกล้ ๆ และบอกเขาซ้ำอีกครั้งว่ามีคนพาเธอลงจากดอยแล้ว เธอไม่ได้รออยู่ใต้เพิงหินอีก
เขาพยักหน้าช้า ๆ ก่อนวางไฟฉายไว้ข้างรองเท้า ครั้งนี้ไม่ได้ขอยืมมันกลับไป
ฝนหยุดแล้ว เขาลงบันไดโดยไม่รีบร้อน และเดินไปตามทางด้านหน้าที่ทอดลงสู่หมู่บ้าน เธอมองตามจนหมอกบังแผ่นหลังเขา เมื่อหมอกเคลื่อนผ่าน ทางเดินก็ว่างเปล่า
บทสรุปของเรื่อง
เช้ามืด เธอเก็บรองเท้าทั้งสองข้างใส่ถุงผ้า แยกจากของที่ต้องทิ้ง เชือกบนโต๊ะไม่อยู่แล้ว ส่วนไฟฉายยังวางตรงเดิม ถ่านหมดจนเปิดไม่ติด ทั้งที่ก่อนยืมเธอเพิ่งเปลี่ยนใหม่
เธอถ่ายรูปห้องสุดท้าย ยกตู้กลับไปชิดผนัง แต่หยุดคิดแล้วเลื่อนมันออกอีกครั้ง เธอใช้เครื่องมือถอดแผ่นไม้ที่มีรอยวัดส่วนสูงออกมาอย่างระวัง ขอเก็บมันไว้เป็นของส่วนตัว
ก่อนส่งกุญแจ เธอนั่งรออยู่บนม้านั่งหน้าบ้านจนแดดแตะขั้นบันได ไม่มีเสียงเรียกจากหลังเรือนพัก ไม่มีเด็กหญิงเสื้อเหลือง และไม่มีใครมาเคาะประตูขอไฟฉายอีก
หลายวันต่อมา แผ่นไม้เก่าถูกติดไว้ในห้องทำงานของเธอ ใต้รูปดาวมีรองเท้าแตะคู่เล็กวางอยู่ เธอไม่ได้ซักคราบดินออก เพียงใช้แปรงปัดเศษใบไม้แห้งอย่างเบามือ
คืนนั้นเป็นคืนแรกในรอบหลายปีที่เธอฝันถึงพี่ชายโดยไม่มีฝน เขานั่งอยู่ตรงม้านั่งหน้าบ้าน ก้มเย็บสายรองเท้าให้ใหม่ พอเธอเดินเข้าไปหา เขาก็ขยับที่ให้นั่งข้าง ๆ โดยไม่ต้องถามว่าเธอหายไปไหนมา
บทความที่เกี่ยวข้อง
อ่านต่อในเรื่องที่คุณสนใจ
ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน
หญิงช่างเย็บผ้ารับงานซ่อมม่านเก่าจากถ้ำกลางขุนเขา แต่ทุกครั้งที่เย็บปิดรอยขาด เธอกลับได้ยินเสียงนับเ…
อ่านบทความวิญญาณนักรบโบราณกับประตูเมืองที่ปิดไม่ได้
ช่างซ่อมฉากรับงานบูรณะประตูเมืองจำลอง แต่ทุกเช้าบานประตูที่เขาปิดไว้กลับเปิดออก พร้อมรอยเท้าเล็ก ๆ แ…
อ่านบทความตำนานผีเจ้านางแห่งเมืองล้านนา: ประตูสุดท้ายบนผืนผ้า
หญิงรับซ่อมผ้าเก่าได้รับงานดูแลม่านปักในหอคำร้าง แต่ทุกเช้ารอยเย็บที่ประตูบานหนึ่งกลับหลุดออก พร้อมเ…
อ่านบทความ





