เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนวลี้ลับเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การยืนยันเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ
งานของขวัญมีเพียงคัดแยกของในเรือนเก่าให้เสร็จก่อนช่างเข้ามาซ่อมหลังคา เธอจึงเตรียมกล่องกระดาษ ผ้าปิดจมูก และสมุดจดรายการไปเต็มกระเป๋า โดยไม่ได้เตรียมใจสำหรับเสียงจักรเย็บผ้าที่ดังขึ้นจากห้องซึ่งไม่มีไฟฟ้า เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องแต่งทั้งหมด ฉากเรือนและตัวละครสมมติขึ้นโดยได้แรงบันดาลใจจากบรรยากาศชนบทลำพูน ไม่ได้กล่าวถึงบ้านหรือเหตุการณ์จริง
สารบัญ
งานสามวันในเรือนที่ปิดไว้นาน
เรือนตั้งอยู่ท้ายสวน มีบันไดไม้ทอดขึ้นสู่ชานกว้าง ใต้ถุนเก็บโอ่งเปล่ากับกระบุงเก่าซ้อนกันเป็นแถว แม้ไม่มีคนอาศัยมานาน แต่พื้นบนเรือนกลับสะอาดกว่าที่ขวัญคาดไว้ ฝุ่นมีเฉพาะตามหลังตู้และซอกหน้าต่าง ราวกับใครยังเดินกวาดอยู่เป็นครั้งคราว
ป้ารื่น เจ้าของเรือน เป็นหญิงสูงวัยที่เดินขึ้นบันไดได้ช้า เธอส่งกุญแจให้ขวัญแล้วชี้ไปยังห้องด้านตะวันตก
“ของห้องอื่นแยกไว้ได้เลย จะเก็บ จะยกให้ใคร ป้าค่อยดูอีกที แต่ห้องนั้นอย่าเพิ่งขยับจักรนะ”
“จักรยังใช้ได้หรือคะ”
“ไม่รู้สิ ป้าไม่ได้แตะมันนานแล้ว”
ก่อนกลับ ป้ารื่นหยุดมองหน้าต่างห้องนั้น บานไม้สองข้างปิดสนิท มีขอเหล็กสับไว้จากด้านใน
“ถ้าฝนมา ไม่ต้องเปิดหน้าต่างบานนั้นนะ ไม้ข้างล่างมันผุ”
ขวัญรับคำโดยไม่ได้ถามต่อ เธอเริ่มงานจากห้องโถง จดจำนวนเก้าอี้ ถ่ายภาพตู้ และแยกถ้วยที่ร้าวออกจากถ้วยที่ยังดี พอถึงบ่าย เสียงหนึ่งก็ดังลอดออกมาจากห้องตะวันตก
กึก กัก กึก กัก
เป็นเสียงคุ้นหูแบบจักรเย็บผ้าถีบเท้า เสียงนั้นเดินสม่ำเสมออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยุดลงพร้อมเสียงกรรไกรกระทบพื้นไม้เบา ๆ
หญิงสาวข้างจักรเย็บผ้า
ขวัญคิดว่าป้ารื่นอาจให้ญาติเข้ามาช่วยงานอีกคน ประตูห้องตะวันตกเปิดแง้มอยู่ เธอจึงเคาะวงกบแล้วชะโงกหน้าเข้าไป
หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่หลังจักร ผมยาวรวบต่ำ สวมเสื้อสีอ่อนที่ซีดจนเกือบกลืนไปกับแสงในห้อง บนตักมีเสื้อเด็กตัวเล็ก ชายแขนข้างหนึ่งยังเย็บไม่เสร็จ
“ป้ารื่นให้มาช่วยเหมือนกันหรือคะ” ขวัญถาม
หญิงสาวเงยหน้า ยิ้มให้เพียงนิดเดียว แล้วก้มดูเสื้อในมือต่อ
“ช่วยเปิดหน้าต่างให้หน่อยได้ไหม”
ขวัญเดินไปถึงหน้าต่าง แต่พอนึกถึงคำเตือนเรื่องไม้ผุจึงหยุดมือ
“ป้าบอกว่าอย่าเพิ่งเปิดค่ะ รอช่างมาตรวจก่อนดีกว่า”
