เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนวลี้ลับเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การยืนยันเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ
งานแรกของฉันในสวนลำไยคือการนับตะกร้า ไม่ใช่การเก็บผลไม้ ป้าบอกว่าถ้านับของให้ครบก่อนปิดโรงเก็บ ตอนเช้าจะทำงานง่ายขึ้น ฉันจึงถือสมุดเดินตรวจทุกเย็น โดยไม่คิดเลยว่างานง่ายที่สุดจะทำให้ไม่กล้าอยู่ในสวนหลังฟ้ามืด เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องแต่ง สวน ตัวละคร และเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นสิ่งสมมติ โดยใช้บรรยากาศชนบทเชียงใหม่เป็นฉาก ไม่ได้อ้างถึงสวนหรือเหตุการณ์จริงแห่งใด
สารบัญ
งานเฝ้าสวนที่มีเพียงข้อห้ามเดียว
ฉันมาช่วยป้าดูสวนระหว่างรอเริ่มงานใหม่ บ้านพักเป็นเรือนไม้ชั้นเดียวอยู่ติดโรงเก็บของ กลางวันมีคนเข้ามาตัดหญ้า ซ่อมท่อน้ำ และเตรียมอุปกรณ์สำหรับเก็บลำไย พอตกเย็นทุกคนก็กลับ เหลือฉันอยู่กับเสียงแมลงและหลอดไฟสีขาวเหนือประตู
ป้าไม่ได้พักในสวนแล้ว แกย้ายไปอยู่กับลูกสาว แต่ยังโทรมาถามเรื่องงานทุกวัน ก่อนกลับในเย็นแรก ป้าพาเดินไปถึงท้ายสวน ตรงนั้นมีลำไยต้นหนึ่งยืนแยกจากแถวอื่น ลำต้นบิดเล็กน้อย ใต้โคนมีแผ่นหินแบนกับตะกร้าสานเก่าคว่ำอยู่
“ต้นนี้ไม่ออกลูกแล้วหรือ” ฉันถาม
“หลายปีแล้ว”
ป้ามองตะกร้าอยู่อึดใจ ก่อนบอกว่าอย่าย้ายมัน ส่วนกิ่งแห้งจะเก็บไปทิ้งก็ได้ ฉันนึกว่าเป็นของเก่าที่แกเสียดาย จึงไม่ได้ถามต่อ
คืนนั้นฉันนับตะกร้าพลาสติกในโรงเก็บได้ยี่สิบสี่ใบ เขียนตัวเลขลงสมุด ปิดประตู ใส่กุญแจ แล้วกลับเข้าบ้านพัก ทุกอย่างธรรมดาเสียจนฉันหลับไปพร้อมโทรศัพท์ที่ยังเปิดคลิปค้างอยู่
ตะกร้าที่นับได้ไม่เท่ากัน
เช้ารุ่งขึ้นมีตะกร้าสานวางอยู่กลางโรงเก็บอีกใบ
มันเก่าจนไม้ไผ่เป็นสีคล้ำ ขอบปากซ่อมด้วยผ้าซีด ๆ ข้างในว่างเปล่า แต่เมื่อฉันก้มลงดู กลับได้กลิ่นลำไยสุกชัดเจน ทั้งที่ผลบนต้นส่วนใหญ่ยังไม่พร้อมเก็บ
ฉันคิดว่าคนงานคงเข้ามาเอาของก่อนฉันตื่น ทว่าเมื่อถาม ทุกคนก็บอกว่ายังไม่ได้เข้าโรงเก็บ และกุญแจสำรองอยู่กับป้าที่บ้านลูกสาว
พอเดินไปท้ายสวน ฉันพบว่าตะกร้าใต้ต้นลำไยหายไปแล้ว
