เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนวลี้ลับเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การยืนยันเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง โรงเรียน ตัวละคร และเหตุการณ์ทั้งหมดสร้างขึ้นเพื่อความบันเทิง ไม่ได้อ้างถึงโรงเรียนหรือเหตุการณ์จริงในจังหวัดเชียงราย
งานที่อิงรับมามีเพียงการคัดรูปเก่าใส่ซอง เขียนคำอธิบาย แล้วส่งคืนให้ศิษย์เก่าที่ต้องการเก็บไว้ ก่อนอาคารเรียนไม้ของโรงเรียนบ้านม่านหมอกจะถูกรื้อ เธอคิดว่างานคงเสร็จก่อนเย็น จึงซื้อขนมปังกับน้ำเปล่ามาอย่างละหนึ่ง และไม่ได้บอกใครว่าจะอยู่จนมืด
สารบัญ
ห้องเก็บของหลังห้องพักครู
โรงเรียนสมมติแห่งนี้อยู่บนเนินเตี้ยในชนบทของเชียงราย ปิดไปแล้วหลายปีหลังเด็กนักเรียนย้ายไปเรียนรวมกันอีกแห่ง เหลืออาคารไม้ชั้นเดียว สนามหญ้า และระฆังเก่าที่แขวนใต้ชายคา
ลุงชื่น อดีตภารโรง เป็นคนนำกุญแจมาเปิดให้อิง เขาเดินตรวจหน้าต่างทีละบาน ก่อนวางกุญแจพวงใหญ่บนโต๊ะ
“ลุงไปเอากล่องที่บ้านก่อน ยังมีรูปอีกชุด หนูเลือกของตรงนี้ได้เลย”
อิงเคยเรียนที่นี่ตอนเล็ก แต่จำอะไรแทบไม่ได้ นอกจากพื้นไม้ซึ่งมีร่องให้เศษยางลบตกลงไป กับเสียงระฆังที่ได้ยินชัดแม้อยู่ท้ายสวน เธอลองมองหารอยขีดวัดส่วนสูงบนเสาห้องพักครู แต่ตรงนั้นถูกทาสีทับแล้ว
ห้องเก็บของมีกลิ่นกระดาษชื้น กล่องส่วนใหญ่เป็นสมุดบัญชี หนังสือแบบเรียน และรูปกิจกรรมที่ติดบนกระดาษแข็ง อิงย้ายรูปทั้งหมดมาวางในห้องเรียนข้างกัน ซึ่งยังมีแสงจากหน้าต่างพอให้อ่านข้อความด้านหลัง
ขณะเรียงรูป เธอได้ยินเสียงเด็กนับเลขอยู่ตรงระเบียง
“ยี่สิบหก…ยี่สิบเจ็ด…”
เสียงหยุดไปนาน จนอิงเงยหน้าจากกล่อง
เด็กชายตัวเล็กยืนอยู่หลังวงกบ สวมเสื้อขาวกับกางเกงสีเข้ม ในมือถือกระดาษม้วนหนึ่ง เขามองรูปบนโต๊ะแทนที่จะมองเธอ
“พี่นับผิดหรือเปล่า” เด็กถาม “ยังเหลืออีกคน”
เด็กที่ไม่ยอมบอกบ้าน
อิงนึกว่าเป็นหลานของลุงชื่น จึงขยับเก้าอี้ให้ แต่เด็กชายยังยืนตรงธรณีประตูเหมือนกลัวทำพื้นเปื้อน
“ชื่ออะไรเรา”
“นิล”
“มากับลุงหรือ”
เขาไม่ตอบ กลับชี้รูปหมู่ซึ่งอิงเพิ่งหยิบออกจากซอง เป็นภาพนักเรียนยืนเรียงหน้าบันไดอาคารเดียวกับที่เธอนั่งอยู่ เด็กบางคนหลับตา บางคนหันไปหัวเราะกับเพื่อน ตรงริมสุดของแถวมีช่องว่างเล็กน้อยระหว่างเด็กคนหนึ่งกับเสา