ปลายเท้าที่วางอยู่บนแป้นจักรหยุดนิ่ง หญิงสาวลูบชายเสื้อเด็กช้า ๆ
“ถ้าอย่างนั้น ฝากบอกเขาด้วยว่า ฉันยังอยู่นี่”
ขวัญกำลังจะถามว่าหมายถึงใคร โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น คนส่งกล่องโทรมาบอกว่ามาถึงหน้าสวน เธอจึงรีบลงไปรับของ ใช้เวลาเพียงไม่นาน แต่เมื่อกลับขึ้นมา ห้องตะวันตกก็ว่างแล้ว
บนจักรมีผ้าคลุมสีหม่น ฝุ่นเกาะหนาจนเห็นรอยนิ้วมือของขวัญตอนลองแตะ ข้างจักรมีกรรไกรขึ้นสนิมวางอยู่ ทว่าไม่มีเสื้อเด็กตัวนั้น
เธอเดินดูบันไดหลังเรือน มันถูกคล้องโซ่ไว้จากด้านล่าง ส่วนบันไดหน้าคือที่เธอเพิ่งยืนรับกล่องอยู่ตลอด
ภาพถ่ายที่ไม่ควรเหมือน
เย็นนั้นขวัญไม่ได้เล่าเรื่องทั้งหมดทางโทรศัพท์ เธอเพียงถามป้ารื่นว่ามีใครถือกุญแจเรือนอีกหรือไม่
“ไม่มีจ้ะ ทำไมหรือ”
“เหมือนได้ยินคนอยู่ห้องจักรค่ะ”
ปลายสายเงียบไปนาน ก่อนป้ารื่นจะบอกให้เธอเลิกงานก่อนฟ้ามืด และอย่าอยู่รอฝน
เช้าวันถัดมา ขวัญพบกล่องภาพถ่ายอยู่ในลิ้นชักตู้ห้องโถง ภาพส่วนมากเป็นเด็กหญิงคนหนึ่งยืนหน้าตรงอยู่บนชาน บางภาพถ่ายคู่กับชายวัยกลางคน แต่มีอยู่ภาพหนึ่งที่ทำให้เธอต้องวางลงแล้วหยิบขึ้นมาดูใหม่
หญิงสาวข้างจักรกำลังอุ้มเด็กเล็กอยู่ใต้หน้าต่าง ใบหน้า ทรงผม และเสื้อที่สวมเหมือนกับคนที่เธอพบเมื่อวานทุกอย่าง แม้แต่นิ้วก้อยข้างซ้ายที่งอเข้าหาฝ่ามือเล็กน้อยก็เหมือนกัน
ขวัญนำภาพนั้นไปหาป้ารื่นที่บ้านอีกหลังหน้าสวน
“คนนี้เป็นใครคะ”
ป้ารื่นรับภาพไป มือที่จับขอบกระดาษสั่นน้อย ๆ
“แม่ป้าเอง”
“แล้วเด็กคนนี้…”
“ป้าไง”
ขวัญมองหญิงสูงวัยตรงหน้า แล้วมองเด็กเล็กในภาพอีกครั้ง เธอไม่รู้จะเล่าประโยคต่อไปอย่างไร จนป้ารื่นเป็นฝ่ายถาม
“เขาพูดอะไรกับหนูหรือเปล่า”
เมื่อได้ฟังคำฝาก ป้ารื่นก็ก้มหน้าลง นิ้วหัวแม่มือลูบภาพตรงแขนของผู้เป็นแม่ซ้ำ ๆ
“ป้าจำหน้าแม่ได้จากรูปเท่านั้น แต่จำเสียงได้อยู่ประโยคหนึ่ง วันที่ญาติมารับไป แม่อยู่ในห้องนั้น ป้าเกาะวงกบร้องไห้ แล้วได้ยินแม่บอกว่า เอาเด็กไป อย่าให้กลับเข้ามา”
ป้ารื่นหยุดพัก ก่อนพูดต่อเบาลง
“หลังจากนั้นไม่นานแม่ก็เสีย ป้ารู้ตอนโตว่าแม่ป่วยหนัก แต่คำที่ได้ยินวันนั้นมันอยู่มานานกว่าเรื่องอื่น พอกลับมาอยู่เรือนนี้ ป้าก็ไม่เคยนอนห้องฝั่งนั้นเลย”
ของที่ซ่อนอยู่ใต้ขอบหน้าต่าง
บ่ายวันเดียวกัน ป้ารื่นยอมขึ้นเรือนไปกับขวัญ ทั้งสองเปิดประตูห้องตะวันตกด้วยกัน แสงจากทางเดินส่องให้เห็นฝุ่นลอยอยู่เหนือจักรที่คลุมผ้าไว้
ไม่มีใครนั่งอยู่ตรงนั้น