ฉันยกมันกลับไปคว่ำไว้ที่เดิม ตั้งใจจะโทรถามป้า แต่วันนั้นท่อน้ำแตก งานยุ่งจนลืมเรื่องตะกร้าไป เย็นลงฉันตรวจของอีกครั้ง คราวนี้นับซ้ำสองรอบก่อนล็อกประตู
เช้าวันถัดมา ตะกร้าสานกลับมาอยู่กลางห้อง
ตำแหน่งเดิม หันด้านที่ซ่อมด้วยผ้าเข้าหาประตูเหมือนเดิม และมีใบลำไยสดวางอยู่ข้างในหนึ่งใบ
ฉันลองตรวจหน้าต่าง ช่องระบายอากาศ และพื้นไม้ ไม่มีร่องรอยงัดแงะ ช่องที่กว้างที่สุดก็เล็กเกินกว่าจะสอดตะกร้าผ่านได้ ตอนยกมันขึ้น ฉันเห็นรอยเปื้อนดินเป็นทางสั้น ๆ อยู่ข้างใต้ คล้ายมีใครลากมันมาแล้วเพิ่งปล่อยมือ
เสียงนับจากท้ายสวน
คืนที่สามฉันไม่ปิดไฟโรงเก็บ ฉันนำเก้าอี้มานั่งตรงชานบ้านซึ่งมองเห็นประตูได้ชัด มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือกำกุญแจไว้แน่น
นั่งรอจนเริ่มง่วง ฉันก็ได้ยินเสียงครูดเบา ๆ จากท้ายสวน
แกรก… แกรก…
เสียงหยุดเป็นช่วงเหมือนคนลากของหนักแล้วพัก ฉันส่องไฟฉายไปตามทาง เห็นเพียงหญ้าและแถวต้นลำไย แต่เมื่อเบนแสงกลับมา ตะกร้าสานก็ตั้งอยู่หน้าโรงเก็บแล้ว
ฉันลุกพรวดจนเก้าอี้ล้ม ไม่มีใครอยู่ข้างตะกร้า ประตูโรงเก็บยังปิด กุญแจยังคล้องเหมือนเดิม
ระหว่างที่ยืนตัดสินใจว่าจะเข้าไปดูหรือกลับเข้าบ้าน เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านมืดข้างโรงเก็บ
“ยี่สิบสาม… ยี่สิบสี่…”
เป็นเสียงแหบแผ่ว ฟังไม่ออกว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ฉันยกไฟฉายขึ้น แต่แสงสั่นจนจับอะไรไม่ได้ นอกจากเงากิ่งไม้บนผนัง
เสียงนั้นเงียบไปนาน ก่อนถามว่า
“แล้วใบสุดท้ายเล่า”
ฉันถอยเข้าบ้าน ล็อกประตู และโทรหาป้า คราวนี้เล่าทุกอย่างตั้งแต่ต้นโดยไม่เว้นแม้แต่เรื่องกลิ่นผลไม้ในตะกร้าเปล่า
ป้าไม่ถามว่าฉันฝันไปหรือเปล่า แกเงียบอยู่ปลายสายจนฉันได้ยินเสียงโทรทัศน์จากบ้านแก
“พรุ่งนี้ป้าจะไป” แกตอบ “คืนนี้ไม่ต้องนับอีกแล้ว”
เรื่องที่ป้าไม่เคยเล่า
ป้ามาถึงตั้งแต่เช้า แกเดินผ่านบ้านพักไปท้ายสวนโดยไม่วางกระเป๋า ฉันตามไปเห็นแกยืนมองรอยตะกร้าบนดินอยู่นาน
ตอนป้าเริ่มทำสวนใหม่ ๆ แกเคยเก็บลำไยอยู่คนเดียวจนค่ำ วันหนึ่งมีคนแก่สวมหมวกสานเดินมาช่วยยกตะกร้า เขาไม่พูดเรื่องค่าจ้าง ไม่บอกว่าบ้านอยู่ไหน พอยกของเสร็จก็เดินหายไปทางท้ายสวน
หลังจากนั้นเขามาอีกหลายครั้ง มาเฉพาะตอนป้าอยู่คนเดียว และทุกครั้งจะเป็นคนยกตะกร้าใบสุดท้ายไปวางในโรงเก็บ