อิงพลิกรูป ด้านหลังเขียนด้วยดินสอว่า ‘นักเรียนยี่สิบเจ็ดคน’ เธอนับคนในภาพได้ครบตามนั้น
“ก็ยี่สิบเจ็ดนะ”
เด็กชายส่ายหน้า
“วันนั้นผมไปเอาเสื้อ เขาบอกให้ใส่เสื้อขาว”
อิงจะถามต่อว่าเป็นวันไหน แต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเสียก่อน ลุงชื่นโทรมาบอกว่ากำลังหากล่องอีกใบ อาจกลับช้าหน่อย เมื่อเธอถามถึงหลานที่ชื่อว่านิล ปลายสายเงียบไป
“หนูเจอชื่อนี้ตรงไหน”
“มีเด็กมายืนอยู่ด้วยค่ะ”
อิงหันกลับไป เด็กชายไม่อยู่แล้ว มีเพียงกระดาษม้วนวางพิงขาโต๊ะ ประตูเหล็กทางเข้าสนามซึ่งมองเห็นจากหน้าต่างยังคล้องกุญแจอยู่ตามเดิม
ลุงชื่นบอกให้เธอรอ เขาจะรีบมา แล้ววางสายโดยไม่ได้อธิบาย
ช่องว่างริมรูปถ่าย
กระดาษที่เด็กทิ้งไว้เป็นภาพวาดด้วยดินสอสี รูปอาคารเรียน ต้นไม้ และเด็กหลายคนยืนเป็นแถว คนวาดระบายเสื้อทุกตัวเป็นสีขาว ยกเว้นเด็กริมสุดซึ่งยังเป็นเพียงเส้นร่าง ใต้ภาพมีข้อความตัวโย้ว่า ‘คราวหน้าจะใส่เสื้อให้ทัน’
ตรงขอบกระดาษมีรอยแหว่งรูปครึ่งวงกลม อิงคุ้นกับรอยนั้น เธอรื้อกล่องที่เพิ่งเปิดจนพบสมุดวาดเขียนปกยุ่ย กระดาษหน้าท้ายถูกฉีกออก เหลือเศษติดสันอยู่ เมื่อลองทาบกัน รอยแหว่งต่อได้พอดี
สมุดเล่มนี้อยู่ก้นกล่องมาตลอด แล้วเด็กคนนั้นเอาหน้ากระดาษออกมาได้อย่างไร
อิงเดินไปดูระเบียง ฝุ่นบนพื้นมีรอยรองเท้าของเธอกับลุงชื่น ไม่มีรอยเท้าเล็ก ไม่มีเสียงวิ่งหนี เธอเรียกชื่อนิลสองครั้ง ได้ยินเพียงเสียงกิ่งไม้เสียดสีกับรางน้ำ
ในสมุดวาดเขียน หน้าก่อนสุดท้ายเป็นภาพโต๊ะเรียนมองจากด้านนอกหน้าต่าง หน้าถัดไปเป็นภาพสนามมองผ่านช่องรั้ว ภาพแทบทั้งหมดวาดจากข้างนอก ราวกับเจ้าของสมุดไม่เคยได้นั่งอยู่ในห้อง
เมื่อกลับมาที่โต๊ะ อิงพบเก้าอี้ซึ่งเธอขยับไว้ถูกดึงออกมาแล้ว
นิลนั่งอยู่บนนั้น เขาวางมือบนเข่า หลังตรง ดวงตาจ้องช่องว่างในรูปหมู่
“พรุ่งนี้เขาจะถ่ายอีกไหม”
อิงจับขอบโต๊ะไว้แน่น เธอไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ แต่ก็ไม่อาจละสายตาจากเสื้อขาวของเขาได้ เนื้อผ้าบางจนมองเห็นแนวพนักเก้าอี้อยู่ข้างหลัง
เสื้อขาวที่มาช้าไป
เสียงรถของลุงชื่นทำให้เด็กชายหันไปทางหน้าต่าง พออิงมองตามแล้วหันกลับมา เก้าอี้ก็ว่างเปล่าอีกครั้ง
ลุงชื่นเข้ามาพร้อมกล่องกระดาษและถุงผ้าเก่า เขาเห็นสมุดบนโต๊ะก็หยุดอยู่ตรงประตู ก่อนค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว
“นิลเป็นลูกลุง”
เด็กชายอยู่กับพ่อที่บ้านพักหลังโรงเรียน ยังไม่ถึงวัยเข้าเรียน แต่ชอบหอบสมุดมานั่งรอใต้หน้าต่าง ครูบางคนให้กระดาษเหลือใช้ บางวันก็อนุญาตให้เข้ามาฟังนิทานกับเด็กในห้อง
วันที่ถ่ายรูปหมู่ ครูเห็นนิลยืนดูอยู่จึงเรียกให้มาถ่ายด้วยกัน เด็กชายวิ่งกลับบ้านไปหาเสื้อขาว ลุงชื่นกำลังซักผ้าอยู่หลังบ้าน ไม่รู้ว่าลูกรีบไปไหน จึงบอกให้รอตัวที่ตากไว้แห้งก่อน
พอนิลกลับมาถึง ช่างภาพเก็บกล้องแล้ว เด็กคนอื่นแยกย้ายไปกินข้าว เหลือเก้าอี้ว่างเรียงอยู่หน้าบันได
“เขาไม่ได้ร้องไห้หรอก ถามแต่ว่าคราวหน้าถ่ายเมื่อไร”
ลุงชื่นลูบถุงผ้าที่นำมาด้วย ข้างในเป็นเสื้อขาวตัวเล็ก พับเรียบร้อยจนเกิดรอยคมตามแขน
หลังจากวันนั้นไม่นาน นิลป่วยและเสียชีวิตโดยไม่ได้กลับมาที่โรงเรียนอีก ลุงชื่นเก็บของลูกใส่กล่องไว้ พอย้ายออกจากบ้านพัก เขานำกล่องสมุดมาฝากในห้องเก็บของ แล้วไม่เคยเปิดดู
“ลุงคิดว่ารูปวาดหายไปแล้ว” เขาพูดเบา ๆ “เวลามาเฝ้าอาคาร บางทีก็ได้ยินเสียงนับคน ลุงเรียกเท่าไรก็ไม่มีใครตอบ”
อิงมองภาพบนโต๊ะ คราวนี้เธอเข้าใจแล้วว่าเด็กชายไม่ได้พยายามแก้จำนวนที่เขียนไว้ เขาเพียงอยากให้ใครสักคนสังเกตว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในนั้น
รูปหมู่ครั้งสุดท้าย
เดิมทีวันรุ่งขึ้นจะมีศิษย์เก่ามาช่วยขนโต๊ะและตู้ อิงจึงเสนอให้ทุกคนถ่ายรูปร่วมกันหน้าอาคารก่อนเริ่มงาน ลุงชื่นรับฟังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
คืนนั้นอิงนำภาพวาดสอดกลับเข้าไปในสมุด เธอวางสมุดบนเก้าอี้ใกล้ประตู ส่วนลุงชื่นคลี่เสื้อขาวพาดไว้บนพนัก ก่อนออกจากห้อง เขาหันมาบอกเบา ๆ ว่า
“พรุ่งนี้ไม่ต้องไปหาเสื้อแล้วนะ พ่อเอามาให้แล้ว”
เช้าวันต่อมา ท้องฟ้าสว่างหลังฝนหยุด ศิษย์เก่ามากันไม่มาก ทุกคนช่วยยกเก้าอี้มาตั้งหน้าบันได บางคนเล่าเรื่องครู บางคนชี้หน้าต่างห้องที่เคยนั่งเรียน เสียงพูดคุยทำให้อาคารซึ่งเงียบมานานคล้ายเปิดเรียนอีกครั้ง
อิงไม่ได้เล่าเรื่องนิลให้คนอื่นฟัง เธอเพียงขอให้เว้นที่ข้างลุงชื่นไว้หนึ่งที่ แล้วตั้งโทรศัพท์บนขาตั้งเล็ก ๆ ก่อนวิ่งไปยืนริมแถว
ขณะที่ทุกคนกำลังมองกล้อง ลุงชื่นก้มลงเล็กน้อย คล้ายฟังใครพูดอยู่ข้างตัว จากนั้นเขาขยับแขนออกจากลำตัวอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เป็นท่าเดียวกับคนกำลังโอบไหล่เด็ก
