กระสือบินเหนือทุ่งนาเชียงราย: แสงที่รออยู่ปลายคันนา

กระสือบินเหนือทุ่งนาเชียงราย: แสงที่รออยู่ปลายคันนา

เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนวลี้ลับเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การยืนยันเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ

เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งในฉากชนบทภาคเหนือที่จินตนาการขึ้นภายใต้หัวข้อกระสือบินเหนือทุ่งนาเชียงราย ตัวละคร หมู่บ้าน และเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องสมมติ ไม่ใช่คำกล่าวอ้างว่ามีเหตุเหนือธรรมชาติเกิดขึ้นในสถานที่จริง

งานเฝ้านาของเมฆไม่มีอะไรซับซ้อน ตอนเย็นเปิดเครื่องสูบน้ำ เดินดูคันดินว่ามีรอยรั่วหรือไม่ แล้วกลับมานอนในเพิงข้างยุ้งข้าว เขารับงานนี้เพราะเจ้าของนากำลังจะขายที่และต้องการคนดูแลจนกว่าจะเก็บเกี่ยวรอบสุดท้าย ค่าแรงไม่มาก แต่มีที่พัก และหลังจากตระเวนรับจ้างมาหลายเดือน เขาก็อยากอยู่เงียบ ๆ สักระยะ

กระท่อมที่ไม่มีใครเก็บของ

ปลายผืนนามีกระท่อมหลังเล็ก หลังคาทรุดไปด้านหนึ่ง ประตูเอียงค้างอยู่เหนือพื้นดิน ต้นหญ้าขึ้นสูงจนเกือบปิดช่องหน้าต่าง แต่ใต้ชายคายังมีรองเท้าเด็กคู่หนึ่งวางอยู่บนชั้นไม้ รองเท้าสีซีดและแข็งจนไม่น่ามีใครสวมได้แล้ว

เมฆพบมันตอนเดินสำรวจที่ดินวันแรก เขาถามยายอุ่น เจ้าของนาซึ่งพักอยู่กับหลานในหมู่บ้านสมมติแห่งนั้น ว่าจะให้ขนของในกระท่อมออกมาหรือไม่

หญิงชราหยุดลูบขอบถ้วยน้ำ ก่อนตอบว่า “เอาไว้ก่อนเถอะ ยังไม่ถึงวันรื้อ”

สายตาของยายอุ่นพร่าเลือนจนต้องมีคนช่วยพาเดิน แต่ความจำเรื่องผืนนายังดี เธอบอกได้ว่าร่องไหนลึก คันไหนลื่น และควรหลบฝนใต้ต้นไม้ฝั่งใด มีเพียงกระท่อมหลังนั้นที่เธอไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม

ก่อนเมฆกลับ หญิงชราถามเขาว่า “หน้าต่างยังอยู่ไหม”

“อยู่ครับ แต่หญ้าปิดเกือบหมดแล้ว”

“ถ้ามีเวลา ช่วยถางตรงนั้นหน่อย แค่ให้มองออกมาได้ก็พอ”

เมฆรับปาก เขาคิดว่ายายคงอยากเห็นบ้านเก่าโล่งขึ้นก่อนขาย จึงถือมีดไปถางหญ้าในเย็นวันต่อมา พอช่องหน้าต่างเปิดออก เขาจึงเห็นว่าด้านในมีม้านั่งเตี้ยตั้งชิดผนัง เหนือม้านั่งเป็นรอยขีดสั้น ๆ เรียงสูงขึ้นไปตามเสา คล้ายใครเคยวัดส่วนสูงเด็กไว้หลายครั้ง

แสงหลังเครื่องสูบน้ำดับ

คืนแรกที่เห็นแสง เมฆเพิ่งดับเครื่องสูบน้ำ เสียงเครื่องยนต์หายไป เหลือเพียงเสียงน้ำไหลกับแมลงในกอหญ้า เขากำลังก้มเก็บสายยางเมื่อมีสีแดงจาง ๆ สะท้อนบนผิวนา

ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นไฟจากคนหาปลา แต่แสงนั้นลอยสูงกว่าศีรษะคน และเคลื่อนผ่านร่องน้ำโดยไม่กระเพื่อมเลย

มันข้ามคันนาอย่างช้า ๆ ไปหยุดตรงหน้าต่างกระท่อมที่เขาเพิ่งถางหญ้า เมฆยกไฟฉายขึ้นส่อง สิ่งนั้นดับวูบในทันที เหลือเพียงความมืดกับม้านั่งว่างเปล่าในกระท่อม