“ป้ารู้ทีหลังว่าไม่ใช่คนงาน” แกพูด “วันหนึ่งฝนตก ดินเละไปหมด ป้าเดินตามเขาอยู่ข้างหลัง แต่มีรอยเท้าป้าอยู่คนเดียว”
ป้าเชื่อว่าเขาเป็นเจ้าที่ของสวน นั่นเป็นความเข้าใจของแกเอง เพราะเขาไม่เคยบอกว่าเป็นใคร ส่วนฉันฟังแล้วก็ได้แต่มองไปยังต้นลำไยเก่า
ป้าเล่าต่อว่า ตะกร้าสานเป็นของที่แกนำมาให้เขาใช้ หลังจบฤดูเก็บผล แกจะคว่ำมันไว้ใต้ต้นนั้น พอถึงปีใหม่ก็ยกออกมาอีก ทำอย่างนี้อยู่หลายปีจนคนแก่ไม่ปรากฏตัวให้เห็น เหลือเพียงบางเช้าที่ตะกร้าซึ่งแกยกไม่ไหวถูกเลื่อนไปอยู่ใกล้ประตูให้เอง
“แล้วทำไมตอนนี้ถึงเอาตะกร้าเปล่ามา” ฉันถาม
ป้าใช้นิ้วลูบผ้าตรงขอบตะกร้า
“ก่อนย้ายออก ป้ามาบอกเขาว่าจะไม่เก็บลำไยแล้ว แต่ตอนนั้นรีบ เลยบอกไปว่าจะกลับมาเก็บด้วยกันอีกตะกร้า ค่อยลาจริง ๆ”
“แล้วป้าก็ไม่ได้กลับมา?”
แกพยักหน้า หลังย้ายบ้านมีเรื่องต้องจัดการหลายอย่าง กระทั่งฉันมาช่วยเฝ้าสวน แกก็ยังไม่ได้มาทำตามที่พูดไว้
คนที่มารับลำไยตะกร้าสุดท้าย
เย็นนั้นป้าให้ฉันช่วยเก็บลำไยจากต้นที่ผลเริ่มสุกใกล้บ้าน เราเลือกทีละช่อจนเต็มตะกร้าสาน จากนั้นช่วยกันหิ้วไปวางใต้ต้นเก่าท้ายสวน
ไม่มีธูป ไม่มีพิธีที่ป้าอ่านมาจากไหน แกเพียงลากเก้าอี้เตี้ยมานั่งข้างตะกร้า เหมือนนั่งพักหลังทำงานตามปกติ ฉันนั่งอยู่ห่างออกมาเล็กน้อย มองแสงสุดท้ายลอดช่องใบไม้
“มาแล้วนะ” ป้าพูด “ช้าไปหน่อย”
แมลงยังร้องอยู่รอบสวน แต่ฉันได้ยินเสียงไม้ไผ่ลั่นเบา ๆ จากตะกร้าตรงหน้า ขอบด้านหนึ่งค่อย ๆ ยุบลง ราวกับมีมือวางทับ
ป้าหันไปทางที่ว่างข้างตัว แล้วยิ้มอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นแกยิ้มให้ใคร
“ใบสุดท้ายของฉันแล้ว ต่อไปคนนี้จะดูสวนแทน”
แกชี้มาทางฉัน ฉันเผลอยกมือไหว้ทั้งที่ยังไม่เห็นอะไร ครู่ต่อมา กลิ่นลำไยสุกก็แรงขึ้นจนเหมือนเรานั่งอยู่ในโรงคัดผลไม้เต็มห้อง
เงาหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏบนพื้นระหว่างฉันกับป้า เป็นเงาคนสวมหมวก ก้มตัวอยู่เหนือตะกร้า แต่เมื่อมองขึ้นไป ตรงนั้นกลับมีเพียงอากาศว่างเปล่า
ฉันแข็งค้าง ป้ากลับจับขอบตะกร้าอีกด้านอย่างคุ้นเคย
“ช่วยกันอีกเที่ยวหนึ่งนะ”