ถ่ายเสร็จ อิงเดินไปดูภาพ
บนหน้าจอมีเด็กชายเสื้อขาวยืนอยู่ข้างลุงชื่น กางเกงของเขาสั้นเหนือเข่า ผมด้านหนึ่งชี้เหมือนเพิ่งหวีด้วยมือ เขาไม่ได้มองกล้อง แต่เงยหน้ามองพ่อ และคราวนี้ร่างของเขาชัดเจนเหมือนคนอื่นทุกคน
อิงส่งโทรศัพท์ให้ลุงชื่น ชายชราถือมันด้วยสองมืออยู่นาน ก่อนใช้นิ้วแตะเบา ๆ ตรงใบหน้าเล็กในภาพ
“ทันแล้วนะลูก”
จากใต้ชายคา ระฆังเก่าดังขึ้นหนึ่งครั้ง ทุกคนเงยหน้ามอง เชือกที่ห้อยอยู่แกว่งช้า ๆ ทั้งที่ไม่มีใครยืนใกล้ อิงได้ยินเสียงเด็กอยู่ข้างหลัง
“ครบแล้วครับ”
บทสรุปของเรื่อง
หลังขนของเสร็จ อิงกลับเข้าไปเอาสมุดวาดเขียน เก้าอี้ยังอยู่ที่เดิม เสื้อขาวยังพาดบนพนัก แต่กระดาษหน้าสุดท้ายหลุดออกมาวางอยู่บนโต๊ะ
เด็กริมแถวในภาพวาดมีเสื้อขาวแล้ว และข้างตัวเขามีผู้ชายร่างสูงเพิ่มขึ้นอีกคน มือข้างหนึ่งของผู้ชายวางอยู่บนไหล่เล็ก ๆ
ลุงชื่นนำสมุดกับเสื้อกลับบ้าน อิงพิมพ์ภาพหมู่ใบใหม่ให้เขาเก็บไว้ ส่วนภาพเก่าถูกใส่ซองตามเดิม เธอไม่ได้เติมจำนวนคนหรือแก้ข้อความด้านหลัง เพราะรูปใบนั้นบันทึกวันที่นิลมาไม่ทัน ส่วนรูปใบใหม่มีเขาอยู่แล้ว
ก่อนล็อกอาคาร ลุงชื่นเดินตรวจห้องทุกห้องเป็นครั้งสุดท้าย อิงยืนรออยู่หน้าบันได เธอได้ยินฝีเท้าของชายชราบนพื้นไม้ดังช้า ๆ จากห้องหนึ่งไปอีกห้องหนึ่ง ไม่มีเสียงเด็กนับเลขแทรกขึ้นมาอีก
เมื่อเขาเดินออกมา ทั้งสองช่วยกันปิดประตู ลุงชื่นดึงกุญแจออกแล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ ข้างเดียวกับที่เก็บรูปถ่ายใบใหม่ จากนั้นก็เดินกลับไปที่รถโดยไม่ต้องหันมารอใคร
บทความที่เกี่ยวข้อง
อ่านต่อในเรื่องที่คุณสนใจ
ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน
หญิงช่างเย็บผ้ารับงานซ่อมม่านเก่าจากถ้ำกลางขุนเขา แต่ทุกครั้งที่เย็บปิดรอยขาด เธอกลับได้ยินเสียงนับเ…
อ่านบทความวิญญาณนักรบโบราณกับประตูเมืองที่ปิดไม่ได้
ช่างซ่อมฉากรับงานบูรณะประตูเมืองจำลอง แต่ทุกเช้าบานประตูที่เขาปิดไว้กลับเปิดออก พร้อมรอยเท้าเล็ก ๆ แ…
อ่านบทความตำนานผีเจ้านางแห่งเมืองล้านนา: ประตูสุดท้ายบนผืนผ้า
หญิงรับซ่อมผ้าเก่าได้รับงานดูแลม่านปักในหอคำร้าง แต่ทุกเช้ารอยเย็บที่ประตูบานหนึ่งกลับหลุดออก พร้อมเ…
อ่านบทความ