คืนต่อมาแสงกลับมาอีก คราวนี้เมฆไม่ได้เปิดไฟฉาย เขายืนอยู่หลังเสาเพิง ปล่อยให้ดวงตาคุ้นกับความมืด จนมองเห็นบางอย่างอยู่กลางแสง

เป็นใบหน้าผู้หญิง

เส้นผมยาวเคลื่อนไหวทั้งที่ลมสงบ ใต้คางมีเงาริ้วคล้ายรากไม้เปียกห้อยลงไป แต่ไม่มีไหล่ ไม่มีแขน และไม่มีเท้าสัมผัสพื้นนา ใบหน้านั้นลอยผ่านใกล้พอให้เขาเห็นว่าดวงตากำลังมองตรงไปยังช่องหน้าต่าง

คำว่ากระสือผุดขึ้นมาในหัว เมฆถอยจนหลังชนฝา เขาไม่เคยคิดว่าความกลัวจะทำให้คนลืมหายใจได้ จนกระทั่งได้ยินเสียงผู้หญิงถามเบา ๆ

“เด็กกลับมาหรือยัง”

เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากข้างหู แต่กลับชัดเจนท่ามกลางเสียงแมลง เมฆเม้มปากแน่น ไม่ตอบอะไร แสงรออยู่อีกพักหนึ่ง ก่อนลอยกลับข้ามทุ่งไปจนมองไม่เห็น

คำถามถึงเด็กที่ไม่มีใครรอ

เช้าวันรุ่งขึ้น เมฆเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า เขาตั้งใจจะขอค่าแรงเท่าที่ทำแล้วกลับ แต่เมื่อไปถึงบ้านยายอุ่น หญิงชรากลับถามเรื่องหน้าต่างก่อนเขาจะทันพูด

“ถางแล้วใช่ไหม”

“ครับ”

“มีอะไรกลับมาบ้างหรือเปล่า”

เมฆวางกระเป๋าลงข้างเก้าอี้ เขาเล่าตั้งแต่แสงเหนือผิวนาไปจนถึงคำถามประโยคนั้น ยายอุ่นนั่งฟังโดยไม่ขัด มือที่วางบนตักค่อย ๆ กำเข้าหากัน

“เขาพูดว่าเด็กกลับมาหรือยังจริงหรือ”

เมื่อเมฆยืนยัน หญิงชราก็ขอให้หลานหยิบกล่องไม้จากในห้อง ในนั้นมีรูปถ่ายเก่าหลายใบ เธอคลำเลือกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่งรูปผู้หญิงอุ้มเด็กให้เขา

ภาพซีดจนรายละเอียดแทบเลือน แต่เมฆยังจำใบหน้านั้นได้ โดยเฉพาะผมที่แสกเยื้องข้างและคิ้วข้างหนึ่งซึ่งสูงกว่าอีกข้างเล็กน้อย

“คนนี้ครับ” เขาพูด แล้วรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาตามแขน

“แม่ฉันเอง”

ยายอุ่นเล่าว่า ตอนเล็กเธอเคยอยู่ในกระท่อมปลายนากับแม่ พ่อจากไปตั้งแต่เธอยังจำความไม่ได้ ส่วนแม่ออกไปรับจ้างและมักกลับหลังมืด ทุกเย็นเธอจะปีนขึ้นม้านั่งตรงหน้าต่าง คอยดูแสงตะเกียงที่เคลื่อนมาตามคันนา

“แม่เรียกฉันว่าเด็ก ไม่ค่อยเรียกชื่อ พอถึงบ้านก็ถามว่าเด็กกินข้าวหรือยัง เด็กง่วงหรือยัง”

ต่อมาแม่เริ่มกลับบ้านช้าลง บางคืนไม่กลับเลย คนในละแวกนั้นพูดถึงเธอด้วยน้ำเสียงที่เด็กหญิงไม่เข้าใจ ไม่นานญาติก็มารับยายอุ่นไปอยู่ที่อื่น บอกว่าแม่หายไปและจะไม่มีใครดูแลเธออีก

“ฉันรออยู่หลายปี ตอนโตก็โกรธ คิดว่าเขาทิ้งฉัน” หญิงชราลูบขอบรูป “พอกลับมารับที่ผืนนี้ ตาก็มองอะไรไม่ชัดแล้ว ฉันเคยให้หลานพาไปนั่งรอ แต่หลานกลัวยุง กลัวทางมืด ฉันเลยไม่ได้อยู่ถึงค่ำสักครั้ง”