ตะกร้าขยับยกจากพื้นด้านที่ไม่มีคนจับ ป้าลุกขึ้นช้า ๆ แล้วเดินไปตามทาง ฉันถือไฟฉายตามหลัง เห็นเงาสองเงาทอดเคียงกัน เงาหนึ่งเป็นป้า อีกเงาสวมหมวก ทั้งคู่หยุดพักตรงช่วงทางลาดเหมือนคนแบกของหนักจริง ๆ
เมื่อถึงโรงเก็บ ตะกร้าถูกวางลงกลางห้อง ป้าปาดเหงื่อแล้วนั่งบนลังไม้ ไม่มีใครพูดอยู่พักใหญ่
เสียงแหบที่ฉันเคยได้ยินดังขึ้นใกล้ประตู
“ครบแล้ว”
ป้ามองไปตรงนั้น “ครบแล้ว ขอบใจที่ช่วยกันมาตลอด”
เงาหมวกบนพื้นค่อย ๆ เลื่อนออกจากแสงไฟ ผ่านธรณีประตูไป จากนั้นกลิ่นผลไม้ที่อบอยู่รอบตัวก็จางลง เหลือเพียงกลิ่นไม้เก่าของโรงเก็บ
บทสรุปของเรื่อง
คืนนั้นป้าพักกับฉัน เรานั่งคัดลำไยจากตะกร้าสานใส่ถุงไว้กิน แกเล่าเรื่องสมัยเริ่มทำสวนอีกหลายเรื่อง บางช่วงก็หัวเราะ บางช่วงหยุดมองประตู เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าต่อไปจะไม่มีใครเดินเข้ามาช่วยยกของแล้ว
ก่อนนอนฉันออกไปตรวจโรงเก็บ ตะกร้าพลาสติกยังอยู่ครบยี่สิบสี่ใบ ส่วนตะกร้าสานวางว่างอยู่บนชั้นตามที่ป้าเก็บไว้ ฉันปิดสมุดโดยไม่ต้องนับซ้ำ
เช้าวันต่อมาไม่มีอะไรเคลื่อนที่ ป้าเป็นคนยกตะกร้าเก่ากลับไปใต้ต้นลำไย คราวนี้แกไม่ได้คว่ำไว้กับดิน แต่แขวนมันบนกิ่งต่ำในที่พ้นฝน
ฉันเฝ้าสวนต่อจนเริ่มงานใหม่ ไม่เคยได้ยินเสียงลากตะกร้าหรือเสียงนับอีกเลย ต้นลำไยท้ายสวนยังไม่ออกผลเหมือนเดิม และไม่มีใครตัดมัน ป้าเพียงให้คนช่วยแต่งกิ่งแห้งออกบ้าง
วันสุดท้ายที่ฉันอยู่ เราปิดโรงเก็บพร้อมกัน ป้าจับกุญแจ ส่วนฉันถือสมุดรายการของ ก่อนเดินกลับบ้านแกหันไปมองทางท้ายสวนครั้งหนึ่ง แล้วดับไฟ
คืนนั้นไม่มีตะกร้าใบไหนรอให้ใครกลับมายกอีกแล้ว
บทความที่เกี่ยวข้อง
อ่านต่อในเรื่องที่คุณสนใจ
ผีเฝ้าสมบัติในถ้ำลึกลับ: เสียงนับเหรียญหลังม่านหิน
หญิงช่างเย็บผ้ารับงานซ่อมม่านเก่าจากถ้ำกลางขุนเขา แต่ทุกครั้งที่เย็บปิดรอยขาด เธอกลับได้ยินเสียงนับเ…
อ่านบทความวิญญาณนักรบโบราณกับประตูเมืองที่ปิดไม่ได้
ช่างซ่อมฉากรับงานบูรณะประตูเมืองจำลอง แต่ทุกเช้าบานประตูที่เขาปิดไว้กลับเปิดออก พร้อมรอยเท้าเล็ก ๆ แ…
อ่านบทความตำนานผีเจ้านางแห่งเมืองล้านนา: ประตูสุดท้ายบนผืนผ้า
หญิงรับซ่อมผ้าเก่าได้รับงานดูแลม่านปักในหอคำร้าง แต่ทุกเช้ารอยเย็บที่ประตูบานหนึ่งกลับหลุดออก พร้อมเ…
อ่านบทความ