ป้ารื่นยืนอยู่แค่หน้าประตู ส่วนขวัญเข้าไปตรวจขอบหน้าต่าง เธอเพิ่งสังเกตว่ารางไม้ด้านล่างมีรอยต่อเป็นแผ่นยาว และตรงหัวแผ่นมีรูเล็ก ๆ คล้ายไว้สอดปลายตะขอ
“ตรงนี้เปิดได้หรือคะ”
ป้ารื่นพยักหน้าอย่างช้า ๆ
“เมื่อก่อนแม่เก็บเข็มกับของจุกจิกไว้ กลัวป้าหยิบเล่น”
เนื้อไม้ฝืดจนขวัญต้องค่อย ๆ ขยับอยู่พักหนึ่ง ภายในช่องมีตลับเข็ม กระดุมเปลือกหอย และห่อผ้าผูกด้วยด้ายที่เปื่อยจนขาดเมื่อแตะ
ในห่อคือเสื้อเด็กสีซีด แขนข้างหนึ่งยังไม่มีตะเข็บ ตรงอกปักดอกไม้เล็ก ๆ สามดอก ขวัญจำได้ทันทีว่าเป็นตัวเดียวกับที่วางอยู่บนตักหญิงสาว
กระดาษพับแผ่นหนึ่งสอดอยู่ในเสื้อ ลายมือเขียนเอียง บางบรรทัดหนักจนปลายเส้นกดลึกลงไปในเนื้อกระดาษ
ขวัญยื่นให้ป้ารื่นอ่าน แต่หญิงสูงวัยส่ายหน้าแล้วขอให้เธออ่านออกเสียง
รื่นของแม่ วันนี้ลูกคงโกรธที่แม่ไม่ให้เข้าห้อง แม่ได้ยินลูกร้องอยู่หน้าประตู แต่แม่ไม่มีแรงลุกไปหา แม่ไม่อยากให้ลูกจำแม่ตอนเจ็บ อยากให้จำตอนที่เราออกไปนั่งรับลมด้วยกันมากกว่า เสื้อยังขาดอีกแขนเดียว กลับมาเมื่อไรแม่จะลองให้ ถ้าแม่ไม่ได้อยู่ลองให้แล้ว ก็ขอให้รู้ว่าแม่ตั้งใจเย็บให้ลูกใส่กลับบ้าน
ขวัญอ่านจบแล้ว ห้องก็เงียบจนได้ยินเสียงหายใจของป้ารื่น
หญิงสูงวัยยื่นมือมารับเสื้อ เธอคลี่มันออกบนตัก แขนเสื้อเล็กเกินกว่าที่มือของเธอจะสอดเข้าไปได้แล้ว
“ป้านึกว่าแม่เก็บเสื้อผ้าส่งตามไปหมด” เธอพูด “ไม่เคยรู้ว่ามีตัวนี้”
ขวัญมองช่องเก็บของอีกครั้ง กระดาษถูกพับซ่อนไว้ด้านในสุด หากไม่ได้มารื้อเรือนซ่อมหน้าต่าง ก็คงไม่มีใครพบมัน
คนที่กลับมาถึงหน้าต่าง
ลมเย็นพัดลอดช่องไม้เข้ามา ทั้งที่บานหน้าต่างยังปิดอยู่ ขวัญได้ยินเสียงแป้นจักรขยับหนึ่งครั้ง เมื่อหันกลับไป เธอเห็นชายเสื้อสีอ่อนอยู่ตรงเก้าอี้
หญิงสาวนั่งอยู่ที่เดิม มือทั้งสองวางว่างเปล่าบนตัก สายตาของเธอมองผ่านขวัญไปยังคนที่ยืนอยู่ตรงประตู
ป้ารื่นจับวงกบแน่น
“หนูเห็นไหม”
ขวัญพยักหน้า แต่ไม่กล้าพูด
คราวนี้หญิงสาวไม่ได้ขอให้ใครเปิดหน้าต่าง เธอมองป้ารื่นอยู่นาน ราวกับกำลังพยายามหาบางอย่างที่คุ้นเคยบนใบหน้าซึ่งเปลี่ยนไปมากแล้ว
ป้ารื่นยกมือข้างหนึ่งแตะใต้ตาตัวเอง
“รอยตรงนี้ยังอยู่ ตอนเล็ก ๆ หนูล้มข้างบันได แม่อุ้มมาล้างแผล”
หญิงสาวขยับริมฝีปาก ไม่มีเสียงใดดังออกมา แต่ขวัญเห็นชัดว่าเธอกำลังเรียกชื่อรื่น
ป้ารื่นก้าวเข้าไปในห้องอย่างช้า ๆ วางเสื้อเด็กลงบนจักร แล้วลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งข้างกัน
“หนูกลับมาแล้ว แม่”