คนที่ยืนอยู่ใต้หน้าต่าง

เมฆถามว่ายายต้องการให้เขาทำอะไร เขาเองยังกลัวจนไม่แน่ใจว่าจะกลับไปนอนได้หรือไม่ แต่ก็ไม่อาจถือกระเป๋าเดินออกไปทั้งที่หญิงชรายังจับรูปใบนั้นอยู่

“พาฉันไปหาแม่ได้ไหม” เธอถาม

เขาไม่ได้ตอบทันที สุดท้ายจึงตกลงว่าจะพาไปก่อนมืด โดยให้หลานยายรออยู่ที่เพิงและเตรียมไฟฉายไว้ เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เห็นคืออะไรแน่ และไม่รับปากว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีก

เย็นนั้นเมฆใช้แผ่นไม้ปิดร่องน้ำช่วงที่ต้องข้าม เลื่อนเศษกระเบื้องออกจากทาง แล้วช่วยประคองยายอุ่นไปจนถึงกระท่อม หญิงชราไม่ได้ขอเข้าไปข้างใน เธอเลือกนั่งบนเก้าอี้ที่นำมา ตั้งตรงใต้หน้าต่างเก่า

“ตรงนี้เมื่อก่อนมีต้นฝรั่ง” เธอบอก “แม่ชอบเอาตะกร้าแขวนไว้ ฉันเอื้อมไม่ถึง ต้องยืนบนปลายเท้า”

แสงเย็นค่อย ๆ จางลง หลานของยายเรียกถามจากเพิงว่าจะกลับหรือยัง ยายตอบว่าขออีกหน่อย เมฆยืนเฝ้าอยู่ข้างเก้าอี้จนได้เวลาดับเครื่องสูบน้ำ

ทันทีที่เสียงเครื่องยนต์เงียบ แสงสีแดงก็ปรากฏเหนืออีกฟากของทุ่ง

มันลอยมาเร็วกว่าเดิม แล้วชะงักอยู่ห่างจากกระท่อมราวช่วงคันนาหนึ่ง เมฆเห็นใบหน้าผู้หญิงหันมาทางเก้าอี้ ดวงตาคู่นั้นเคลื่อนผ่านเขาไปราวกับไม่เคยมีเขายืนอยู่

“เด็กกลับมาหรือยัง”

ยายอุ่นยกมือขึ้นแตะหน้าอก สูดลมหายใจสั้น ๆ สองครั้งก่อนตอบ

“กลับมาแล้วแม่”

แสงสั่นไหว ผมยาวที่ลอยอยู่รอบใบหน้าค่อย ๆ ตกลงแนบแก้ม สิ่งนั้นขยับเข้ามาใกล้อีกนิด แล้วหยุดเหมือนไม่กล้าเข้าใกล้หญิงชราตรงหน้า

“เด็กตัวแค่นี้เอง” เสียงนั้นกระซิบ

เมฆมองตามสายตาของเธอไปยังรอยขีดต่ำ ๆ บนเสา

แม่ที่จำได้เพียงลูกคนเดิม

ยายอุ่นลุกจากเก้าอี้ เมฆรีบประคองข้อศอกไว้ เธอค่อย ๆ ยื่นมือไปทางหน้าต่าง คลำจนพบเสาซึ่งมีรอยวัดส่วนสูง แล้วใช้นิ้วไล่ลงมาหยุดตรงรอยหนึ่ง

“วันนั้นแม่บอกว่าถ้าสูงถึงรอยถัดไป จะเย็บเสื้อให้ใหม่ จำได้ไหม”

ใบหน้าเหนือคันนานิ่งสนิท

“หนูโตแล้วนะ เสื้อที่แม่เย็บใส่ไม่ได้ตั้งนานแล้ว”

เมฆรู้สึกถึงน้ำหนักตัวหญิงชราที่เอนพิงแขนเขา เธอคงเหนื่อยจากการเดินและยืนนาน แต่ยังไม่ยอมกลับไปนั่ง

“หนูมีลูก มีหลานแล้ว ไม่มีใครปล่อยให้หนูอยู่คนเดียว แม่ไม่ต้องออกตามหาแล้ว”

เสียงแมลงรอบกระท่อมค่อย ๆ แผ่วลง แสงสีแดงขยับมาหยุดตรงหน้าต่าง คราวนี้เมฆเห็นใบหน้านั้นชัดโดยไม่ต้องเพ่ง เธอดูอ่อนวัยกว่าลูกสาวตรงหน้าอยู่มาก และมีสีหน้าสับสนคล้ายคนที่เพิ่งตื่นจากการหลับยาว

“อุ่นหรือ”

หญิงชราพยักหน้า น้ำตาไหลลงมาถึงมุมปาก “อุ่นเองจ้ะ”

มีลมอุ่นพัดผ่านมือของเมฆ เขาเห็นปลายผมดำเส้นหนึ่งแตะแก้มยาย ก่อนใบหน้านั้นจะโน้มลงช้า ๆ เหมือนแม่ก้มมองลูกที่หลับอยู่บนตัก ยายอุ่นหลับตา ยกมือขึ้นค้างใกล้แก้มตัวเอง แต่ไม่ได้จับสิ่งใด

แสงแดงค่อย ๆ อ่อนลงจนเหลือเพียงสีของตะเกียงส่องผ่านผ้า เงาริ้วใต้ใบหน้าเลือนหาย ตามด้วยเส้นผมและดวงตา สิ่งสุดท้ายที่เมฆได้ยินคือเสียงผู้หญิงพูดเบาเสียจนแทบกลืนไปกับลม

“โตเสียแล้ว”

จากนั้นหน้าต่างก็ว่างเปล่า ยายอุ่นยืนอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนบีบแขนเมฆแล้วบอกว่ากลับบ้านกันเถอะ

บทสรุปของเรื่อง

เช้าวันถัดมา ยายอุ่นให้หลานนำกล่องเปล่ามาที่กระท่อม เธอเก็บรองเท้าเด็กคู่นั้นกลับไปด้วย รวมถึงแผ่นไม้บนเสาที่มีรอยขีดวัดส่วนสูง เมฆช่วยถอดมันออกอย่างระมัดระวัง ก่อนปิดช่องที่เหลือไว้ให้เรียบร้อย

การขายที่ดำเนินต่อไปตามเดิม แต่หญิงชราขอเลื่อนวันรื้อกระท่อมออกจนพ้นการเก็บเกี่ยว เธอไม่ได้อธิบายเหตุผลกับผู้ซื้อ เพียงบอกว่าอยากเก็บของให้ครบก่อน

เมฆอยู่ทำงานจนเสร็จ คืนที่เหลือเขายังเดินตรวจร่องน้ำ เปิดและปิดเครื่องสูบตามเวลา บางครั้งก็เผลอหันมองหน้าต่างปลายนา แต่ไม่มีแสงใดลอยข้ามทุ่งมาอีก

ก่อนเขาจากไป ยายอุ่นฝากให้ช่วยดูรองเท้าคู่นั้นว่าเก็บไว้ในกล่องดีหรือไม่ หลานของเธอกลัวว่ามันจะเปื่อยเสียหมด เมฆจึงหากระดาษสะอาดมารองและวางรองเท้าแยกกัน

ใต้รองเท้าข้างหนึ่งมีเศษผ้าพับเล็ก ๆ ซุกอยู่ เขาคลี่ออกพบว่าเป็นถุงเท้าเย็บมือ ขนาดพอดีกับเท้าเด็ก ตะเข็บด้านในถูกเก็บอย่างประณีตเพื่อไม่ให้บาดผิว

ยายอุ่นขอจับอยู่พักใหญ่ แล้วหัวเราะเบา ๆ ทั้งน้ำตา

“ฉันนึกว่าแม่ยังเย็บไม่เสร็จเสียอีก”

เธอพับมันกลับตามรอยเดิม วางลงในรองเท้า และปิดฝากล่องด้วยตัวเอง

ดูรายการโปรดของฉัน

บทความที่เกี่ยวข้อง

อ่านต่อในเรื่องที่คุณสนใจ

ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน

หญิงช่างเย็บผ้ารับงานซ่อมม่านเก่าจากถ้ำกลางขุนเขา แต่ทุกครั้งที่เย็บปิดรอยขาด เธอกลับได้ยินเสียงนับเ…

อ่านบทความ

ตำนานผีเจ้านางแห่งเมืองล้านนา: ประตูสุดท้ายบนผืนผ้า

หญิงรับซ่อมผ้าเก่าได้รับงานดูแลม่านปักในหอคำร้าง แต่ทุกเช้ารอยเย็บที่ประตูบานหนึ่งกลับหลุดออก พร้อมเ…

อ่านบทความ
Shopping Cart
  • Your cart is empty.

Share with