คำสุดท้ายทำให้ใบหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไป เธอคลายมือที่กำแน่น ยิ้มอย่างที่ขวัญยังไม่เคยเห็น และเอียงตัวเข้าหาป้ารื่นเล็กน้อย
หญิงสูงวัยยื่นมือออกไป หยุดค้างอยู่เหนือมือของแม่ ก่อนค่อย ๆ วางลงบนขอบจักร
ทั้งสองนั่งอยู่เช่นนั้น ขวัญจึงถอยออกมารอที่ชาน เธอได้ยินป้ารื่นเล่าเรื่องสวน เรื่องบ้านหลังใหม่ และเรื่องเล็กน้อยในชีวิตด้วยเสียงขาดหายเป็นช่วง ๆ คล้ายคนที่มีเรื่องอยากเล่ามาก แต่เพิ่งมีโอกาสเริ่มต้น
เมื่อเสียงในห้องเงียบลง ป้ารื่นก็เรียกเธอเข้าไป
เก้าอี้ข้างจักรว่างแล้ว ผ้าคลุมยังพาดอยู่บนพนักเหมือนเดิม มีเพียงเสื้อเด็กที่วางแผ่อยู่ในแสงอ่อนจากรอยแยกของบานหน้าต่าง
บทสรุปของเรื่อง
ป้ารื่นเปลี่ยนใจไม่ให้ขนจักรออกจากเรือน เธอขอให้ช่างซ่อมพื้นห้องกับขอบหน้าต่างก่อนส่วนอื่น แล้วนำเสื้อเด็กและจดหมายไปเก็บไว้ในตู้กระจกที่บ้านของตน
หลังช่างเปลี่ยนไม้ผุเสร็จ ขวัญเป็นคนทดลองยกขอสับ หน้าต่างเปิดออกได้ง่ายกว่าที่คิด ลมจากสวนพัดเข้ามาจนชายผ้าคลุมจักรไหว ป้ารื่นยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วบอกให้ปล่อยเปิดไว้ก่อน
“เมื่อก่อนแม่ชอบนั่งตรงนี้ มองเห็นบันได ใครกลับมาก็เห็นก่อนคนอื่น”
ในวันสุดท้ายของงาน ขวัญนั่งตรวจรายการกล่องอยู่ที่ชาน ป้ารื่นเดินขึ้นเรือนพร้อมหมอนอิงใบหนึ่ง บอกว่าจะลองนั่งเย็บปลอกหมอนข้างหน้าต่าง เพราะแสงตรงนั้นยังดีเหมือนในความทรงจำ
ไม่มีเสียงจักรดังขึ้นเองอีก และไม่มีใครพบหญิงสาวในห้องตะวันตก
ก่อนลงบันได ขวัญหันกลับไปเรียกลา เห็นป้ารื่นนั่งอยู่ข้างหน้าต่างที่เปิดกว้าง กำลังก้มสนเข็มอย่างตั้งใจ พอเงยหน้ามายิ้มตอบ แสงบ่ายก็ส่องลงบนแก้มข้างหนึ่งของเธอ
เป็นครั้งแรกที่ขวัญมองเห็นว่า เด็กหญิงในภาพถ่าย หญิงสูงวัยตรงหน้า และหญิงสาวซึ่งเคยนั่งรออยู่หลังบานไม้ มีรอยยิ้มคล้ายกันเพียงใด
บทความที่เกี่ยวข้อง
อ่านต่อในเรื่องที่คุณสนใจ
ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน
หญิงช่างเย็บผ้ารับงานซ่อมม่านเก่าจากถ้ำกลางขุนเขา แต่ทุกครั้งที่เย็บปิดรอยขาด เธอกลับได้ยินเสียงนับเ…
อ่านบทความวิญญาณนักรบโบราณกับประตูเมืองที่ปิดไม่ได้
ช่างซ่อมฉากรับงานบูรณะประตูเมืองจำลอง แต่ทุกเช้าบานประตูที่เขาปิดไว้กลับเปิดออก พร้อมรอยเท้าเล็ก ๆ แ…
อ่านบทความตำนานผีเจ้านางแห่งเมืองล้านนา: ประตูสุดท้ายบนผืนผ้า
หญิงรับซ่อมผ้าเก่าได้รับงานดูแลม่านปักในหอคำร้าง แต่ทุกเช้ารอยเย็บที่ประตูบานหนึ่งกลับหลุดออก พร้อมเ…
อ่านบทความ





